Bal wszystkich nieświętych

Sama historia była świetna. Dobra intryga, sporo humoru i bohaterowie, których naprawdę da się polubić. Słuchałam tego w wersji audio i muszę przyznać, że lektor zrobił świetną robotę. Dzięki temu całość wciąga jeszcze bardziej.
Największą sympatię zdobyła u mnie Eugenia – zdecydowanie moja ulubiona postać w tym odcinku.
Naprawdę świetna rozrywka. Szkoda tylko, że tak szybko się kończy...😒

Sama historia była świetna. Dobra intryga, sporo humoru i bohaterowie, których naprawdę da się polubić. Słuchałam tego w wersji audio i muszę przyznać, że lektor zrobił świetną robotę. Dzięki temu całość wciąga jeszcze bardziej.
Największą sympatię zdobyła u mnie Eugenia – zdecydowanie moja ulubiona postać w tym odcinku.
Naprawdę świetna rozrywka. Szkoda tylko, że tak...

Zwariowana komedia kryminalna.

Zwariowana komedia kryminalna.

Polecam bardzo

Polecam bardzo

https://zeszytlektur.wordpress.com/2025/10/28/bal-wszystkich-nieswietych-alek-rogozinski/

https://zeszytlektur.wordpress.com/2025/10/28/bal-wszystkich-nieswietych-alek-rogozinski/

"Celebryta " organizuje bal i zaprasza sobie podobne osoby...kto w tej branży ma czyste sumienie i nie miał powody by zabić ...czarny humor - kryminał na wesoło w wykonaniu autora wychodzi świetnie

"Celebryta " organizuje bal i zaprasza sobie podobne osoby...kto w tej branży ma czyste sumienie i nie miał powody by zabić ...czarny humor - kryminał na wesoło w wykonaniu autora wychodzi świetnie

https://www.kawaiksiazki.pl/2025/08/bal-wszystkich-nieswietych-alek.html

https://www.kawaiksiazki.pl/2025/08/bal-wszystkich-nieswietych-alek.html

Alek Rogoziński, nazywany przez wielu „królem komedii kryminalnej”, po raz kolejny udowadnia, że doskonale wie, jak bawić się schematami klasycznego kryminału, jednocześnie nadając im lekkość, humor i współczesny sznyt. Jego trzydziesta pierwsza powieść, Bal wszystkich nieświętych, to przykład tego, że autorowi wciąż nie brakuje świeżych pomysłów i autoironii, które od lat przyciągają czytelników.

Na kartach powieści powracają dobrze znani bohaterowie – Mariusz „Mario” Kosek i Dominika „Miśka” Szustek, para współwłaścicieli agencji PR, którzy już kilkukrotnie mieli okazję wplątać się w kryminalne intrygi. Tym razem trafiają na bal w pięknym, starym pałacu na Warmii, organizowany przez młodego i niezwykle popularnego biznesmena Ignacego Bursztynowicza. Od początku atmosfera wieczoru pachnie tajemnicą – spotykają się tu przedstawiciele show-biznesu, influencerzy, pisarze i biznesmeni, czyli swoista galeria postaci mniej lub bardziej znanych, a przy tym skrywających sekrety.

Już sam wybór scenerii – zabytkowego pałacu, w którym odbywa się wystawny bal – nadaje fabule klasyczny charakter. To wręcz ukłon w stronę Agathy Christie i motywu „zamkniętego pokoju”, gdzie wszyscy podejrzani znajdują się w jednym miejscu, a zbrodniarz musi być wśród nich. Rogoziński bawi się tym schematem, wprowadzając jednak elementy charakterystyczne dla współczesności – zamiast arystokratów i dam z towarzystwa pojawiają się tu gwiazdy mediów społecznościowych czy celebryci. To zestawienie nadaje historii świeżości i pozwala autorowi ironicznie komentować świat „znanych i lubianych”.

W momencie, gdy dochodzi do morderstwa, akcja nabiera tempa. Na scenę wkracza dobrze znany czytelnikom komisarz Krzysztof Darski, który od razu rozpoczyna śledztwo. Jego pragmatyczne podejście stanowi kontrast dla ekscentrycznych zachowań reszty bohaterów, co dodatkowo podbija komizm sytuacyjny. Do tego dochodzi postać Eugenii – babci właściciela pałacu – która swoją ekscentrycznością i ciętym językiem potrafi przyćmić największe gwiazdy balu.

Największym atutem powieści jest styl Rogozińskiego. Autor zręcznie łączy kryminalną intrygę z humorem sytuacyjnym i językowym. Dialogi pełne są ciętych ripost, przekomarzań i aluzji do świata show-biznesu. Czytelnik ma wrażenie, że uczestniczy nie tylko w rozwiązywaniu zagadki morderstwa, ale również w satyrycznym spektaklu, w którym nikt nie jest przedstawiony na serio. Rogoziński nie oszczędza nikogo – ani próżnych celebrytów, ani zapatrzonych w siebie twórców, ani ludzi biznesu, którzy za błyszczącym wizerunkiem skrywają mniej chwalebne tajemnice.

Jeśli chodzi o konstrukcję kryminału, autor pozostaje wierny swoim wcześniejszym zasadom – intryga jest dopracowana, pełna fałszywych tropów i zwrotów akcji. Czytelnik do końca nie ma pewności, kto jest sprawcą, a finał – choć zaskakujący – logicznie zamyka opowieść. Dzięki temu Bal wszystkich nieświętych jest nie tylko zabawną lekturą, ale również pełnoprawnym kryminałem, który satysfakcjonuje miłośników zagadek.

Podsumowując, Bal wszystkich nieświętych to idealna propozycja dla czytelników, którzy cenią sobie lekką, inteligentną rozrywkę. Rogoziński w charakterystyczny dla siebie sposób łączy humor z kryminalną intrygą, tworząc historię, która wciąga od pierwszych stron. To książka, którą można przeczytać jednym tchem – i to z szerokim uśmiechem na twarzy. Autor po raz kolejny udowadnia, że komedia kryminalna może być zarówno błyskotliwa, jak i dobrze skonstruowana fabularnie.

Alek Rogoziński, nazywany przez wielu „królem komedii kryminalnej”, po raz kolejny udowadnia, że doskonale wie, jak bawić się schematami klasycznego kryminału, jednocześnie nadając im lekkość, humor i współczesny sznyt. Jego trzydziesta pierwsza powieść, Bal wszystkich nieświętych, to przykład tego, że autorowi wciąż nie brakuje świeżych pomysłów i autoironii, które od lat...

Mario i Miśka zostają zaproszeni na bal do Ignacego Bursztynowicza. Właściwie nie są pewni, dlaczego, ale idą, bo chcą go jako klienta na przyszłość. Na miejscu jednak okazuje się, że wcale nie będzie pięknie i miło - pokoje nie są nawet w standardzie ikei, napoje i jedzenie pochodzą z tanich marketów, a goście są... dziwni i raczej niekoniecznie zadowoleni ze swojej obecności w Klepaczowicach. Wizyta komplikuje się jeszcze bardziej, gdy zamordowana zostaje narzeczona gospodarza. Na szczęście jednym z gości balu jest komisarz Darski, który natychmiast podejmuje śledztwo.
Przeczytałam bardzo szybko, jak to często bywa z książkami pana Alka. Wyraziste postaci (brawo za Eugenię),autoironia i żywa akcja sprawiły, że była to bardzo przyjemna lektura. Nie podoba mi się tylko, że pewien tajemniczy mężczyzna nie został "okryty" czytelnikowi. Albo ja to musiałam przegapić i jedynie się domyślam, kto to był.
Książka zawiera też ciekawe informacje o masonach i spojrzenie na ludzi, którzy mają zupełnie różne filozofie życiowe.

Mario i Miśka zostają zaproszeni na bal do Ignacego Bursztynowicza. Właściwie nie są pewni, dlaczego, ale idą, bo chcą go jako klienta na przyszłość. Na miejscu jednak okazuje się, że wcale nie będzie pięknie i miło - pokoje nie są nawet w standardzie ikei, napoje i jedzenie pochodzą z tanich marketów, a goście są... dziwni i raczej niekoniecznie zadowoleni ze swojej...

Ostatnie książki A. Rogozińskiego, które dane mi było przeczytać wystawiały moją cierpliwość na ciężką próbę. Z „Balem wszystkich nieświętych” było, niestety, podobnie.
Z jednej strony już w Prologu dowiadujemy się, że „jest trup” (Przy czym nie zostaje nam objawione, kto występuje w charakterze zwłok). Po czym przez kolejne 100 stron otrzymujemy retrospekcje na temat tego, że każda z „osób dramatu” ma na sumieniu jakieś małe czy większe grzeszki albo jakiś interes do załatwienia kosztem kogoś z obecnych. Czyli w sumie standard u A. Rogozińskiego.
I może właśnie dlatego, że jest to tak podobne do wielu innych książek Autora to było to nużące.
Ile w końcu można czytać to samo?
Dodatkowo mam wrażenie, że z każdą kolejną książką zatraca się gdzieś ten humor „jak u Chmielewskiej”, którymi są (a przynajmniej na początku były) reklamowane powieści. A nie oszukujmy się to był główny powód, że zaczęłam swoją przygodę z tym Autorem.
Ale może z powieściami jest wszystko w porządku, tylko ja jestem już na nie za stara?

Ostatnie książki A. Rogozińskiego, które dane mi było przeczytać wystawiały moją cierpliwość na ciężką próbę. Z „Balem wszystkich nieświętych” było, niestety, podobnie.
Z jednej strony już w Prologu dowiadujemy się, że „jest trup” (Przy czym nie zostaje nam objawione, kto występuje w charakterze zwłok). Po czym przez kolejne 100 stron otrzymujemy retrospekcje na temat...

Podczas czytania świetnie się przy niej bawiłam. Bohaterowie fajnie napisani, z poczuciem humoru, który idealnie się wpisywał. Na nudę narzekać także nie można było i wydawałoby się, że wszystko jest super. Problem jednak w tym, że książka absolutnie nie zapada w pamięć. Ja pod 3 tygodniach po przeczytaniu jej, nie pamiętam już o czym była. Jednym słowem niczym się nie wyróżnia na tle innych książek z tego gatunku.

Podczas czytania świetnie się przy niej bawiłam. Bohaterowie fajnie napisani, z poczuciem humoru, który idealnie się wpisywał. Na nudę narzekać także nie można było i wydawałoby się, że wszystko jest super. Problem jednak w tym, że książka absolutnie nie zapada w pamięć. Ja pod 3 tygodniach po przeczytaniu jej, nie pamiętam już o czym była. Jednym słowem niczym się nie...