Kuchnia

W powieściach Ogawy najbardziej cenię sobie jej uważność, spostrzegawczość i tą niezwykłą delikatność. Bohaterowie emanujący dobrocią, ciepłem, ale i smutkiem, który potrafi w przejmujący sposób wstrząsnąć czytelnikiem. Pamiętam tę niezwykłą elegancję i subtelność z jaką Yōko pisała o postrzeganiu świata w kontekście liczb w powieści „Ukochane równanie profesora”. Pisane przez autorkę historie są naprawdę niezwykłe i łatwo to dostrzec wystarczy tylko czytać je w pełnym skupieniu. „Miłość na marginesie” to opowieść o dwudziestoczteroletniej dziewczynie, której nie ułożyło się w małżeństwie. Poznajemy ją jako pacjentkę Klinki Otolaryngologicznej, do której trafiła właśnie po odejściu męża. „Nie ma chyba choroby, której źródła nie dałoby się odnaleźć w psychice.” Głuchota uczuciowo-nerwowa sprawiła u dziewczyny nadwrażliwość na dźwięk. „Nie słyszę dźwięków tak, jak powinnam. Dudnią tylko w mojej głowie. Więc to tak jakbym ich nie słyszała”. Najmniejszy szmer przeradzał się w złośliwy głośny zgrzyt. Odgłos upadającej łyżeczki jawi się niczym uderzenia dzwonu. Zagubiona w świecie pustego dźwięku trafia na dziennikarza zbierającego informację do artykułu o jej chorobie. Rozmowa ze scenografem Y przebiega szeptem. Dziewczynę fascynują jego palce, sprawnie poruszające się po kartce papieru zapisującego jej słowa. Po opuszczeniu klinki będą utrzymywać ten cichy kontakt. „Podczas choroby odkryłam, że jeśli ludzie mówią cichym głosem, stają się wobec siebie bardziej łagodni. Szept otula ludzi jak miękki, miły w dotyku szal.” Spokojna i cieplutko lektura zanurza nas w przeszłość, we wspomnienia. Niesie nadzieję, że nadchodząca rzeczywistość wcale nie musi być szara i zakłamana. Romantyczne chwile z Y odsłaniają zupełnie inny świat, inne spojrzenie w przyszłość. Proces wychodzenia z traumy przyprósza ciągle padający śnieg, o którym Ogawa tak pięknie i poetycko pisze. Potrzebowałem właśnie takiej niespiesznej opowieści z elementami psychologii i z całą pewnością dostałem to czego chciałem.

Uwielbiam surrealizm w wykonaniu Kawakami. "Nadepnęłam na węża" - bardzo dziwna, ale też bardzo dobra historia. Lubię takie nadnaturalne lesbijskie "romanse". Ciekawi mnie też symbolika węża - z pewnością jest to coś seksualnego, ale czy jest to queerowość czy sadomasochizm? Nie wiadomo. "Znikają" - czysty koszmar, jeden absurdalnie przerażający moment goni drugi. Z tej makabrycznej strony nie znałam Kawakami. "Zapiski z pewnej niezwykłej nocy" - surrealistyczna, oniryczna opowieść godna Davida Lyncha czy "Stokrotek", czy "Walerii i tygodnia cudów". Trochę makabryczna, trochę romantyczna, a trochę zabawna. Cudowna lektura. Zbiór krótki, ale jak najbardziej warty przeczytania.

Dwóch braci z bidula którzy potem dorośleją i ich życie trochę się przeplata i trochę nie, każdy z nich jest z deczka popierdolony i próbuje sobie z tym radzić na swój sposób. Niemal każda z postaci w książce ma krzywo pod deklem, już pierwsze słowa pokazują kaliber i że nie będzie to czytadełko do fotelu i kawki. Mimo festiwalu obrzydliwości wszystko co się dzieje jest niesamowicie ludzkie. Jeśli jest opcja poprowadzenia wydarzeń w kontrowersyjnym kierunku to dokładnie w takim będą poprowadzone, mi to nie przeszkadza ale na pewno pojawią się głosy ze to tani zabieg szokowania czytelnika. Nie mogę powiedzieć że książka ma jakaś odkrywczą wartość czy czegoś uczy, ot lecimy od miejsca do miejsca, coś się dzieje, fabuła leci do przodu, poznajemy kolejne lokacje, są jakieś myślówki ale nie prowadzą do niczego - może trochę do zmiany zachowania braci ale nie spodziewajcie się że ktoś tu zmądrzeje. Autor ma talent do snucia historii i nawet nowe watki siadają dobrze już po kilku zdaniach. Mi się czytało przyjemnie choć przyznam się ze tykałem to w przerwach między innymi pozycjami jako wypełniacz i cos do łechtania ośródka przyjemności.

Trochę mnie już znacie, więc na pewno nikt się nie zdziwi widząc tę książkę u mnie. Dziwna pogoda w Tokio autorstwa Hiromi Kawakami to klasyczna japońska powieść. Ta powieść jest niespieszna, bardzo kameralna i nostalgiczna. O samotności, o przyjaźni, trochę o miłości. Przede wszystkim o uczuciach. Nie jest to książka, która mnie wciągnęła od początku – przyznam, że na początku była dla mnie dziwna, trochę niezrozumiała. Dwoje bohaterów – nauczyciel i była uczennica. I to nie jest romans z motywem age gape, o nie. Pomimo dzielącej ich różnicy wieku, to relacja Sensei oraz Tanuki była bardzo autentyczna i bardzo specyficzna. Oboje byli bardzo samotni i wspólne picie sake oraz jedzenie było pewną odskocznią od smutnego życia. Momentami powieść była zabawna, momentami wzruszająca. Można powiedzieć, że jest życiowa. Jednak muszę zaznaczyć, że Dziwna pogoda w Tokio nie ma jako takiej fabuły – wszystko opiera się na rozmowach Sensei i Tanuki. Autorka jest oszczędna w opisach oraz słowach jako takich. Nie jest to długa powieść, ale można powiedzieć, że o jej wielkości nie świadczy ilość stron, a ich jakość. Jeśli lubicie książki bardziej refleksyjne, bez szczególnie zarysowanej fabuły, to książka dla was. Mnie się podobała, na pewno zostanie ze mną na dłużej.

Dosyć ciekawie przedstawiona sylwetka osoby przewlekle chorej. Niby 148 stron, a działo się całkiem sporo. Tsugumi ewidentnie chciała uciec od myślenia o chorobie poprzez swoje zachowanie. Zapomnieć i żyć jak całkowicie normalna nastolatka. Dobra krótka japońska powieść. To już moja 92 przygoda z tym krajem.

--- Mocna, dosadna, miejscami brudna i irytująca, a miejscami poetycka i pełna niedopowiedzeń proza. Akcja osadzona w ogarniętej wojną z Amerykanami dzikiej, górzystej, niedostępnej części Japonii. Grupka wygłodzonych, zastraszonych chłopców z poprawczaka, w tym pierwszoosobowy, bezimienny narrator i jego młodszy brat, zostają zapędzeni do surowej górskiej wioski, gdzie pod okiem brutalnych wieśniaków są zmuszani do wykonywania najgorszych prac przy grzebaniu zwłok padniętych od zarazy zwierząt. Gdy w nocy umiera jeden z nich wszyscy mieszkańcy potajemnie opuszczają wioskę. Skazańcy, niczym ocaleni z "Władcy much", zostają sami w obliczu głodu, mrozu i strachu, skazani na własną zaradność lub jej brak... --- Na niespełna 120tu stronach śledzimy zatrważający obraz początkowej dehumanizacji i stopniowy triumf człowieczeństwa, aż po przytłaczające zakończenie. Porzucone, odcięte od świata, zdradzone dzieci konsekwentnie uczą się przetrwania wbrew przeciwnościom. Wstrząsająca lektura od japońskiego noblisty! Ps. Kilka kontrowersyjnych scen uwierzytelniania moim zdaniem seksualne fantazje nastoletniego, dojrzewającego narratora...

🏜️⏳ Kobieta z wydm autorstwa Kōbō Abe to powieść niezwykła, niepokojąca i pełna symboliki. Kōbō Abe tworzy historię, która na pierwszy rzut oka wydaje się prostą opowieścią o człowieku uwięzionym w odizolowanym miejscu, lecz z każdą kolejną stroną odsłania coraz więcej znaczeń. Już od początku czytelnik trafia w świat pełen piasku, ciszy i nieustannego poczucia zagrożenia. Atmosfera tej historii jest gęsta i duszna, a jej klimat pozostaje w pamięci na długo po zakończeniu lektury. 🏜️⏳ Głównym bohaterem powieści jest Niki Jumpei, nauczyciel i pasjonat entomologii, który podczas jednej ze swoich wypraw trafia na odległe wydmy. Początkowo jego podróż ma charakter naukowej przygody, jednak szybko zamienia się w coś znacznie bardziej niepokojącego. Kōbō Abe w niezwykle sugestywny sposób przedstawia moment, w którym bohater zdaje sobie sprawę, że znalazł się w pułapce. Dom ukryty wśród piasków staje się dla niego więzieniem, z którego ucieczka wydaje się niemal niemożliwa. 🏜️⏳ W tej niezwykłej przestrzeni pojawia się również tajemnicza kobieta, z którą Niki zmuszony jest dzielić codzienność. Relacja między nimi jest pełna napięcia i niejednoznaczności. Kōbō Abe nie przedstawia jej w prosty sposób, lecz stopniowo odkrywa kolejne warstwy ich wspólnego życia. Bohaterowie wykonują monotonną, niemal absurdalną pracę polegającą na usuwaniu wciąż napływającego piasku, co z czasem zaczyna przypominać niekończący się rytuał walki z naturą. 🏜️⏳ Jednym z największych atutów powieści Kōbō Abe jest niezwykły klimat. Piasek w tej historii zdaje się niemal żyć własnym życiem. Przenika wszystko, wdziera się do domu, na skórę bohaterów i do ich myśli. Dzięki sugestywnym opisom czytelnik niemal fizycznie odczuwa duszność i ciężar tej przestrzeni. To właśnie ten element sprawia, że historia nabiera charakteru niemal sennego, balansując między realizmem a surrealizmem. ㅤ 🏜️⏳ Kobieta z wydm to również powieść, którą można interpretować na wiele sposobów. Dla jednych będzie to historia o uwięzieniu i próbie odzyskania wolności, dla innych metafora ludzkiej egzystencji lub opowieść o samotności i akceptacji własnego losu. Kōbō Abe pozostawia czytelnikowi dużą przestrzeń do własnych refleksji, dzięki czemu książka może być odczytywana zarówno jako psychologiczna analiza bohatera, jak i filozoficzna opowieść o sensie życia. ㅤ 🏜️⏳ Kobieta z wydm to powieść wyjątkowa i niełatwa, ale jednocześnie niezwykle fascynująca. Kōbō Abe stworzył historię, która potrafi wciągnąć swoją atmosferą i zmusić do głębszego zastanowienia się nad losem bohatera. To książka dla czytelników, którzy lubią literaturę niejednoznaczną, pełną symboli i ukrytych znaczeń. Choć momentami może wydawać się wymagająca, nagradza cierpliwość niezwykłym klimatem którego nie da się zapomnieć po lekturze.

Pięknie i bardzo sprawnie napisana książka o samotności. Wciąga i nie wypuszcza do ostatniej kropki. Niezwykła doprawdy jest japońska literatura, od lat nie przestaje mnie zaskakiwać i urzekać. Polecam tym, którzy nie boją się niedopowiedzeń. Warto pamiętać, że to książka z roku 1989, a nie współczesna!

Najpierw był film "Dobrzy nieznajomi", który - zupełnie nieoczekiwanie - stał się moim filmem życia. Znam go na pamięć, przestałam już liczyć, ile razy go obejrzałam i za każdym razem obezwładnia mnie to studium samotności. Klimat, emocje, najpiękniej przedstawiona miłość, koncertowa gra aktorów, zdjęcia, muzyka... Kocham, po prostu kocham. Wreszcie przyszedł czas na książkę, którą zainspirował się Andrew Haigh. "Obcy" to historia świeżo rozwiedzionego scenarzysty, który 36 lat wcześniej, jako dwunastolatek, stracił w wypadku rodziców. Osamotniony w wielkim bloku nawiązuje (początkowo niechętnie) relację z tajemniczą sąsiadką, a podczas wizyty w rodzinnej okolicy spotyka parę, która do złudzenia przypomina jego zmarłych rodziców. Granice między rzeczywistością a ułudą rozmywają się, żywi i zmarli może potrafią ze sobą funkcjonować, ale koszt jest wysoki. Powieść Yamady to bardziej dreszczowiec, bo im dalej, tym straszniej, niewiele tu pogłębienia psychologicznego. Gdybym nie oglądała filmu, byłabym zachwycona. Bardziej podoba mi się kierunek, w którym poszła adaptacja, przesłanie filmu trafia w moje serce, umysł i emocje. Książkę polecam, film jeszcze bardziej.

Japońska melancholia w zimowym anturażu. Zamożny mężczyzna w średnim wieku przybywa do górskiego uzdrowiska. W wagonie jego uwagę przykuwa subtelna dziewczyna opiekująca się chorym młodzieńcem. Shimamura jest olśniony jej urodą. W zajeździe bohater ogrzewa stopy w kotatsu (piecyku opalanym węglem drzewnym), nasłuchuje melodii wygrywanych przez gejsze na samisenie i nawiązuje relację z Komako, panienką o nie do końca jasnym statusie. Ma ona w okolicy różne zobowiązania, pomaga w pensjonacie i zabawia gości. Obdarza głównego bohatera nieco rozpaczliwą, pijaną miłością. Kiedy pewnego razu Komako zaprasza Shimamurę do siebie, okazuje się, że przebywa tam Yoko, tajemnicza dziewczyna z pociągu... Troskliwie pochylona nad umierającym chłopcem. Yoko do końca pozostawać będzie w tle, aż wyłoni się z niego w przejmującej scenie pożaru niczym bezwładna lalka – piękna i niepokojąca przez swą obojętność. Biegnąc ku sali kinowej stojącej w płomieniach, protagonista przeżyje nieomal mistyczny zachwyt, wpatrując się w roziskrzoną Drogę Mleczną. Kawabata jak zawsze oczarowuje czytelnika wyrafinowanym stylem i umiejętnością introspekcji. Przedstawia nam złożony świat ludzkich uczuć w mikroskali. Jego kameralna proza, zanurzona w japońskiej obyczajowości i kulturze, wykracza poza lokalny kontekst dzięki dogłębnej znajomości psychiki człowieka. Narracja "Krainy śniegu", w której czułość, nostalgia i dystans łączą się i współgrają w jakiś przedziwny sposób, sprawia, że lektura staje się dla nas przeżyciem wyjątkowym. Zarówno na poziomie fabularnym, jak i estetycznym.

Pojebana książka. Tak bardzo czuć to rozerwanie emocjonalne głównego bohatera że aż musiałem wstać i okno otworzyć bo mi za gorąco było. Cieszę się że kończy się tak jak się kończy choć nie wiadomo do końca czy pozytywnie czy negatywnie. Bardzo przypomniał mi się wybitny film Locke z tomem hardym w którym są bardzo podobne wątki i rozterki. Wydaje mi się że film musiał się inspirować jakoś tą książką bo aż za dużo tu podobieństw jest.

To było językowo niesamowite przeżycie, ale chyba dość enigmatyczne - każące też zastanowić się, ile ginie w tłumaczeniu i że wielka jest odpowiedzialność tłumacza. Sporo opinii wskazuje na to, że narracja tej książki jest niejasna - bo jest, ale nie wiem na ile to jest wada w takiej onirycznej i jednocześnie bardzo fizycznej literaturze - bo ciała bohaterek i ich przeżywanie wydaje się tu być centralne dla używanego języka.

Dwie opowieści o mężczyznach, którzy nie mogą dojść do ładu ze sobą i ze swoim stosunkiem do kobiet. W "Tysiącu żurawi" jest to młody człowiek dręczony wspomnieniami o ojcu, jego kochankach i jego pasji do ceremonii parzenia herbaty - a demonicznym ucieleśnieniem tych widm przeszłości jest nękająca go kobieta ze znamieniem na piersi. W "Śpiących pięknościach" starzec - długo broniący się przed myślą o swojej starości - odwiedza osobliwy przybytek, w którym klienci mogą spędzić noc przy uśpionej młodej dziewczynie. Ta druga historia jest chyba ciekawsza w odmalowaniu uczuć, jakie w bohaterze budzą dziewczęta - od pożądliwości poprzez agresję po opiekuńczość i troskę. Jak to często bywa z literaturą z odległych krajów, trudno laikowi orzec, co jest tu indywidualnym stylem autora, a co rysem jego kultury. W każdym razie jest melancholijnie, nieco onirycznie, subtelnie i momentami medytacyjnie. W "Tysiącu żurawi" jest urzekający fragment epistolarny z opisem wędrówki Fumiko przez góry z gorącymi źródłami i hotelikami na pustkowiu.

Osadzona w undergroundowych Chinach lat 80. XX wieku współczesna opowieść o miłości, zdradzie, palącej potrzebie uczuć, niemożności ich wyrażania, samotności, przygodnym seksie, namiętności, obłąkaniu i poszukiwaniu sensu życia. Teoretycznie - nadbogactwo. W praktyce, mimo całej tej obfitości, po lekturze pozostał we mnie ogromny smutek, zaskakujące uczucie malowniczej pustki i absurdalne (?) wrażenie, że trzeba nauczyć się dystansu: do marzeń, do miłości, do istnienia, bo inaczej będziemy zgubieni już za życia. Ta książka jest jak wiara w nieskończony, wiecznie zmienny, niemożliwy do ogarnięcia chaos, w którym od czasu do czasu trafia nam się usypiająca czujność, może i zwodnicza, ale jaka piękna kruszyna szczęścia. "Panda Sex" ma ponadto osobliwą konstrukcję, "osadzoną" na różnej długości scenkach rodzajowych, wypełnionych nietypowymi dialogami, momentami przypominającymi przerzucanie się aforyzmami. Te dziwaczne rozmowy (z mnóstwem powtórzeń) swym klimatem przywodzą mi na myśl film "Kawa i papierosy" Jima Jarmuscha, a to sprawia, że książka podoba mi się jeszcze bardziej. Wbrew tytułowi i formie wbrew, to niesłychanie dojrzała, wnikliwa, przemyślana w najdrobniejszym szczególe i nie pozbawiona subtelnego uroku proza o charakterystycznej, chropowatej melodyce. Polecam, choć nie bez świadomości, że nie każdy się tym zachwyci.

Książka jest komiczna i groteskowa. Sprawnie mi się ją czytało i trochę się pośmiałem. Jednocześnie mizoginia w tej książce jest silna, np. gdy mąż nawiąże do jakiegoś utworu literackiego albo historycznego faktu, a żona go o to spyta, nie tłumaczy jej, bo po co? Kobiecie? Pojawiają się również bardziej bezpośrednie określenia. Trudno takie książki ocenić - pisarz żył głównie w XIX wieku, można od niego wymagać empatii w tej kwestii czy nie można? Powieść jest satyrą, ogólnie to widać. Ale gdy chodzi o kobiety, mam wrażenie (jeśli się mylę to chętnie przeczytam w wiadomości czemu), że było to pisane na poważnie. Zwłaszcza, że pisarzowi nie układało się w małżeństwie, w którym spłodzili sobie liczne potomstwo mimo że nie mieli pieniędzy.

6,5/10 Dla wielbicieli Murakamiego będzie to zdecydowanie ciekawa książka. Jako, że do nich należę, to uważam tę pozycję za wartościową, jeśli chodzi o pogłębianie wiedzy o jego życiu i twórczości. Tylko OSTRZEGAM - warto przeczytać najpierw wszystkie książki H.M., które napisał do 2003 roku (wtedy została wydana książka Rubina), bo inaczej może nie tyle nie będziecie widzieć, o czym mowa (przytaczane są mniej lub bardziej obszerne fragmenty omawianych powieści i opowiadań), co po prostu natkniecie się na mnóstwo SPOJLERÓW. Dlatego uważam, że jest to książka przede wszystkim dla wieloletnich fanów Harukiego Murakamiego. To swego rodzaju opracowanie jego twórczości połączone z elementami biografii. Można tu znaleźć sporo wyjaśnień, które pomagają zrozumieć symbolikę w powieściach i opowiadaniach Murakamiego. Autor zwraca też uwagę na liczne powiązania między różnymi książkami pisarza, na wspólne metafory, imiona, bohaterów, a także wyjaśnia kontekst historyczny i kulturowy. Poza tym cytuje sporo wypowiedzi H.M., pochodzących z wywiadów lub wykładów, które raczej nie są dostępne gdzie indziej dla polskiego czytelnika. Przynajmniej ja się na nie nigdy nie natknęłam w internecie. Można się też dowiedzieć, jaki jest ulubiony pisarz Murakamiego, jakich autorów czytał, jakimi się z inspirował, a także za którym nie przepada. Ostatecznie moja lista książek do przeczytania znacznie się wydłużyła ;) Na końcu każdego rozdziału znajduje się po kilkadziesiąt przypisów z odnośnikami do źródeł - szanuję. Jednak nie ukrywam, że nie zgadzam się z Jayem Rubinem w kwestii krytyki różnych powieści, ale pewnie wynika to z mojego zaślepienia miłością do nich - według mnie książki Murakamiego nie mają żadnych wad i mogłabym uargumentować dlaczego cechy uważane przez Rubina za negatywne są właściwie zaletami ;) Nie pasuje mi też wiele interpretacji (nadinterpretacji?) tu przedstawianych. Choć zawsze to ciekawe poznać inny punkt widzenia. Ale cóż, nie podoba mi się, jak ktoś podważa wspaniałość dzieł mojego ukochanego pisarza, nawet jeśli to jego tłumacz. Nic nie poradzę ;P Wiem, że to moje subiektywne odczucie, ale czy to nie właśnie subiektywne odczucia wpływają zwykle na ocenę książek? W każdym razie polecam tę pozycję - pod warunkiem że jesteście już po lekturze omawianych w niej lektur ;)

Podchodząc do tej książki nie spodziewałem się, że odnajdę w niej drugie dno, które poruszy głębokie struktury. Historia no zagłębiać pierwszy rzut oka wydaje się trudny temat umierania. Autorka w nietypowy sposób mówi i zachowaniu pamiątek po osobach, których już nie ma i dzięki temu sprawić by były nadal wśród nas. Kustosz próbuje wczuć się w role i za sprawą staruszki utworzyć miejsce dla pamiątek. Jego obowiązki to także wykradanie rzeczy po zmarłych, co wiąże się z naturą moralną. W miasteczku pojawia się morderca, który zabijaj kobiety. Policja nie może odnaleźć złoczyńce. Ta opowieść to rollercoaster, który podnosi nas by potem sprawiać nam uczucie mdłości. Nie można do tej historii podejść od tak każdy fragment tj mozaiki układa się w ludzki los, który nie jest ani oczywisty ani prosty i każda komplikacja wzmaga podejmowanie decyzji mogące nas odmienić. Zachęcam Was do przeczytania i podróży do głębi swojego ja.

Doszłam do wniosku, że chyba lubię dziwne książki. Ponadto utwierdziłam się w przekonaniu, że azjatyccy autorzy, niezależnie od gatunku, mają bardzo specyficzny styl, który od razu można rozpoznać. Jednym z moich postanowień noworocznych było zapoznanie się z twórczością Murakamiego. Nie wiedząc, czego się spodziewać, postanowiłam zacząć od czegoś krótkiego i tak w moje ręce wpadło „Po zmierzchu”. To krótka opowieść, którą bardziej trzeba poczuć niż zrozumieć. Akcja dzieje się w nocy, a jak wiemy, to moment, w którym czas płynie inaczej, dzieją się dziwne rzeczy. Nie wiadomo, gdzie jest granica między jawą a snem — i Murakami świetnie to pokazuje. Gdybym miała opisać książkę jednym zdaniem, powiedziałabym, że to seria przypadkowych zdarzeń, które mogą odmienić życie. Mamy tutaj do czynienia z bohaterami, którzy spotykają się przypadkowo, w środku nocy: Mari — unikająca spania w domu studentka, czytająca ogromną książkę w całodobowej restauracji; Takahashi — zagadujący ją muzyk z puzonem w futerale, zmierzający na próbę zespołu; jego znajoma, właścicielka hotelu schadzek; oraz chińska kobieta lekkich obyczajów. Te przypadkowe postaci, które w ciągu dnia nie mogłyby nawiązać kontaktu, pod osłoną nocy stają się sobie w zaskakujący sposób bliskie. Jest jeszcze tajemnicza siostra Mari — Eri, która ciągle śpi, oraz telewizor, który jest jakby portalem między dwoma stanami. Z czasem zaczęłam się zastanawiać, czy siostry nie są jedną osobą, ale w dwóch stanach emocjonalnych — dwiema wersjami jednej osoby. Świetnym uzupełnieniem fabuły jest muzyka, która buduje klimat książki. Co jakiś czas bohaterowie wspominają o utworach będących tłem miejsc, w których się znajdują. Są to głównie utwory jazzowe i bluesowe — polecam włączać je podczas czytania, bo robi to niesamowity nastrój. Bardzo ciekawy jest również sposób narracji — krótki, zwięzły, przypominający trochę uwagi reżysera do poszczególnych scen filmu. Rysunki zegarów w każdym rozdziale pomagają czytelnikowi poczuć rytm nocy i pamiętać, że wszystko kończy się o świcie. Murakami nie podaje odpowiedzi na tacy, a książka jest bardzo niejednoznaczna. Musimy się domyślać, zastanawiać, co autor chce nam przekazać — dla jednych będzie to zaletą, dla innych wadą. Choć zakończyłam książkę z niedosytem i dezorientacją, po chwili zaczęłam łączyć kropki i wymyślać różne możliwe scenariusze, które mogłyby być prawdziwe. To książka bardziej o emocjach niż fabule — o samotności, zagubieniu i przypadkowych spotkaniach, które mogą nas czegoś nauczyć. To propozycja dla tych, którzy lubią niedopowiedzenia i historie pozostawiające więcej pytań niż odpowiedzi. Murakamiego bardziej się czuje niż rozumie — trochę jak w impresjonizmie. Klimat jest ważniejszy od logiki. Ja zdecydowanie sięgnę w przyszłości po więcej książek autora, ale nie jest to typ literatury, który będę w stanie „łykać” jedną książkę po drugiej.

Ostrożnie, Pożądanie - Eileen Chang Historia dość króciutka... Naprawdę szkoda, że autorka nie rozwinęła akcji i książka nie jest dłuższa. Zakończenie jest dość dziwne, bo kończy się to tak, jakby coś przerwało jej w pisaniu, zostało wycięte czy też objęte cenzurą. Tego niestety nikt nie wie jak to pierwotnie wyglądało bądź miało wyglądać. Jestem bardzo ciekawa filmu jaki będzie, bo słyszałam dużo dobrego na jego temat. Czytając tę książkę odniosłam wrażenie jakby był to pamiętnik, ale jakże nietypowy - mieszany raz kobieta ma głos, a potem na pierwszy plan wysuwa się mężczyzna. Akcja dotyka okupowanej Japonii oraz emigracji na inne częściach Azji i toczy się równocześnie z wydarzeniami z Pearl Harbor. Okres tamtej historii do tej pory trzyma mnie w szponach mega mocnych emocji. Historia tej książki jest trochę przewidywalna. Kobieta zakochuje się w obiekcie, który przypadł i jest do likwidacji. Pewna jest tutaj mieszanka emocji, bo od niezrozumienia poprzez szok, że to już jest koniec. Ogólnie oceniam te pozycję na 8/10 .

Historia opowiedziana z perspektywy dziewięcioletniego chłopca, którego ojciec, aby utrzymać rodzinę, sprzedaje się do pracy na 3 lata. Isaku musi być od teraz dorosły, co w głównej mierze oznacza dostarczanie pożywienia dla pozostałych domowników. Świadomość, że byt rodziny zależy w dużym stopniu od niego, napawa go dumą i mobilizuje do starań, wszak tatuś prosił, ażeby "nie dał umrzeć młodszemu rodzeństwu". Ciekawie zarysowana postać matki, kobiety twardej, prawie niepozwalającej sobie na słabości - Isaku zdarza się co prawda zbierać od niej cięgi, jednocześnie wie, że ma w niej oparcie. Wioska, w której mieszka główny bohater, pozostaje odizolowana od świata z jednej strony górami, z drugiej morzem, ziemia nie jest żyzna, każdy w pocie czoła odpędza widmo głodu (nie napiszę, że zarabia na chleb, bo pieniądz jako taki właściwie tam nie występuje). W świecie tym jest bardzo mało miejsca na łzy, a wypełnia go bardzo ciężka praca od rana do wieczora, na zabawę nie ma zaś miejsca wcale. Brak również miejsca na dzieciństwo, jeśli dziecko potrafi już chodzić, to pracować może również, inaczej jest tylko kolejną "gębą do wykarmienia". Refleksja po przeczytaniu może być tylko jedna - cieszmy się, że żyjemy w XXI wieku...