Zanim się obudzę

To jest najpiękniejsza książka jaką ostatnio czytałam. Wzruszyła mnie do łez wiele razy, tak samo wiele razy mnie zaszokowała. Wiem, ze to nie jest reportaż ale tak bardzo mi otworzyła oczy! Wczuwałam się w każdą postać po kolei. Jestem oczarowana.

To jest najpiękniejsza książka jaką ostatnio czytałam. Wzruszyła mnie do łez wiele razy, tak samo wiele razy mnie zaszokowała. Wiem, ze to nie jest reportaż ale tak bardzo mi otworzyła oczy! Wczuwałam się w każdą postać po kolei. Jestem oczarowana.

Ciężki kawał materiału, bardzo podobają mi się postacie, które naprawdę swoimi historiami pogłębiają naszą ciekawość - są takie autentyczne.
Książka porusza naprawdę ciężką tematykę, may elementy życia po śmierci, duszy ludzkiej, transplantacji czy radzenia sobie ze stratą bliskich.
Nie nazwałabym tej książki thrillerem medycznym - bo po prostu nie była ona niepokojąca - jasne były niezbyt przyjemne opisy ale to tyle.
Polecam ;)

Ciężki kawał materiału, bardzo podobają mi się postacie, które naprawdę swoimi historiami pogłębiają naszą ciekawość - są takie autentyczne.
Książka porusza naprawdę ciężką tematykę, may elementy życia po śmierci, duszy ludzkiej, transplantacji czy radzenia sobie ze stratą bliskich.
Nie nazwałabym tej książki thrillerem medycznym - bo po prostu nie była ona niepokojąca -...

Piękna książka. Dawno nie przeczytałam niczego, co by mnie tak zachwyciło.

Piękna książka. Dawno nie przeczytałam niczego, co by mnie tak zachwyciło.

Nie dałam rady :(

Nie dałam rady :(

Cienie
Dusze niczyje
Dusze czyjeś
Same
Samotne
Dokonujące wyboru
Szamoczące się między tym, co tu i teraz, a tym niewiadomym
Może lepszym
Spokojniejszym
Może bardziej ich
A może nie

Dusze odchodzące od najbliższych
Głuche na wołania rozpaczy
Błagania
Zaklinania

Nie chcą wracać
Choć mogłyby
I te, które chciałyby
A już nie ich czas…

Pomiędzy nimi ludzie
Zrozpaczone rodziny
Lekarze
Transplantolodzy widzący w nich nadzieję dla innych

Jak w Selenie
Dziewczynie z wodorostami we włosach
Wyłowionej z rzeki

Nikt nie wie kim jest
Nikt jej nie szuka
Nie tęskni za nią
Nie szlocha

A ona wciąż tu jest
Blada
Niema
Zamknięta w swoim ciele

Samotna

W stanie nieważkości, do którego nie dociera ani strach, ani ból.

Ale jeszcze żyje
Wciąż jeszcze oddycha

Bo ma swoje kotwice

Ma siostrę Brygidę, która
Prosi
Namawia
Błaga

Walcz Seleno!
To Twoja jedyna szansa!

Ma doktora Yao Nakamurę
Siewcę nadziei
Obrońcę niemych
Strażnika życia
Dróżnika otwierającego szlaban do bycia

I ma doktora Bernarda

Duchowego obrońcę jej lęku
Łagodnego tłumacza jej strachu
Ciepłego otulacza jej bezdechu
Pożeracza jej smutku

Który nic od niej nie chce
Nie namawia
Nic nie sugeruje
Po prostu ją akceptuje
I cierpliwie czeka
Dlatego czuje go bardziej niż innych

Spowite żelazną barierą głosy tych „kotwic” trzymają ją tu i teraz
Bez nich chyba byłaby niczym

Zasiewają w niej niepokój, jakąś iluzoryczną myśl, którą stara się uchwycić
I nie wypuścić
Pielęgnować
Odchwaszczać
by znów nie zniknęła w czerni
W jądrze ciemności

Dzięki nim wciąż tu jest
W poczekalni życia
I czeka na ostatni autobus…

Próbuje do niego wsiąść
Ale nadal tkwi w zawieszeniu
Pomiędzy…

A potem już tylko spowiedź
„słowa modlitwy, przeznaczone tylko dla niej, brzmiące kojąco jak kołysanka, której matka nigdy jej nie zaśpiewała”

I jak w Kamilu
Potencjalnym dawcy

Dawcy dla lekarzy
Dla rodziców wciąż syn

Dlatego nie mogą pogodzić się z jego śmiercią mózgową
Nie wierzą w nią
Wierzą, że on tam wciąż jest
że potrzebuje czasu

Oni potrzebują czasu
Bo przecież wczoraj jeszcze z nimi był

Będą go chronić
Za wcześnie dla nich
Dla niego też

Nie można
Tak nie można

Tak po prostu pobrać jego organy?

Może on wciąż balansuje na krawędzi pomiędzy jednym a drugim życiem?
Może to „życie tak się w nim skurczyło, tak wypompowało z objętości i zapadło się w najdalszą, najbardziej szarą komórkę, że żadne urządzenie nie jest w stanie wykryć jego objętości?”

Mamo posłuchaj…

„Przesiąknięty Twoją rozpaczą jestem tak ciężki, że z trudem się poruszam. Uwalniając mnie, uwolnisz też siebie”…

„Celem tej książki jest zachęcenie was do refleksji.
Nad przemijaniem, nad kruchością ludzkiej egzystencji, jak również nad tym, kim jestem, dokąd zmierzam i ile znaczę w świecie, o którym tak niewiele wiem. A przede wszystkim danie wam nadziei (…)
Po tej bądź po tamtej stronie…”

I rzeczywiście tak jest, bo to nie tylko niezwykle skomplikowany świat ludzkiego mózgu, wszystkich za i przeciw w walce o ludzkie organy, powinności, nauka, nadzieja oraz trudne decyzji i moralne dylematy.

To także dramat przeszłości.
Majaczące widma bidula
Judasze
kanalie
I hipokryci

Majaki potwornego odrzucenia

Zmory ojców
Potworów
I zapłakanych dziecięcych oczu

I Generał
Pies, który tak bardzo kochał…

A także Ci, którzy są ślepi na „na skierowany w ich stronę błagalny gest”

To również przekaz, który wizualizuje myśl, że istnieje coś poza, coś czego nie można dotknąć i racjonalnie wyjaśnić, jakaś „potrzeba obcowania z baśnią i zaufania do aniołów”.

Ten tytuł ma jeszcze jeden niezaprzeczalny atrybut, sprawia, że zaczynamy myśleć o własnym życiu i o swoich bliskich.
O tym, że może moglibyśmy mieć z nimi lepszy kontakt
Dzwonić częściej
Odwiedzać więcej
być
bardziej…

Dlatego zachęcam Was ogromnie do spotkania z tą przepiękną interpretacją poczekalni życia i życia skondensowanego w ludzkich dramatach.
Jedyną możliwa ocena to 10/10

@agnieszkabednarska.pisarz jesteś wielka i mam nadzieję, że o tym wiesz

A Wy pamiętajcie:
„Nie uzależniaj swojego losu od nikogo. Idź tam, gdzie poniosą Cię Twoje własne nogi. Na każdego z nas przypada tylko jedno życie i tylko jedna śmierć.
Nikt go za ciebie nie przeżyje, tak samo jak nikt za ciebie nie umrze. Ten pakiet jest już twój. Wykorzystaj w pełni to, co jest w nim przewidziane”

Cienie
Dusze niczyje
Dusze czyjeś
Same
Samotne
Dokonujące wyboru
Szamoczące się między tym, co tu i teraz, a tym niewiadomym
Może lepszym
Spokojniejszym
Może bardziej ich
A może nie

Dusze odchodzące od najbliższych
Głuche na wołania rozpaczy
Błagania
Zaklinania

Nie chcą wracać
Choć mogłyby
I te, które chciałyby
A już nie ich czas…

Pomiędzy nimi ludzie
Zrozpaczone...

Nudy. Omijać szerokim łukiem.

Nudy. Omijać szerokim łukiem.

Warta przeczytania, ciekawie przedstawiony temat z różnej perspektywy. Nie wiem, czy do końca podobał mi się motyw tego świata nierealnego, chociaż rozumiem, dlaczego został użyty. Mam również wrażenie, że dodano troszkę za dużo dramatów (np. historia lekarza w domu dziecka),sama tematyka jest wystarczająco przygnębiająca, nie było potrzeby dodawać takich historii. Z drugiej strony dodało to głębi postaciom, więc zależy jak się do tego podejdzie.

Warta przeczytania, ciekawie przedstawiony temat z różnej perspektywy. Nie wiem, czy do końca podobał mi się motyw tego świata nierealnego, chociaż rozumiem, dlaczego został użyty. Mam również wrażenie, że dodano troszkę za dużo dramatów (np. historia lekarza w domu dziecka),sama tematyka jest wystarczająco przygnębiająca, nie było potrzeby dodawać takich historii. Z...

Pierwszy raz spotkalam się z taka tematyka i musze przyznać,ze spodobała mi się. Bardzo ciekawa,dająca do myślenia i refleksji.

Pierwszy raz spotkalam się z taka tematyka i musze przyznać,ze spodobała mi się. Bardzo ciekawa,dająca do myślenia i refleksji.

Wzruszająca. Pełna inspirujących myśli i skłaniająca do refleksji nad życiem.

Wzruszająca. Pełna inspirujących myśli i skłaniająca do refleksji nad życiem.

Nie spodziewałam się, że mimo iż fikcyjne spojrzenie na kwestię "życia po zyciu" tak na mnie wpłynie. Chciałabym, żeby po "wszystkim" rzeczywiście istniało "dalej" bez problemów, bez złych emocji, bez strachu. Książka niezwykle poruszająca mimo iż tematy tam przedstawione są mi (na szczęście) obce. Warta każdej minuty przeczytania. Polecam!

Nie spodziewałam się, że mimo iż fikcyjne spojrzenie na kwestię "życia po zyciu" tak na mnie wpłynie. Chciałabym, żeby po "wszystkim" rzeczywiście istniało "dalej" bez problemów, bez złych emocji, bez strachu. Książka niezwykle poruszająca mimo iż tematy tam przedstawione są mi (na szczęście) obce. Warta każdej minuty przeczytania. Polecam!