Listy do papieża. Zachęta do szukania nowych dróg

Halík po swojemu - pokazuje mi wiarę i Kościół takie, które dają nadzieję. Z nastawieniem na dialog ze wszystkimi, miłosiernego Boga, pokorę zamiast pewności. Piękna książka. To, co mnie w niej najbardziej urzekło, wpisałam tu w cytaty, zachęcam do lektury.

Halík po swojemu - pokazuje mi wiarę i Kościół takie, które dają nadzieję. Z nastawieniem na dialog ze wszystkimi, miłosiernego Boga, pokorę zamiast pewności. Piękna książka. To, co mnie w niej najbardziej urzekło, wpisałam tu w cytaty, zachęcam do lektury.

Kolejna książka Tomasa Halika, tym razem w formie listów do wyimaginowanego papieża Rafaela, z którym dzieli się myślami o przyszłości Kościoła. W zasadzie nie ma tutaj nic nowego co w innych jego książkach - jest przede wszystkim krytyka instytucji i klerykalizmu, a także wysunięcie propozycji reform, takich jak kapłaństwo żonatych, kobiet czy komunia dla wszystkich ochrzczonych. Jest sporo ciekawych myśli, ale wolę jednak kazania Halika, od jego, powiedzmy - "książek publicystycznych". Tym niemniej sporo mądrych i wartościowych tutaj jest i jeśli jest to dla kogoś pierwszy kontakt z Halikiem, to z pewnością będzie to spotkanie wartościowe. Bardziej jednak poleciłbym "Cierpliwość wobec Boga" i i kapitalny zbiór kazań pt. "Zacheuszu!"

Cytaty:

"Ka­to­li­cyzm sta­nowi jedno z za­gro­żeń ka­to­lic­ko­ści, jest de­for­ma­cją Ko­ścioła na­da­jącą mu kształt za­mknię­tego sys­temu, w któ­rym wiara i teo­lo­gia za­mie­niają się w ide­olo­gię. Do­cze­sny Ko­ściół znaj­duje się wów­czas w nie­bez­pie­czeń­stwie, że prze­sta­nie być ikoną, ob­ra­zem, sym­bo­lem, obiet­nicą i za­po­wie­dzią swej de­fi­ni­tyw­nej po­staci. W wy­niku trium­fa­li­zmu (za­miany do­cze­snego Ko­ścioła na nie­biań­ską ec­c­le­sia trium­phans) pod­lega po­ku­sie, że za­miast ikony sta­nie się ido­lem, boż­kiem, który już te­raz ro­ści so­bie pre­ten­sje do tego, co mu się nie na­leży – zwłasz­cza do mo­no­polu peł­nego po­zna­nia i po­sia­da­nia prawdy. Za­miana ka­to­lic­ko­ści na ka­to­li­cyzm ozna­cza­łaby we­pchnię­cie Ko­ścioła w cia­sny gor­set jed­nej z wielu in­sty­tu­cji, kon­fe­sji, de­no­mi­na­cji, ideo­lo­gii i świa­to­po­glądu."

"Pewną ana­lo­gią do an­ty­mo­der­ni­stycz­nego ka­to­li­cy­zmu po stro­nie pro­te­stanc­kiej byłby bi­blijny fun­da­men­ta­lizm, sta­no­wiący rów­nież re­ak­cję na „li­be­ra­li­za­cję” teo­lo­gii. Pro­te­stancki fun­da­men­ta­lizm ze swoją men­tal­no­ścią „po­sia­da­czy prawdy” był także trium­fa­li­zmem i po­dob­nie jak ka­to­licki trium­fa­lizm opie­rał się na fik­cyj­nym wy­obra­że­niu o prze­szło­ści; przy ob­ja­śnia­niu Bi­blii, po­zba­wio­nym her­me­neu­tycz­nej pod­stawy, zdol­no­ści in­ter­pre­to­wa­nia tek­stu bi­blij­nego w jego hi­sto­rycz­nym kon­tek­ście, bez­re­flek­syj­nie, bez­pod­staw­nie i bez­kry­tycz­nie prze­nosi do swo­jej in­ter­pre­ta­cji swoje uprze­dze­nia, spo­sób my­śle­nia swo­jej epoki."

"Bóg, o któ­rym opo­wiada Bi­blia, nie jest nie­ru­chomą pierw­szą przy­czyną, prze­by­wa­jącą gdzieś poza świa­tem dzie­jo­wych prze­mian, lecz ra­czej Bo­giem, który sam wkra­cza w pro­ces hi­sto­ryczny i swoim Du­chem nie­ustan­nie go oży­wia i prze­kształca. „Bóg jest Du­chem”, mówi Je­zus do ­Sa­ma­ry­tanki i do­daje, że „praw­dziwi czci­ciele Ojca” nie będą Go czcić „ani na tej gó­rze, ani w Je­ro­zo­li­mie” – do­dam: nie w tej czy in­nej re­li­gii – ale w „Du­chu i praw­dzie”."

"Czło­wiek ze­wnętrzny ma ze­wnętrz­nego boga – a my wdzięczni je­ste­śmy kry­ty­kom po­wierz­chow­nej re­li­gii: Feu­er­ba­chowi, Nie­tz­schemu, Mark­sowi i Freu­dowi, że od­sło­nili owe re­li­gijne wy­obra­że­nia jako ludz­kie pro­jek­cje lub cie­nie sto­sun­ków spo­łecz­nych. Mó­wiąc w spo­sób teo­lo­giczny, ­de­ma­sko­wali je jako bożki. Kto two­rzy bożki, za­czyna się do nich upo­dab­niać – czy­tamy w psal­mie. Szkoda, że owi kry­tycy re­li­gii za­pewne nie ze­tknęli się z jej we­wnętrz­nym, głę­bi­no­wym wy­mia­rem; nie tylko z jej sła­bo­ścią, ale i z jej uzdro­wi­ciel­ską siłą."

"Kiedy w dzień śmierci Jana Pawła II od­wie­dzili mnie trzej pol­scy księża, po­wie­dzia­łem im, że nie je­stem za­chwy­cony wo­ła­niem „Santo sub­ito!”. Nie wąt­pi­łem na­wet w naj­mniej­szym stop­niu w świę­tość tego pa­pieża, któ­rego dość do­brze oso­bi­ście zna­łem. Oba­wia­łem się jed­nak, że zbyt szybka ka­no­ni­za­cja może za­mie­nić go w ikonę. Uwa­ża­łem, że Ko­ściół w Pol­sce po­wi­nien ra­czej za­sta­no­wić się nad tym, jak za­miast ikony pa­pieża jako na­ro­do­wego sym­bolu na nowo od­kryć Chry­stusa."

Kolejna książka Tomasa Halika, tym razem w formie listów do wyimaginowanego papieża Rafaela, z którym dzieli się myślami o przyszłości Kościoła. W zasadzie nie ma tutaj nic nowego co w innych jego książkach - jest przede wszystkim krytyka instytucji i klerykalizmu, a także wysunięcie propozycji reform, takich jak kapłaństwo żonatych, kobiet czy komunia dla wszystkich...

- 4 stopnie ekumenizmu (jedność z chrześcijanami innych wyznań, z wyznawcami innych religii, z areligijnymi, z całym stworzeniem)
- wspólna Eucharystia: różni nas rozumienie teologiczne Eucharystii - czy nie może nas łączyć tajemnica Eucharystii?
- czy wierzę w piekło? "Mówiąc, że wierzę w Boga, wyrażam pragnienie <<chcę, abyś był>>. Nie mam takiego pragnienia odnośnie piekła, choć przyznaję, że Bóg pragnie też bezwzględnie uszanować naszą ludzką wolność."

- 4 stopnie ekumenizmu (jedność z chrześcijanami innych wyznań, z wyznawcami innych religii, z areligijnymi, z całym stworzeniem)
- wspólna Eucharystia: różni nas rozumienie teologiczne Eucharystii - czy nie może nas łączyć tajemnica Eucharystii?
- czy wierzę w piekło? "Mówiąc, że wierzę w Boga, wyrażam pragnienie <<chcę, abyś był>>. Nie mam takiego pragnienia odnośnie...

Książka, która powaliła mnie na kolana. Autor w formie listów do wyimaginowanego przez siebie papieża Rafaela porusza najbardziej komentowane przez społeczeństwo kwestie dotyczące Kościoła. Nigdy bym nieprzypuszczał, że Halik napisze tak dobrą książkę wciągającą do granic możliwości każdego kto choć trochę siedzi w tematach wiary i religii. Polecam w 100%.

Książka, która powaliła mnie na kolana. Autor w formie listów do wyimaginowanego przez siebie papieża Rafaela porusza najbardziej komentowane przez społeczeństwo kwestie dotyczące Kościoła. Nigdy bym nieprzypuszczał, że Halik napisze tak dobrą książkę wciągającą do granic możliwości każdego kto choć trochę siedzi w tematach wiary i religii. Polecam w 100%.