Nie ma się czego bać

Teologiczny deserek z pistacjami na ciepło; w sam raz na taką pogodę. Niestety bez nadmiernie bogatego nadzienia, ale istnieje chyba taki etap czytelniczy w poznawaniu tematów tanatycznych i im pokrewnych, że ciężko spotkać myśl, która przejedzie po nas jak walec. Wie to Barnes; wie, jak trudno przyrządzić polędwicę Wellington, więc uskutecznia prostszy przepis deserowy. To też może smakować.

Jest w tej powieści (powieści?) tyle ciepłych przekomarzań, empatii, ale i zabawno-poważnej rozkminy. Jest w niej Stendhal, którego zachwycała sztuka sakralna mimo ateizmu i wrogości wobec Kościoła, i zachwycała do tego stopnia, że chorował od nadmiaru bodźców pięknej Florencji. Jak wyjaśnić metafizyczne dreszcze u ateusza? (Tym mniej więcej zajmuje się ta książka). Jest w niej też praktycznie nieznany nad Wisłą Jules Renard (z wielką stratą dla naszej literatury),Gustave Flaubert, Émile Zola, a w zakresie stylu technicznego czuć ciepły płomień à la Romain Gary. I jest pytanie: czy naprawdę nie ma się czego bać? I doskonałe otwarcie historii: „Nie wierzę w Boga, ale odczuwam Jego brak”.

Przy okazji uważam, że tłumacz trochę nie dowiózł z tytułem, bo ten w oryginale brzmi: „Nothing to Be Frightened Of”, i właśnie w angielskim tytule krystalizuje się podwójność: nicości należy się bać. Polski przekład w tym wypadku zachowuje frywolność stylu, ale nie dwuznaczność treści. Środek natomiast przetłumaczony jest dobrze; Jan Kabat, jak widzę, to bardzo wszechstronny tłumacz.

A odnośnie omawianych mimochodem stanowisk filozoficznych, zakładów Pascala i tym podobnych, mam wrażenie, że odpowiedź na pewnym etapie życia sama się w nas ogłasza. Wszystkie dialektyczne zabawki mają tylko udowadniać to, w co już wierzymy, dlatego nie ma żadnego sensu dyskutować z drugą stroną, zwłaszcza że takie debaty-pojedynki grane są podług założeń: „przegrany i upokorzony będzie teraz moim błaznem”. (Barnes chyba czuje ten klimat, bo sam zaprojektował pewien kadr-wspomnienie, z którego aż zieje niechęcią do sądów absolutystycznych).

Teologiczny deserek z pistacjami na ciepło; w sam raz na taką pogodę. Niestety bez nadmiernie bogatego nadzienia, ale istnieje chyba taki etap czytelniczy w poznawaniu tematów tanatycznych i im pokrewnych, że ciężko spotkać myśl, która przejedzie po nas jak walec. Wie to Barnes; wie, jak trudno przyrządzić polędwicę Wellington, więc uskutecznia prostszy przepis deserowy. To...

Od dawna interesuję się tematem śmierci, życia po drugiej stronie, radzenia sobie z lękiem przed odejściem bliskich i moim własnym. Autor jest erudytą, bardzo mądrą osobą, w sposób bardzo ciekawy opisuje swój własny lęk - podkreśla przy tym, że sam w Boga nie wierzy, ale czuje jego brak - nie Boga chrześcijan, ale jakiegokolwiek. Pojawiają się też wątki humorystyczne. Książka dała mi dużo do myślenia i na pewno wsparła w moich codziennych obawach i rozmyślaniu o bliskich, którzy odeszli (głównie o moich rodzicach).

Od dawna interesuję się tematem śmierci, życia po drugiej stronie, radzenia sobie z lękiem przed odejściem bliskich i moim własnym. Autor jest erudytą, bardzo mądrą osobą, w sposób bardzo ciekawy opisuje swój własny lęk - podkreśla przy tym, że sam w Boga nie wierzy, ale czuje jego brak - nie Boga chrześcijan, ale jakiegokolwiek. Pojawiają się też wątki humorystyczne....

Boję się śmierci, próbuję oswoić temat. Czy dostałam to, czego szukałam po lekturze tej książki? Myślę, że dużo więcej. Dostałam obraz pisarza, który obnaża swoje lęki (przed śmiercią oczywiście) oraz nadzieję, że jako pisarz przecież "nie wszystek" umrze(?) To jego wahanie, to jego szukanie potwierdzenia w życiorysach innych pisarzy... Budujące! Jeśli on się boi, to ja też mogę!

Boję się śmierci, próbuję oswoić temat. Czy dostałam to, czego szukałam po lekturze tej książki? Myślę, że dużo więcej. Dostałam obraz pisarza, który obnaża swoje lęki (przed śmiercią oczywiście) oraz nadzieję, że jako pisarz przecież "nie wszystek" umrze(?) To jego wahanie, to jego szukanie potwierdzenia w życiorysach innych pisarzy... Budujące! Jeśli on się boi, to ja też...

Nie zwróciłabym na tę książkę uwagi, gdyby nie okładka. Lubię humor kościotrupiczny, żarty z ponurym kosiarzem i zegarmistrzem światła purpurowym. A treść..? To jest angielski intelektualista, większości dowcipów prawdopodobnie nie wychwyciłam (nie ma się z czego śmiać),bywało, że nie rozumiałam o czym pisze i do czego się odnosi, ale w sumie to są takie gorzko-radosne pierdoły o wszystkim i niczym, ani specjalnie głębokie, ani erudycyjne. Ja jeszcze pamiętam czasy, kiedy ludzie umierali we własnych łóżkach, odkryta trumna ze zmarłym, przez trzy dni stała wystawiona w domu i przez ten czas sąsiedzi przychodzili modlić się i wspominać zmarłego, a dzieciaki ganiały wokół. Śmierć była częścią życia. Nie dziwię się, że King akcję swoich horrorów umiejscawia przeważnie na głębokiej prowincji...
Książka jest specyficzna, mi się podobała, autor lubi ględzić sobie a muzom, ja też, do niektórych fragmentów będę wracać. Od jakiegoś czasu większość książek zaraz po przeczytaniu uwalniam, tę sobie zatrzymam.

Nie zwróciłabym na tę książkę uwagi, gdyby nie okładka. Lubię humor kościotrupiczny, żarty z ponurym kosiarzem i zegarmistrzem światła purpurowym. A treść..? To jest angielski intelektualista, większości dowcipów prawdopodobnie nie wychwyciłam (nie ma się z czego śmiać),bywało, że nie rozumiałam o czym pisze i do czego się odnosi, ale w sumie to są takie gorzko-radosne...

Erudycja i temat, na który powinno rozmawiać się z dziećmi, zamiast unikać i udawać, że śmierci nie ma.

Erudycja i temat, na który powinno rozmawiać się z dziećmi, zamiast unikać i udawać, że śmierci nie ma.

Opowieści autora o śmierci staje się wraz ilością przeczytanych stron coraz bardziej osobista a wręcz intymna. Trudno określić czy to książka czy forma autoanalizy autora , która ma na celu oswojenie lęku przed śmiercią.

Opowieści autora o śmierci staje się wraz ilością przeczytanych stron coraz bardziej osobista a wręcz intymna. Trudno określić czy to książka czy forma autoanalizy autora , która ma na celu oswojenie lęku przed śmiercią.

Błyskotliwość, że się śmiejesz na głos, co przy książce o śmierci naprawdę pomaga 😁
Mądry człowiek,.ma wiele do powiedzenia

Błyskotliwość, że się śmiejesz na głos, co przy książce o śmierci naprawdę pomaga 😁
Mądry człowiek,.ma wiele do powiedzenia

Czytałam tę książkę oglądając serial "Młody papież" Sorrentino i korelacja pomiędzy tymi dwoma utworami jest zaskakująca. Dystans i szczypta cynizmu obu twórców sprawiają, że na sprawy fundamentalne jak Bóg, przemijanie, śmierć spoglądamy z zaciekawieniem i bez lęku czy bałwochwalstwa.

Czytałam tę książkę oglądając serial "Młody papież" Sorrentino i korelacja pomiędzy tymi dwoma utworami jest zaskakująca. Dystans i szczypta cynizmu obu twórców sprawiają, że na sprawy fundamentalne jak Bóg, przemijanie, śmierć spoglądamy z zaciekawieniem i bez lęku czy bałwochwalstwa.

Ciekawa,lecz miejscami dość trudno się ją czyta. Nie da się jej przeczytać "na raz".

Ciekawa,lecz miejscami dość trudno się ją czyta. Nie da się jej przeczytać "na raz".

książkę przeczytałem juz jakiś czas temu. w pamięci mam tylko obsesyjne pisanie o śmierci. nic o życiu. Autor wiele pisze o śmierci, ale nie radzi sobie z nią. nie potrafi się z niej ani śmiać. Ani drwić. Ani poważać. Nie rozumie śmierci. Czy warto czytac książkę, której tematu i sam autor nie rozumie. moim zdaniem to jedna z tych książek, których czytanie to strata czasu.

książkę przeczytałem juz jakiś czas temu. w pamięci mam tylko obsesyjne pisanie o śmierci. nic o życiu. Autor wiele pisze o śmierci, ale nie radzi sobie z nią. nie potrafi się z niej ani śmiać. Ani drwić. Ani poważać. Nie rozumie śmierci. Czy warto czytac książkę, której tematu i sam autor nie rozumie. moim zdaniem to jedna z tych książek, których czytanie to strata czasu.