Asyria. Powstanie i upadek pierwszego imperium w historii świata

Napisana łatwym językiem duża dawka zsyntezowanej wiedzy. Bardzo duży wykaz źródeł. Mogłoby być więcej zobrazowań zmian granic, żeby łatwiej sobie zwizualizować dynamikę rozwoju państwa.

Napisana łatwym językiem duża dawka zsyntezowanej wiedzy. Bardzo duży wykaz źródeł. Mogłoby być więcej zobrazowań zmian granic, żeby łatwiej sobie zwizualizować dynamikę rozwoju państwa.

Asyria zawsze gdzieś pojawia się w tle opowieści o Egipcie czy zawikłanych dziejach Izraela/Judy. To czas na spojrzenie skupiające się właśnie na Asyrii.
Sporo się dowiedziałem, ale też chyba sporo jest luk w przedstawionej wiedzy.
Zabrakło mi większego skupienia się na asyryjskim "ludzie", a nawet i na obyczajach asyryjskich wielmożów. Mnóstwo za to polityki i współczesnych trendów (może ciut za dużo).
Za wiele też o historycznych echach asyryjskiego imperium. To miejsce można by spożytkować na zasypanie tych luk, o których wspomniałem.
No i moim zdaniem kompletnie niepotrzebny rozdział o ISIS, za co gwiazdka mniej.
Podsumowując - książka ciekawa, acz pozostawia mnie z niedosytem!

Asyria zawsze gdzieś pojawia się w tle opowieści o Egipcie czy zawikłanych dziejach Izraela/Judy. To czas na spojrzenie skupiające się właśnie na Asyrii.
Sporo się dowiedziałem, ale też chyba sporo jest luk w przedstawionej wiedzy.
Zabrakło mi większego skupienia się na asyryjskim "ludzie", a nawet i na obyczajach asyryjskich wielmożów. Mnóstwo za to polityki i...

Wzorowo napisana historia Asyrii, jedna z najlepszych syntez dziejów państwa starożytnego. Przystępny język, mnóstwo ciekawostek, panorama barwnych postaci władców. Jedyny mankament to mapy, a zasadzie ich brak, bo trudno nazwać takowymi szarobure i mało czytelne "mapki" na początku książki. I niestety prawie nic o losach potomków starożytnych Asyryjczyków, którzy do dziś żyją głównie w Iraku.

Wzorowo napisana historia Asyrii, jedna z najlepszych syntez dziejów państwa starożytnego. Przystępny język, mnóstwo ciekawostek, panorama barwnych postaci władców. Jedyny mankament to mapy, a zasadzie ich brak, bo trudno nazwać takowymi szarobure i mało czytelne "mapki" na początku książki. I niestety prawie nic o losach potomków starożytnych Asyryjczyków, którzy do dziś...

To czy Asyria była czy nie była pierwszym imperium w historii świata jest raczej kwestią pozbawioną znaczenia dla znakomitej większości populacji Ziemi - nie bez znaczenia jest jednak to, jak ciekawą i pouczającą lekturą jest książka Frahma dla osób zainteresowanych historią.

Ciekawą i pouczającą, ale jednak nieszczególnie wciągająca - autor balansuje gdzieś na krawędzi przystępnego podręcznika akademickiego, a cięższej publikacji popularno-naukowej. Poniekąd, książkę Frahma czyta się tak jak słucha się dobrego wykładu - jednakże nawet najlepszy wykład zacznie z czasem męczyć. Sama tematyka jest skomplikowana i pełna niewiadomych, ale tutaj autor wywiązuje się ze swoich obowiązków znakomicie, wyraźnie zaznaczając, co i skąd wiemy na pewno, a czego tylko możemy się domyślać. Jednocześnie nie uprawia asekuranctwa, nie boi się wysnuć konkretnych wniosków jeśli ma je na czym oprzeć i rzetelnie informuje czytelnika skąd dany pomysł wziął. Wchodzi w dyskusję z innymi badaczami, ale i przywołuje różne opinie - w trakcie lektury nie ma się wrażenia, że Frahm chce nas przekonać do swojej wizji Asyrii. Nawet teza zawarta w podtytule pracy nie jest przez niego jakoś szczególnie przepychana - argumentuje, dlaczego tak uważa, ale nie stara się na siłę nikogo przekonać. Całość “Asyrii” nosi znamiona gruntownie wykonanej pracy, gdzie autor jest pewny swego, ale i otwarty na dyskusję, a jego celem jest po prostu przybliżenie tematu, na którym się zna, szerszej publiczności.

Samo podejście do Asyrii jest bardzo holistyczne - Frahm opowiada nie tylko o władcach i ważnych osobistościach, ale i bardzo często przybliża nam perspektywę szarego człowieka z tamtych czasów. Pochyla się nad losem kobiet i ich (często bardzo znacznej) roli w historycznych rozgrywkach, opisuje trudności kupców i ludności z okupowanych czy podbijanych terenów, a także sąsiednich państw. Z książki dowiecie się wiele o związkach Asyrii z Babilonem, Egiptem czy Fenicją; o tym jak ewoluowała kultura Asyryjczyków i jakim wpływom czy modom ulegała, jak kształtowały się ich wierzenia i jak ich historia wiąże się z Biblią. Ciężko wskazać jakiś aspekt, który autor pominął, “Asyria” jest książką kompletną i jednocześnie za sprawą bogatej bibliografii dostarczającą informacji, gdzie zgłębiać temat dalej, chociaż w mojej ocenie jest to opcja dla absolutnych fascynatów.

Rzetelnie, ekstensywnie i względnie przystępnie - to jedna z lepszych pozycji historycznych jakie miałem przyjemność czytać. Przez lekturę nie brnie się z wypiekami na twarzy, a Frahm nie stroni też od odrobiny żargonu, ale nawet jeśli będzie to dla Was coś nowego to od czego jest internet - jestem zdania, że “Asyria” powinna zadowolić każdego, kto jest chociaż szczątkowo zainteresowany tematem, a prawdopodobnie i tych, którzy nie są. Naprawdę świetna pozycja.

https://www.facebook.com/gniazdoszeptunow

To czy Asyria była czy nie była pierwszym imperium w historii świata jest raczej kwestią pozbawioną znaczenia dla znakomitej większości populacji Ziemi - nie bez znaczenia jest jednak to, jak ciekawą i pouczającą lekturą jest książka Frahma dla osób zainteresowanych historią.

Ciekawą i pouczającą, ale jednak nieszczególnie wciągająca - autor balansuje gdzieś na krawędzi...

Jak na opracowanie historyczne całkiem przyjemna lektura. Zgadzam się z opinią innego czytelnika o mapach, zwłaszcza tych ogólnych, geograficznych, powinny być wyraźniejsze i dołączone do każdego rozdziału ilustrując rozwój imperium.

Jak na opracowanie historyczne całkiem przyjemna lektura. Zgadzam się z opinią innego czytelnika o mapach, zwłaszcza tych ogólnych, geograficznych, powinny być wyraźniejsze i dołączone do każdego rozdziału ilustrując rozwój imperium.

Nie wiem skąd w opiniach te 10. Książka jest chyba jedyna popularną historia Asyrii na rynku. Stanowi to jej największa zaletę. Co najmniej dwie gwiazdki należy odjąć za fatalne mapy, które pokazują tak niewiele, że mogłoby ich nie być. Umieszczone są w jednym miejscu, co gdyby były, co najmniej, dostateczne stanowiłoby uciążliwość. Pod tym względem książka mieści się w standardzie polskich publikacji historycznych. Historia bez dobrej mapy to ćwierć historii. Poza tym czyta się nieźle, autor w zasadzie pokrywa wszystkie obszary życia Asyryjczyków. Moim zdaniem, w żaden się zbytnio nie wgłębia. W związku z tym lektura pozostawia niedosyt.

Nie wiem skąd w opiniach te 10. Książka jest chyba jedyna popularną historia Asyrii na rynku. Stanowi to jej największa zaletę. Co najmniej dwie gwiazdki należy odjąć za fatalne mapy, które pokazują tak niewiele, że mogłoby ich nie być. Umieszczone są w jednym miejscu, co gdyby były, co najmniej, dostateczne stanowiłoby uciążliwość. Pod tym względem książka mieści się w...

Bardzo rzeczowa i dobrze napisana historia Asyrii - pierwszego imperium w spisanej historii. Czy faktycznie państwo nowo asyryjskie było pierwszym imperium? To oczywiście zależy... od przyjętej definicji imperium :). Ale wersja przedstawiona przez autora trzyma się kupy.
Książkę przeczytałem z wielką przyjemnością - z łezką w oku wspominając przygotowania do egzaminu z historii starożytnego Bliskiego Wschodu na studiach (i obowiązkowym przygotowaniem się do odpowiedzi na murowane pytanie profesora Stefana Zawadzkiego "Kto był twoim ulubionym władcą państwa nowasyrysjkiego i dlaczego Tiglatpilesar III?
Zdecydowanie warto przeczytać - choćby po to, by zobaczyć jak wiele z "chrześcijańskiego dziedzictwa Europy" jest tak naprawdę dziedzictwem cywilizacji Sumeru i Akkadu - starszych od chrześcijaństwa o jakieś 1-2 tysiące lat.

Bardzo rzeczowa i dobrze napisana historia Asyrii - pierwszego imperium w spisanej historii. Czy faktycznie państwo nowo asyryjskie było pierwszym imperium? To oczywiście zależy... od przyjętej definicji imperium :). Ale wersja przedstawiona przez autora trzyma się kupy.
Książkę przeczytałem z wielką przyjemnością - z łezką w oku wspominając przygotowania do egzaminu z...

Historia Asyrii nie cieszy się taką popularnością jak inne cywilizacje antyku i są ku temu mocno zakorzenione powody. To jak to sie upiera autor nazwać "imperium" jest obarczone stygmą podobną do Mongołów i Złotej Ordy. Autor postawił sobie za zadanie ocieplić ich wizerunek i wyeksponować ich wkład w rozwój cywilizacji. Od początku lektury raziło mnie jak "po cichutku" zbywany jest fakt, że przecież Egipt może poszczycić się DOSŁOWNIE monumentalnymi osiągnieciami długo przed Asyrią. Jest temu poświęcone jedynie pare zdań - jakoby Egipt "nie spełniał" wymogów administracyjnych aby został uznany za Imperium. No OK... Ja sam nie jestem historykiem dlatego nie posiadam żadnego autorytetu aby się z tym spierać. Co mnie zaczęło dalej razić jest dość odważny wniosek jakoby w Asyrii istniało bóstwo będące patronem transwestytów. W zasadzie to działo jest wyciągane na czytelnika w końcówce książki i jest takim największym "słoniem" w przedsiemwzięciu autora na wciśnięcie nowoczesności w tamten okres. Jest tam też sporo innych "unowocześnień" antycznej cywilizacji. Całe wywody są poparte bardzo imponującym zestawem źródłem, tak też nie zamierzam tego wszystkiego kwestionować. Pozostaje jednak sceptyczny wobec tego dopasowania struktur społecznych dawnej Asyrii do obecnie promowanych ścieżek narracyjnych.

Historia Asyrii nie cieszy się taką popularnością jak inne cywilizacje antyku i są ku temu mocno zakorzenione powody. To jak to sie upiera autor nazwać "imperium" jest obarczone stygmą podobną do Mongołów i Złotej Ordy. Autor postawił sobie za zadanie ocieplić ich wizerunek i wyeksponować ich wkład w rozwój cywilizacji. Od początku lektury raziło mnie jak "po cichutku"...

👑 Fascynująca historia pierwszego w dziejach świata Imperium, którego osiągnięcia kulturowe odbijały się szerokim echem, setki lat po jego upadku. System rządków i administracji starożytnej Asyrii były fundamentem i przykładem dla później powstających państw o zapędach Imperialistycznych.

👑 Wszystko to wzięło swój początek w 2025 r.p.n.e. kiedy to złupione zostało miasto Ur, a ostatni władca z III dynastii - Ibbi-Suen, został pojemny przez Elamitów. Wtedy to Aszur, niewielkie miasto w północnej Mezopotamii zaczęło żyć własnym życiem. Na początku niewielki ośrodek handlowy i kupieckie stał się zalążkiem pierwszego Imperium, które rozszerzyło swoje wpływy do niespotykanych na tamte czasy rozmiarów. Niestety,jest wielka luka w jej historii państwa, między okresem staro a średnioasyryjskim, która trwała nieco ponad 300 lat. Niemniej cała reszta jest bardzo dobrze znana, szczególnie okres nowo asyryjski, który zakończył się spektakularnym upadkiem.

👑 Miasto-państwo Aszur, zarządzane przez Puzur-Aszura I było jedyne zalążkiem. Niespełna 100 lat później pierwszym władcą, i jednocześnie założycielem państwa Asyryjskiego został Szamszi-Adad I. W późniejszym czasie zmagało się ono z problemami z którymi borykały się wszystkie państwa tamtych czasów. Nieurodzaj ziemski, wrogie najazdy i dynastyczne zawirowania. Szczególnie dotkliwy był najazd Hurytów, za których to sprawą utracili swoją niepodległość.

👑 Jednak najlepiej udokumentowany jest okres nowoasyryjki w którym to powstało wielkie Imperium. 300 lat bogatej kultury i sztuki, udoskonaleń wspaniałych metropolii jak Niniwa, Kalhu, czy stolicy Aszur. Ekspansja i bogate zdobycze przyczyniły się do rozrostu gospodarczego. Jednak wszystko co dobre kiedyś się kończy.
Salmanasar III, Adad-nirari III, Tiglat-Pileser III, Sargon II, Sennacheryb i Asarhaddon, każdy z nich walenie przyczynił się do udoskonalenia Imperium. Lecz ostatni z wielkich, Aszurbanipal, swoją nieudolnością ostatecznie doprowadził do początku końca, a upadek Imperium był tak szybki, że aż trudno w to uwierzyć.

👑 Fascynująca historia pierwszego w dziejach świata Imperium, którego osiągnięcia kulturowe odbijały się szerokim echem, setki lat po jego upadku. System rządków i administracji starożytnej Asyrii były fundamentem i przykładem dla później powstających państw o zapędach Imperialistycznych.

👑 Wszystko to wzięło swój początek w 2025 r.p.n.e. kiedy to złupione zostało miasto...

Tak się pisze książki historyczne! I właściwie mogłabym na tym poprzestać, ale nie jestem egzaltowaną nastolatką. Co takiego jest w tej historii Asyrii, autorstwa Eckarta Frahma, przedstawionej od skromnych początków po niespodziewany i szybki upadek imperium, że przeczytałam ją jednym tchem? Kluczowe jest chyba połączenie przez autora rygorów warsztatowych, doskonałej znajomości i interpretacji źródeł z lekkim stylem i usianymi tu i ówdzie ciekawostkami i elementami nawet dość zabawnymi. Tak, w historii Asyrii! I nie chodzi bynajmniej o uciechę czcicieli Aszura z mąk zadawanym pokonanym wrogom.
Co do tych mąk, to trochę obawiałam się prób wybielania Asyryjczyków. Autorzy przywiązani do jakiegoś zagadnienia mają czasem tendencję do nadmiernego usprawiedliwiania czy poprawiania wizerunku ludzi, o których piszą. Na szczęście Eckart Frahm nie dał się uwieść chęci ocieplenia obrazu swoich bohaterów i pisze wprost o urządzanych przez asyryjskich królów „spektaklach makabry”. Jest jednak świadom, i tę refleksję przekazuje czytelnikom, że inne imperia bywały równie bezwzględne, ale bardziej dyskretne i nie chwaliły się tak ostentacyjnie swoimi okrucieństwami.
No właśnie – imperium. Autor znakomicie uzasadnia, dlaczego to właśnie Asyria stworzyła pierwsze imperium, i dlaczego, pomimo dramatycznego upadku, zostawiła po sobie pewnego rodzaju wzór dla następnych.
Frahm omawia różne interpretacje i próby wyjaśnienia zjawisk zachodzących w Asyrii, ze szczególnym uwzględnieniem przyczyn upadku państwa. Podkreśla, że szukanie wyjaśnień w decyzjach jednostek jest obecnie raczej passé, ale w tym wypadku wskazywanie przyczyn długofalowych, np. klimatycznych, nie wytrzymuje krytycznej weryfikacji. Jak przystało na prawdziwie dobrą książkę, nie wszystkie interpretacje autora można przyjąć bezkrytycznie. Mam na przykład wątpliwości, czy pewne fragmenty w Księdze Powtórzonego Prawa „wydają się wzorowane na przysięgach lojalności zawartych w traktacie sukcesyjnym Asarhaddona”. Tego typu podobieństwa (wyrazy umiłowania dla władcy, kary mające spotkać łamiących przysięgę wierności) nie muszą wynikać z naśladowania jednego tekstu przez drugi. Nie wiemy nawet, czy Hebrajczycy znali tekst przysięgi.
Bardzo ciekawe jest także przedstawienie pośmiertnego życia Asyrii i jej władców w tradycji europejskiej oraz powtórna zagłada asyryjskiego dziedzictwa, tym razem z rąk bojowników Państwa Islamskiego.
Zachęcam więc do lektury, warto połamać sobie (w myślach) język nad Szamasz-szumu-ukinem, Sin-szarru-iszkunem czy Aszur-bel-niszeszu i poznać lub przypomnieć sobie fascynującą historię Asyrii.

Tak się pisze książki historyczne! I właściwie mogłabym na tym poprzestać, ale nie jestem egzaltowaną nastolatką. Co takiego jest w tej historii Asyrii, autorstwa Eckarta Frahma, przedstawionej od skromnych początków po niespodziewany i szybki upadek imperium, że przeczytałam ją jednym tchem? Kluczowe jest chyba połączenie przez autora rygorów warsztatowych, doskonałej...