Projekt Riese / Operacja Mir (pakiet)

Dla mnie książka była po prostu cudowna. Tak mnie wciągnęła że bardzo szybko przeczytałam a myślałam że mi się nie spodoba bo miała dość dużo negatywnych opinii. Polecam

Dla mnie książka była po prostu cudowna. Tak mnie wciągnęła że bardzo szybko przeczytałam a myślałam że mi się nie spodoba bo miała dość dużo negatywnych opinii. Polecam

Moja pierwsza książka Remigiusza Mroza. Przeczytałem jednym tchem i bardzo mi się podobała.

Moja pierwsza książka Remigiusza Mroza. Przeczytałem jednym tchem i bardzo mi się podobała.

Fajnie się zaczęło, od razu przypomniał mi się serial Dark. Temat bardzo podobny. I tak jak w serialu początek bardzo mi się spodobał ale z każdym kolejnym sezonem dla mnie zrobiło się za bardzo zagmatwane.

Fajnie się zaczęło, od razu przypomniał mi się serial Dark. Temat bardzo podobny. I tak jak w serialu początek bardzo mi się spodobał ale z każdym kolejnym sezonem dla mnie zrobiło się za bardzo zagmatwane.

Remigiusz Mróz to od lat najpoczytniejszy polski autor. Ja trochę się wyłamię i powiem, że dla mnie książki autora są dobre, jednak nie będzie to moja topka. Dla mnie jest wielu innych, polskich autorów, po których sięgam chętniej. Choć od czasu do czasu w moich rękach znajdzie się pozycja od Mroza.

Projekt Riese to mieszanka fantasy z lekkim thrillerem i o dziwo, bardzo mi się ten mix spodobał. Historia nawiązuje do pandemii Covid-19, przez co bałam się, że książka mnie nie zaciekawi, bo jednak człowiek miał dość tego tematu. Ku mojemu zaskoczeniu, "Projekt Riese" wciągnął od początku, strony same się przekręcały, aż doszłam do końca opowieści. Świat(y) przedstawione w książce, a w zasadzie rzeczywistości równoległe były dobrze opracowane, bohaterowie interesujący, a sama fabuła intrygująca. Dla mnie totalna nowość, bo na co dzień w ogóle nie sięgam po fantastyczne motywy. Dużo tajemnicy, wątki historyczne, ciekawa przygoda - tak mogę podsumować propozycję od Remigiusza Mroza. Książka licząca niecałe 500 stron do przeczytania w jeden dzień za sprawą wciągającego klimatu powieści.

Remigiusz Mróz to od lat najpoczytniejszy polski autor. Ja trochę się wyłamię i powiem, że dla mnie książki autora są dobre, jednak nie będzie to moja topka. Dla mnie jest wielu innych, polskich autorów, po których sięgam chętniej. Choć od czasu do czasu w moich rękach znajdzie się pozycja od Mroza.

Projekt Riese to mieszanka fantasy z lekkim thrillerem i o dziwo, bardzo...

Powieść z gatunku fantastyki to nowum w dorobku pana Mroza. I calkiem dobrze się ją czytało, akcja dzieje się w zawrotnym tempie, pojawiają się co i rusz niespodziewane zwroty akcji. Od początku kibicujemy bohaterom aby mogli wrócić do swoich światów. Pomysł z wieloświatami między którymi zachodzą reakcje, wplecenie Covidu i walka by zapobiec całkowitej zagładzie to całkiem ciekawe wątki. Wyobraźnia autora nie ma granic i puszcza jej wodze w tej powieści całkiem udanie. Postać Parkera jest najciekawsza i najbardziej intrygująca, pozostałe są nieco mniej wyraziste ale nie wpływa to na całkowity odbiór książki. Z ciekawością sięgnę po drugi tom bo zakończenie jest zaskakujące, jak to u Remigiusza Mroza 😉

Powieść z gatunku fantastyki to nowum w dorobku pana Mroza. I calkiem dobrze się ją czytało, akcja dzieje się w zawrotnym tempie, pojawiają się co i rusz niespodziewane zwroty akcji. Od początku kibicujemy bohaterom aby mogli wrócić do swoich światów. Pomysł z wieloświatami między którymi zachodzą reakcje, wplecenie Covidu i walka by zapobiec całkowitej zagładzie to całkiem...

Trochę mało SF jak na mój gust ale sam pomysł na podróżowanie ciekawy i dodatkowo osadzenie naszych górach super na plus. Wykorzystanie nazistowskiego kompleksu jako podstawy super. Narracja początkowa z punktu widzenia każdego bohatera ... chyba chciałbym żeby szła dalej bo urywa się dość szybko na rzecz ogólnego narratora. Czy aż książka roku ? No dla mnie nie, ale może to dlatego, że to nie tego roku ;)

Trochę mało SF jak na mój gust ale sam pomysł na podróżowanie ciekawy i dodatkowo osadzenie naszych górach super na plus. Wykorzystanie nazistowskiego kompleksu jako podstawy super. Narracja początkowa z punktu widzenia każdego bohatera ... chyba chciałbym żeby szła dalej bo urywa się dość szybko na rzecz ogólnego narratora. Czy aż książka roku ? No dla mnie nie, ale może...

Po tej książce moja obawa do wchodzenia do kopalń i wszelakich sztolni jest jeszcze poważniejsza. Mój lęk przed utknięciem pod ziemią dostał lęku utknięcia pod ziemią…
▫️
Thriller fantastyczny na miarę polskiej literatury „rozrywkowej”. Fajnie, że Mróz wykorzystał do całego konceptu Projekt Riese. W realnym świecie nadal stanowi absolutną zagadkę i największe przedsięwzięcie Niemców w czasie WŚII. No i nadal nie został zbadany w całości.
▫️
No i lecimy, wg fizyki faktycznie dopuszcza się istnienie równoległych rzeczywistości a czas może biec tożsamo lub szybciej/wolniej (teoria zakrzywienia Czarnej Dziury). Mamy też ideę zarazy, która w 2020 roku była faktycznie częścią naszej codzienności, w książce również stanowi jej istotny element.
▫️
Trochę płaskie, brakuje mi tu detali, ale to zapewne dlatego, że jestem przyzwyczajona do skandynawskiego pisarstwa i thrillerów wszelakiej maści z tamtych regionów, ale ogólnie dobra pozycja na weekend. Trochę trzyma w napięciu, trochę leci się przez strony a głowa odpoczywa.

Po tej książce moja obawa do wchodzenia do kopalń i wszelakich sztolni jest jeszcze poważniejsza. Mój lęk przed utknięciem pod ziemią dostał lęku utknięcia pod ziemią…
▫️
Thriller fantastyczny na miarę polskiej literatury „rozrywkowej”. Fajnie, że Mróz wykorzystał do całego konceptu Projekt Riese. W realnym świecie nadal stanowi absolutną zagadkę i największe...

Nie ma to, jak możliwość zabawy autora w tworzenie alternatywnej historii, poprzez kreowanie nieskończonej ilości wieloświatów. Po lekturze książki na usta ciśnie się pytanie: w której współrzędnej jesteśmy my?

Nie ma to, jak możliwość zabawy autora w tworzenie alternatywnej historii, poprzez kreowanie nieskończonej ilości wieloświatów. Po lekturze książki na usta ciśnie się pytanie: w której współrzędnej jesteśmy my?

„Projekt Riese” to moja pierwsza styczność z twórczością Remigiusza Mroza - i z całą pewnością nie ostatnia. Książkę kupiłem w wersji „pudełkowej”, w której po tym tytule czeka już na mnie kolejna część, „Operacja Mir”.

Jakie są moje wrażenia? Powieść oceniam na solidne 7/10. Początek jest bardzo intrygujący - tym bardziej że niedawno odświeżałem sobie serial „Stargate”, a książka dosłownie mnie pochłonęła. Niestety, im dalej w las, tym robi się nieco słabiej.

Sam pomysł niezwykle do mnie trafia: podróże między różnymi liniami czasowymi, wplecenie pandemii COVID oraz tajemniczy projekt Riese tworzą ciekawą i oryginalną mieszankę. Uważam jednak, że większość postaci jest dość mało wyrazista i wnosi niewiele do historii - wyjątkiem pozostaje Parker, który zdecydowanie wybija się na tle reszty.

Mimo tych zastrzeżeń książkę czyta się jednym tchem. Fabuła pędzi do przodu i nie pozwala się nudzić ani zasnąć. Zakończenie, choć wielu czytelników zachwyciło, mnie pozostawiło z lekkim niedosytem. Na plus działa jednak świadomość, że to nie koniec historii - już po pierwszym tomie było jasne, że autor nie zamierza zostawić tego wątku bez kontynuacji.

Polecam, spędziłem z tą książką kilka bardzo przyjemnych zimowych wieczorów.

„Projekt Riese” to moja pierwsza styczność z twórczością Remigiusza Mroza - i z całą pewnością nie ostatnia. Książkę kupiłem w wersji „pudełkowej”, w której po tym tytule czeka już na mnie kolejna część, „Operacja Mir”.

Jakie są moje wrażenia? Powieść oceniam na solidne 7/10. Początek jest bardzo intrygujący - tym bardziej że niedawno odświeżałem sobie serial „Stargate”, a...

Matko przenajświętsza. Tylko dwa razy w życiu czytałem książkę, na zakończeniu której miałem ciary na całym ciele i łzy w oczach. To jedna z nich.

Gdy w posłowiu Mróz stwierdził, że ostatnie zdanie tejże książki było najlepszym, jakie napisał w całej swojej karierze, pomyślałem tylko "No, ku*wa, raczej że tak!". Wyobraziłem sobie, jak kończy pisać te miażdżące czytelnika słowa i siada dumny w fotelu z kubańskim cygarem. Doznałem też przez ułamek sekundy czegoś w rodzaju "Wow, jakie to musi być kolosalnie piękne uczucie dumy, napisać coś tak cholernie dobrego! W-o-w". Zapragnąłem być pisarzem mocniej, niż kiedykolwiek w życiu :D Dzięki, Panie Mróz.

Matko jedyna, jakie to było dobre. Cała książka trzyma w napięciu tak, że pociłem się, słuchając audiobooka i przesłuchałem cały w jeden dzień. A zakończenie? Może i niewiele (w porównaniu do książkowych freaków) książek fabularnych w swym życiu czytałem, bo nie więcej, niż 50, ale bez oporu daję tę książkę do mojego osobistego top 3. A to zakończenie... matko kochana. Najmocniejszy szajs, emocjonalna dewastacja. Poezja. Majstersztyk. Top 1.

Matko przenajświętsza. Tylko dwa razy w życiu czytałem książkę, na zakończeniu której miałem ciary na całym ciele i łzy w oczach. To jedna z nich.

Gdy w posłowiu Mróz stwierdził, że ostatnie zdanie tejże książki było najlepszym, jakie napisał w całej swojej karierze, pomyślałem tylko "No, ku*wa, raczej że tak!". Wyobraziłem sobie, jak kończy pisać te miażdżące czytelnika...