Dziury w ziemi

Ja nie wiem co ja właśnie przeczytałem. Książka zaczyna się bardzo ciekawie, główny bohater jest zarysowany bardzo wyraźnie, jego problemy, tło społeczne. Zaczyna się nawet dociekanie czym jest firma/firmy Pana Purkhavki. Po czym akcja zamienia się w transkrypt filozoficznej sesji slabego rpg - tak jakbym przeczytał dwie różne książki do płowy każdą.

Ja nie wiem co ja właśnie przeczytałem. Książka zaczyna się bardzo ciekawie, główny bohater jest zarysowany bardzo wyraźnie, jego problemy, tło społeczne. Zaczyna się nawet dociekanie czym jest firma/firmy Pana Purkhavki. Po czym akcja zamienia się w transkrypt filozoficznej sesji slabego rpg - tak jakbym przeczytał dwie różne książki do płowy każdą.

„Dziury w ziemi” to debiutancka powieść Grzegorza Mórdas-Żylińskiego. Jej napisanie zajęło autorowi aż dwanaście lat i widać to w książce, bo jest ona dopracowana pod każdym względem. Akcja powieści rozgrywa się w przyszłości, w Świecie Prim, utopijnej wizji stworzonej przez Maurice’a Purkhavkę. Dzięki zaawansowanej neuronauce ten świat daje ludziom możliwość realizacji ich najskrytszych marzeń bez ograniczeń, które narzuca rzeczywistość. Brzmi to jak spełnienie najśmielszych snów ludzkości, ale jak pokazuje w powieści autor, każda utopia ma swoją cenę. Aby zamieszkać w Świecie Prim ludzie muszą przejść przez wymagający eksperyment, polegający na całkowitej izolacji od rzeczywistego świata i podłączeniu swoich zmysłów do specjalnego komputera.

Głównym bohaterem powieści jest Michał, młody fizyk z Katowic, który z powodu swojej niespożytej ciekawości i problemów osobistych decyduje się wziąć udział w eksperymencie, nie mając pojęcia, na co tak naprawdę się pisze. Michał to postać złożona, pełna wewnętrznych konfliktów i dylematów moralnych. Jego decyzje są motywowane zarówno chęcią ucieczki od problemów, jak i pragnieniem naukowego odkrycia. W miarę jak fabuła się rozwija Michał zmuszony jest konfrontować swoje marzenia z brutalną rzeczywistością eksperymentu, w którym bierze udział.

Jednym z najbardziej intrygujących elementów powieści jest szczegółowość opisów oraz techniczny język, który może wydawać się początkowo trudny, ale z czasem można się do niego przyzwyczaić, poza tym jest integralną częścią narracji. Fabuła powieści jest przemyślana, pełna detali i konsekwentnie prowadzona. Ta szczegółowość pozwala lepiej zrozumieć mechanizmy działania Świata Prim i motywacje bohaterów. „Dziury w ziemi” to nie tylko opowieść o technologii i nauce, ale przede wszystkim refleksja nad ludzką naturą i granicami wolności. Autor stawia pytania o to, czy rzeczywiście można stworzyć idealne społeczeństwo i jaką cenę jesteśmy gotowi zapłacić za realizację swoich marzeń. Czy utopia jest naprawdę osiągalna, czy też jest to tylko iluzja, która skrywa głębsze problemy i zagrożenia?

Publikacja porusza również temat odpowiedzialności za własne decyzje i mówi o konsekwencjach owych decyzji. Michał podejmując decyzję o udziale w eksperymencie, musi zmierzyć się z wynikającymi z tego wyboru konsekwencjami. To prowokuje do zastanowienia się nad własnymi wyborami i wartościami, które kierują naszym życiem. Autor zwraca też uwagę na problemy współczesnego społeczeństwa, takie jak otyłość, co można interpretować jako krytykę obecnych standardów zdrowotnych i stylu życia. Takie, nieco nawet może filozoficzne, elementy sprawiają, że powieść staje się pewnego rodzaju komentarzem społecznym. Styl pisania autora, mimo wspomnianej szczegółowości, jest płynny i wciągający. Mimo początkowych trudności z technicznym językiem, szybko można wciągnąć się w tę historię i z zainteresowaniem śledzi się losy Michała. Chociaż jest to niezła cegiełka, nie nudzi, a jej zakończenie skłania do refleksji i pozostawia pewne niedopowiedzenia, które zachęcają do własnej interpretacji.

„Dziury w ziemi” to dość ambitny debiut, który zasługuje na uwagę i docenienie. Autor stworzył powieść, która nie tylko dostarcza rozrywki, ale przede wszystkim zmusza do rozważań o czekającej nas przyszłości, o technologii, o ludzkiej naturze i o granicach ludzkiej wolności. Książka wciąga, zaskakuje i skłania do refleksji nad własnym życiem. Polecam!

„Dziury w ziemi” to debiutancka powieść Grzegorza Mórdas-Żylińskiego. Jej napisanie zajęło autorowi aż dwanaście lat i widać to w książce, bo jest ona dopracowana pod każdym względem. Akcja powieści rozgrywa się w przyszłości, w Świecie Prim, utopijnej wizji stworzonej przez Maurice’a Purkhavkę. Dzięki zaawansowanej neuronauce ten świat daje ludziom możliwość realizacji ich...

Ludzkość można uzdrowić przy pomocy neuronauki

Katastrofy, choroby, konflikty. Czy to może zniknąć? W tej historii owszem.

Wszystko dzięki Światowi Prim. Tam człowiek może funkcjonować tak jak tylko chce, spełniać marzenia i nic mi nie grozi. Najpierw jednak musi wziąć udział w eksperymencie całkowicie odizolowany od świata.

Michał, młody fizyk jest tym bardzo zaciekawiony. Zgłasza się więc do udziału, nie mając jeszcze pojęcia na co się pisze.

To zupełnie niebanalna powieść science-fiction. Nigdy nie czytałam czegoś takiego. Dużo wątków, zaskoczenia, akcji. Pokazuje, że wszystko ma swoją cenę.

Ludzkość można uzdrowić przy pomocy neuronauki

Katastrofy, choroby, konflikty. Czy to może zniknąć? W tej historii owszem.

Wszystko dzięki Światowi Prim. Tam człowiek może funkcjonować tak jak tylko chce, spełniać marzenia i nic mi nie grozi. Najpierw jednak musi wziąć udział w eksperymencie całkowicie odizolowany od świata.

Michał, młody fizyk jest tym bardzo...

„Niebo jest tam, gdzie jesteśmy szczęśliwi.”
„Dziury w ziemi” Grzegorza Mórdas-Żylińskiego to pierwsza i na razie jedyna książka autora. O samym autorze nic mi się nie udało znaleźć w sieci. Z dedykacji zaś możemy się dowiedzieć, że pisał „Dziury w ziemi” przez dwanaście lat, a cierpliwością i wiarą dopingowała go żona.
Z opisu na okładce dowiadujemy się, że ludzkość można uzdrowić za pomocą neuronauki. W Świecie Prim, stworzonym przez Maurice`a Purkhavkę w drugiej połowie XXI wieku człowiek może funkcjonować tak jak chce, i bezkompromisowo realizować swoje marzenia. Najpierw jednak musi wziąć udział w naukowym eksperymencie, który wymaga pełnej izolacji od świata oraz podłączenia swoich narządów zmysłów do specjalnego komputera.
I tu poznajemy Michała, młodego fizyka.
Początkowe szczegółowe opisy wszystkich czynności i sporo technicznych terminów denerwowało mnie bardzo, ale po jakimś czasie, nawet nie wiem kiedy, przywykłam i biegłam po kartach opowieści, tracąc nieraz nawet poczucie czasu. Początkowe opisy znakomicie nakreśliły kontekst powieści i zresztą wcale nie były nudne w takim sensie, że płynęłam przez nie wiedząc, co czytam, nie wyłączałam się i mój umysł nie błądził po innych ścieżkach. A trzeba przyznać, że sporo było do przeczytania, bo 576 stron.
Zwróciły moją uwagę szczegółowe opisy osób, a w tym sporo miejsca zajmowały osoby otyłe. Może to przytyk do obecnego społeczeństwa? Zresztą nie jedyny. Zrozumiałam książkę po swojemu i bardzo mi się to moje rozumienie spodobało. Zanotowałam w związku z tym pewien cytat: „Czy tę kulturę da się zliberalizować czy trzeba ją zniszczyć?”. I generalnie kiedy wpadłam na ten kierunek myślenia, czytałam, aż skończyłam. Nie miałam już wyjścia. Grzegorz Mórdas-Żyliński dopracował powieść w najmniejszych szczegółach, acz wolałabym inne zakończenie. Nie zdradzę szczegółów, ale mam cichą nadzieję na kolejną część… Oby tylko nie za następne dwanaście lat.
Podsumowując – jestem książką zachwycona. Cieszę się, że mogłam ją przeczytać i wkładam na półkę z moimi ulubionymi. Jest to książka inna niż wszystkie, a takie lubię. Jest to książka do myślenia i do przemyślenia. Jest to książka o dzisiejszym społeczeństwie, a może o społeczeństwie z drugiej połowy XXI wieku? To już niedługo… Jest to książka o nadziei, o mądrości, o głupocie i naiwności.
Dziękuję za egzemplarz Wydawnictwu Novae Res. Książkę otrzymałam z Klubu Recenzenta serwisu nakapie.pl

„Niebo jest tam, gdzie jesteśmy szczęśliwi.”
„Dziury w ziemi” Grzegorza Mórdas-Żylińskiego to pierwsza i na razie jedyna książka autora. O samym autorze nic mi się nie udało znaleźć w sieci. Z dedykacji zaś możemy się dowiedzieć, że pisał „Dziury w ziemi” przez dwanaście lat, a cierpliwością i wiarą dopingowała go żona.
Z opisu na okładce dowiadujemy się, że ludzkość można...