Pastwiska niebieskie. Złota czara. Nieznanemu bogu

Uwielbiam tego autora i wszystko, co napisze!

Uwielbiam tego autora i wszystko, co napisze!

To nie jest ten kawałek schedy po Steinbecku, który byłby w stanie uczynić go sławnym i zaowocować Noblem. To jest Steinbeck, który miejscami szoruje po dnie swojego talentu ("Złota Czara"),czasami wznosi się nieco ponad średnią ("Pastwiska Niebieskie"),a czasami po prostu błądzi i sam nie do końca wie dokąd zmierza ("Nieznanemu bogu"). Warto znać i tę jego stronę, aby tym mocniej docenić choćby "Grona gniewu", ale przyjemność z lektury jest - powiedzmy to wprost - umiarkowana.

To nie jest ten kawałek schedy po Steinbecku, który byłby w stanie uczynić go sławnym i zaowocować Noblem. To jest Steinbeck, który miejscami szoruje po dnie swojego talentu ("Złota Czara"),czasami wznosi się nieco ponad średnią ("Pastwiska Niebieskie"),a czasami po prostu błądzi i sam nie do końca wie dokąd zmierza ("Nieznanemu bogu"). Warto znać i tę jego stronę, aby...

Książka ta jest zbiorowym wydaniem trzech pierwszych powieści Steinbecka, powstałych na długo przed takimi klasykami jak "Grona gniewu" czy "Na wschód od Edenu", jeszcze zanim autor stał się szerzej znany dzięki "Tortilla Flat". Lubiąc styl Steinbecka, z ciekawością sięgnęłam po jego pierwsze dzieła, których ukazanie się na przełomie lat dwudziestych i trzydziestych przeszło właściwie bez echa. W wydaniu tym powieści nie ułożono chronologicznie - może to i dobrze, bo gdybym zaczęła od debiutanckiej "Złotej czary", mogłabym nie chcieć czytać kolejnych... i byłaby to spora strata ;). Jako że są to trzy różne książki zebrane w jedną, postanowiłam jednak każdą z nich pokrótce zrecenzować, ale w kolejności chronologicznej.
- "Złota czara" to debiut Steinbecka, książka wydana w 1929 roku. Napisana tak innym stylem niż ten, do którego przywykłam, nie przypadła mi do gustu. Gdybym czytała tę powieść, nie znając jej autora, w życiu bym nie zgadła, że taką książką zadebiutował właśnie Steinbeck. "Złota czara" to opowieść o życiu Henry'ego Morgana, walijskiego pirata, który w końcu porzucił piractwo na rzecz służby królowi Anglii. Tytułowa "Złota czara" to ówczesna Panama, którą Morgan podbił, wiedziony legendą o "Czerwonej Świętej", najpiękniejszej kobiecie według pirackich opowieści. Morgan według Steinbecka to człowiek wiecznie szukający czegoś nowego: przygód, wolności, sławy, miłości - i wiecznie niezaspokojony zdobywaniem wszystkiego, czego pragnie. Jest tu potencjał na ciekawą historię, na fajny rozwój postaci, ale coś tu autorowi nie wyszło - bohaterowie nie przekonują, akcja to raz pędzi do przodu, raz się dłuży, lektura po prostu nie potrafiła mnie wciągnąć. [5/10]
- "Pastwiska niebieskie" to już powieść zdecydowanie "Steinbeckowa". Jeszcze nie w tej najlepszej formie, ale już przywodziła mi trochę na myśl wydane dużo później "Na wschód od Edenu". Nie jest to jednak ciągła powieść, ale zbiór opowiadań, które łączy miejsce akcji: Las Pasturas del Cielo w dolinie Salinas, tereny tak piękne, że aż chce się tam mieszkać. W opowiadaniach poznajemy zarówno stałych mieszkańców, jak i - przede wszystkich - tych nowych, którzy próbują na Pastwiskach znaleźć swój dom. Jedni zostają na dłużej, inni decydują się wyjechać z różnych powodów. Jak to w zbiorze opowiadań: znajdziemy tu lepsze i gorsze historie, niektóre mogłyby zostać rozwinięte, inne w krótkiej formie sprawdziły się świetnie. Autor nie mógł tu jeszcze zabłysnąć tym, co uwielbiałam w jego późniejszej twórczości: charakterystyce postaci, ich rozwojowi, podejściu do świata, ale już książka wciągała, bardzo dobrze się ją czytało. Był w niej jakiś spokój, przerywany momentami napięcia i miejscowych niepokojów, i lektura sprawiła mi sporą przyjemność. Mnogość bohaterów i różnorodność wydarzeń na Pastwiskach sprawiły jednak, że większość opowiadań zlała mi się w całość, po dłuższym czasie ciężko byłoby mi sobie przypomnieć, o czym była ta powieść. [7/10]
- "Nieznanemu bogu" momentalnie trafiło do czołówki moich ulubionych powieści Steinbecka - to niesamowite, jak w ciągu kilku krótkich lat jego sposób pisania tak bardzo się rozwinął. Cała akcja toczy się wokół Josepha Wayne, który czuje niezwykły związek z ziemią i pożąda jej - wyrusza więc do Kalifornii, gdzie zakłada własną farmę. Wkrótce dołączają do niego bracia z rodzinami, a sam Joseph żeni się i zostaje ojcem. Jego związek z ziemią i rosnącym na niej starym drzewem niepokoi jednak niektórych w jego otoczeniu - komu mężczyzna składa ofiary i jakie one mają znaczenie...? "Nieznanemu bogu" wciągnęło mnie bardzo szybko i książkę czytało mi się po prostu świetnie. Postacie były wyraziste, emocje - zwłaszcza ten niepokój związany z drzewem i pogodą - bardzo intensywne, a wydarzenia, choć wydawać by się mogło, że niewiele się dzieje, nieprzewidywalne i trzymające w napięciu. To świetna powieść, moim zdaniem o niebo lepsza od późniejszego "Tortilla flat", które przyniosło autorowi rozgłos i sławę. A do tego krótka, brak w niej dłużyzn, które się czasem przytrafiały w późniejszej twórczości Steinbecka - tutaj nie było ani jednego niepotrzebnego rozdziału. Gorąco polecam! [8/10]

Książka ta jest zbiorowym wydaniem trzech pierwszych powieści Steinbecka, powstałych na długo przed takimi klasykami jak "Grona gniewu" czy "Na wschód od Edenu", jeszcze zanim autor stał się szerzej znany dzięki "Tortilla Flat". Lubiąc styl Steinbecka, z ciekawością sięgnęłam po jego pierwsze dzieła, których ukazanie się na przełomie lat dwudziestych i trzydziestych...

Stary dobry Steinbeck i kunszt dobrej opowieści. Nie ma już takich pisarzy i nie ma takich książek. Dobrze, że klasyka jest nadal wydawana. Choćby w odniesieniu do współczesnej literatury, z którą nie dzieje się dobrze.

Steinbeck już w swoich pierwszych dziełach pokazywał, że ma potencjał. I choć jego debiut - „Złota czara” nie umywa się do „Na wschód do Edenu” to jest to nadal świetna opowieść od której ciężko się było oderwać. Trzeba przyznać, snuć opowieści potrafił jak nikt.

Zawsze dobrze wrócić do Salinas, trochę jak do domu. Do znanych wartości i kolorytu Ameryki lat trzydziestych. Do ziemi, która była wszystkim. Do wielokulturowości. Życie było uzależnione od natury. Zawsze można było przenieść się gdzie indziej. Czasem gonić za marzeniem, czasem za ułudą. Dobro i zło były jakby klarowniejsze.

Ziemia dawała, ziemia odbierała. Deszcz zmywał brud. Słońce dawało nadzieję. Moc prostych historii.

Stary dobry Steinbeck i kunszt dobrej opowieści. Nie ma już takich pisarzy i nie ma takich książek. Dobrze, że klasyka jest nadal wydawana. Choćby w odniesieniu do współczesnej literatury, z którą nie dzieje się dobrze.

Steinbeck już w swoich pierwszych dziełach pokazywał, że ma potencjał. I choć jego debiut - „Złota czara” nie umywa się do „Na wschód do Edenu” to jest to...

Złudne nadzieje

Bardzo cieszą mnie pojawiające się na rynku wznowienia twórczości Steinbecka. Dla mnie oprócz dwóch genialnych powieści ("Grona gniewu" i "Na wschód od Edenu") jest to przede wszystkim literacka strefa komfortu. Sięgając po powieść tego autora mam pewność, że nawet jeśli nie trafię na arcydzieło, to lektura na pewno nie będzie czasem straconym. Ostatnio sięgnęłam po premierę, która zawiera w sobie trzy powieści: "Pastwiska niebieskie", "Złota czara", "Nieznanemu bogu" i w tym przypadku opisanie wrażeń nieco się komplikuje.

Podejrzewam, że decyzja o wydaniu kilku powieści w jednym tomie mogła być podyktowana względami finansowymi. Już nawet w specyficznym stylu Steinbecka trudno było znaleźć mi wspólny mianownik dla wszystkich trzech historii. "Pastwiska niebieskie" to przede wszystkim opowieść o konkretnym miejscu, a bohaterowie są jedynie narzędziami, by o nim opowiedzieć. "Czara złota" to pozycja tak nietypowa dla tego autora, że aż trudno uwierzyć że napisał ją Steinbeck. Zarówno tematyka, umiejscowienie akcji i kreacje bohaterów są naprawdę zupełnie inne niż pozostałych jego dziełach. "Nieznanemu bogu" to powrót do tematów, które od zawsze były Steinbeckowi bliskie – walki z nieprzyjaznym losem, przywiązania do ziemi, pewnego rodzaju mistyki, którą możemy spotkać w innych jego dziełach.

Gdybym miała znaleźć coś, co łączy wszystkie te trzy powieści, to byłyby to stracone nadzieje bohaterów. Pewne założenia, które robią na samym początku swoich historii, ostatecznie nie znajdują spełnienia. Pokładanie nadziei w następnych pokoleniach, w samym posiadaniu potomstwa, czy w konkretnym miejscu na ziemi okazuje się dla bohaterów złudne i destrukcyjne.

Trochę trudno było mi się wgryźć w lekturę. "Pastwiska niebieskie" to zbiór dość luźno powiązanych ze sobą anegdot, a dołączenie do tego zbioru dwóch kolejnych powieści, nie ułatwiło mi zadania. Na dodatek tytuły odbiegają od siebie poziomem, zwłaszcza "Złota czara", będąca debiutem Steinbecka. Mimo wszystko jest to ciągle kawał bardzo dobrej literatury, zawierający wszystko to, co w prozie Steinbecka najlepsze. Na pierwsze spotkanie z autorem nie jest to może najlepszy wybór, ale dla fanów jego prozy to pozycja, po którą warto sięgnąć.

Złudne nadzieje

Bardzo cieszą mnie pojawiające się na rynku wznowienia twórczości Steinbecka. Dla mnie oprócz dwóch genialnych powieści ("Grona gniewu" i "Na wschód od Edenu") jest to przede wszystkim literacka strefa komfortu. Sięgając po powieść tego autora mam pewność, że nawet jeśli nie trafię na arcydzieło, to lektura na pewno nie będzie czasem straconym. Ostatnio...

Bardzo lubię tego pisarza. Pojawiająca się, mam nadzieję, kompletna seria jego książek, jest jedną z najlepszych wizualnie na naszych półkach.

Tym razem otrzymaliśmy trzy opowiadania w jednym tomie. „Złota czara” to w ogóle debiut pisarski Steinbecka, co już samo w sobie jest czymś znaczącym. Opowiada losy pirata Morgana, którego aktualnie kojarzyć możemy jako twarz popularnej serii trunków.
Pozostałe dwa opowiadania połączone są niejako miejscem i czasem akcji. Wszystkie jednak są godne polecenia, choć, jak to w przypadku tego pisarza, nie ma co liczyć na fajerwerki, gibką akcję i happy end. Zwykle bohaterom jest ciężko w życiu, przytacza ich bieda oraz drobne, ale liczne problemy życia codziennego. O dziwo, tym razem jednak pojawiają się motywy nadprzyrodzone, żeby nie powiedzieć fantastyczne!

Ciągle, jako początek przygody ze Stenbeckiem polecam jego największe, najpopularniejsze dzieła. Moją ambicją jest przeczytanie wszystkich jego książek. Jestem na dobrej drodze, bo chyba większość już za mną. Trzymam kciuki, by kolejne tomy jak najszybciej się ukazały. Jednocześnie niepokoję się, że mogłoby któregokolwiek z jego dzieł zabraknąć w tej pięknej serii.

Paweł

Bardzo lubię tego pisarza. Pojawiająca się, mam nadzieję, kompletna seria jego książek, jest jedną z najlepszych wizualnie na naszych półkach.

Tym razem otrzymaliśmy trzy opowiadania w jednym tomie. „Złota czara” to w ogóle debiut pisarski Steinbecka, co już samo w sobie jest czymś znaczącym. Opowiada losy pirata Morgana, którego aktualnie kojarzyć możemy jako twarz...

Czasem o miłości.
Czasem o samotności.
Czasem o biedzie i bogactwie.
Czasem o przyjaźni.
Czasem o klątwie.
Czasem o pożądaniu.

Steinbeck pisał o wszystkim. O codzienności. O ludzkich historiach. Niby nie ma w tym niczego odkrywczego. Dlaczego zatem zachwycają?

Gdy skończyłam czytać „Pastwiska Niebieskie. Złota Czara. Nieznanemu Bogu” zaczęłam sie nad tym zastanawiać. I nie potrafię wskazać jednoznacznie „tego czegoś”. Wiem jednak, że autor miał niebywały talent do tego, by tak wykreować bohatera, by w jednej chwili nawiązać z nim więź. Którego los Cię zaciekawi, którym się na tyle zainteresujesz, by jego los nie stał Ci się obojętny.

Nie trafiłam jeszcze na książkę autora, która by mi sie nie spodobała. I tą również się zachwyciłam! A szczególnie „Pastwiskami Niebieskimi”, które stanowiły zbiór krótkich historii różnych mieszkańców Pastwisk, doświadczających różnych sytuacji, a w które zaangażowałam każdy fragment mojego serca.

Kocham. Po prostu. Twórczość Steinbecka to moja wielka miłość i nic jej nie złamie. Mało tego - jestem przekonana, że będę do tych historii wracać wielokrotnie.

Czasem o miłości.
Czasem o samotności.
Czasem o biedzie i bogactwie.
Czasem o przyjaźni.
Czasem o klątwie.
Czasem o pożądaniu.

Steinbeck pisał o wszystkim. O codzienności. O ludzkich historiach. Niby nie ma w tym niczego odkrywczego. Dlaczego zatem zachwycają?

Gdy skończyłam czytać „Pastwiska Niebieskie. Złota Czara. Nieznanemu Bogu” zaczęłam sie nad tym zastanawiać. I...

Dzieła Steinbecka to moja strefa komfortu ❤️

Dzieła Steinbecka to moja strefa komfortu ❤️

Opowieści o człowieku są moimi ulubionymi.

Opowieści o człowieku są moimi ulubionymi.

Pastwiska niebieskie

Jest to zbiór kilku niezależnych od siebie opowiadań, których akcja dzieje się w tytułowych Pastwiskach niebieskich. Jest to piękna dolina, idealna do tego, aby się w niej osiedlić, założyć farmę i żyć w spokoju. Jednak opowiedziane historie łączy to, że bohaterów prześladuje jakieś nieszczęście lub własne demony, które zaburzają ich spokojny żywot.

Mamy tu typowy dla Steinbecka sielankowy klimat amerykańskiej wsi, świetnie przedstawionych bohaterów. Fabuła tutaj nie porywa, swobone historie, które czasem wzbudzają emocje, czasem nie, niekoniecznie mają jakąś puentę, ale czyta się się z wielką przyjemnością. 7/10

Złota Czara

Debiutancka powieść Steinbecka. Styl nie jest jeszcze tak swobodny i charakterystyczny, jak w późniejszych dziełach, ale czyta się to dobrze. Jest to historia bohatera, który podejmuje się coraz bardziej spektakularnych celów, od podróży, poprzez niewolnictwo, piractwo, zdobywanie fortuny i miłości, które mają dać mu satysfakcję, a zamiast tego wpędzają go w szaleństwo i brak spełnienia. 6/10

Nieznanemu bogu

Tutaj mamy bohatera, który wyrusza z domu i osiedla się na obcej ziemi, gdzie rozwija gospodarstwo, zakłada rodzinę. Fabuła opiera się na fanatyzmie religijnym i zabobonach, którym poddaje główna postać, przez co powoli popada w obłęd. Męcząca historia, nudna, ale ładnie napisana. Plusy to ładnie przedstawione miejsce akcji i opisy prymitywnych wierzeń. Reszta nudna i o niczym. 3/10

Pastwiska niebieskie

Jest to zbiór kilku niezależnych od siebie opowiadań, których akcja dzieje się w tytułowych Pastwiskach niebieskich. Jest to piękna dolina, idealna do tego, aby się w niej osiedlić, założyć farmę i żyć w spokoju. Jednak opowiedziane historie łączy to, że bohaterów prześladuje jakieś nieszczęście lub własne demony, które zaburzają ich spokojny...