Trzy siostry

To nie jest historia mająca na celu wyciskanie łez. Zamiast litości wywołuje zrozumienie i współczucie. Uderzająca prawdą opowieść przedstawiona w „Trzech siostrach” Anny Poszepczyńskiej (wydawnictwo Timof i cisi wspólnicy Timof Comics) to przejmujący obraz kosztów, jakie ponosi rodzina opiekująca się osobą z niepełnosprawnością.

To historia dwóch sióstr, które – mając zaledwie kilkanaście lat – straciły rodziców i musiały zaopiekować się trzecią: Dominiką. Dziewczynka choruje na zespół Verdura (chorobę zmyśloną na potrzeby opowieści) – nie mówi, nie porusza się, ma poważne problemy z mięśniami, a zagrożenie śmiercią to dla niej codzienność. Siostry podjęły mozolną walkę o jej zdrowie. Nie udało im się ukończyć szkoły, pracują dorywczo: Olża w sklepie, Lena próbuje szyć na zlecenie. Całą dobę poświęcają jednak opiece nad Dominiką – dźwigają ją, przewijają, opatrują odleżyny, podają leki, ćwiczą z nią, dbają o posiłki.

Kiedy otrzymują niewielki spadek, pojawia się nadzieja: szansa na umieszczenie siostry w ośrodku rehabilitacyjnym. Ale i to staje się źródłem konfliktu – jedna z sióstr chce tam pracować i być blisko Dominiki, druga nie chce opuszczać domu, który był ostoją ich dzieciństwa. To jednak dopiero początek dramatów, które na nie czekają.

Poszepczyńska pokazuje trudne relacje między siostrami, tło pracy opiekuńczej, doświadczenie wykluczenia społecznego, przemęczenia i lęku – tego najbardziej egzystencjalnego: czy wolno być szczęśliwym, mając tak wiele obowiązków? Czy wolno mieć własne życie? A wszystko to rozgrywa się w małym miasteczku, które z łatwością organizuje społeczny lincz.

To bardzo udany debiut – książka, która zostaje w głowie i skłania do wielu refleksji. Polecam również nastolatkom: temat jest poważny, ale ukazany bez infantylizacji, z szacunkiem i w sposób przystępny. Warto zwrócić uwagę na warstwę graficzną: blade, pastelowe kolory oraz cisza przedstawiona symbolicznie przez białe strony lub czerń zalewającą kadry niczym ulewny deszcz.

#annaposzepczyńska #timof #komiks #asystencjaosobista #pracaopiekuńcza #niepełnosprawność #ozn #osobazniepełnosprawnością

kupiony za własne

To nie jest historia mająca na celu wyciskanie łez. Zamiast litości wywołuje zrozumienie i współczucie. Uderzająca prawdą opowieść przedstawiona w „Trzech siostrach” Anny Poszepczyńskiej (wydawnictwo Timof i cisi wspólnicy Timof Comics) to przejmujący obraz kosztów, jakie ponosi rodzina opiekująca się osobą z niepełnosprawnością.

To historia dwóch sióstr, które – mając...

Potwornie smutna.

Potwornie smutna.

Doskonale zaprojektowany i narysowany komiks! Historia jest wciągająca a rysunki bardzo oryginalne i dynamiczne. Zakończenie historii bardzo przykre i dające do myślenia. Absolutnie fenomenalny komiks! Cieszę się, że go wreszcie przeczytałem! Przed długi czas odstraszała mnie cena, ale w tej chwili myślę, że był bez dwóch zdań wart zakupu.

Doskonale zaprojektowany i narysowany komiks! Historia jest wciągająca a rysunki bardzo oryginalne i dynamiczne. Zakończenie historii bardzo przykre i dające do myślenia. Absolutnie fenomenalny komiks! Cieszę się, że go wreszcie przeczytałem! Przed długi czas odstraszała mnie cena, ale w tej chwili myślę, że był bez dwóch zdań wart zakupu.

Komiks Trzy Siostry zrobił na mnie wrażenie pod względem wizualnym. Ilustracje są proste, utrzymane w ograniczonej palecie barw, ale skutecznie oddają emocje bohaterów w sposób naturalny, bez przesadnej ekspresji. Fabuła podejmuje trudne tematy, prezentując je w skondensowanej formie. Choć może się wydawać, że kumulacja nieszczęść jest przytłaczająca, to jednocześnie wydarzenia przedstawione w historii są możliwe i prawdopodobne. Po lekturze czułem niepokój i poruszenie – jeśli właśnie taki efekt zamierzała osiągnąć autorka, to zdecydowanie jej się udało. Mimo to mam wrażenie, że jak na tak krótki komiks, nagromadzenie dramatycznych wydarzeń może być nieco przytłaczające.

Komiks Trzy Siostry zrobił na mnie wrażenie pod względem wizualnym. Ilustracje są proste, utrzymane w ograniczonej palecie barw, ale skutecznie oddają emocje bohaterów w sposób naturalny, bez przesadnej ekspresji. Fabuła podejmuje trudne tematy, prezentując je w skondensowanej formie. Choć może się wydawać, że kumulacja nieszczęść jest przytłaczająca, to jednocześnie...

Wzruszająca historia, choć troszkę za krótka. Niestety nie do końca spodobała mi się kreska i rysunki.

Wzruszająca historia, choć troszkę za krótka. Niestety nie do końca spodobała mi się kreska i rysunki.

Po nagłej śmierci rodziców, dwie siostry opiekują się trzecią, nieuleczalnie chorą. Dominika leży, nie ma z nią kontaktu, umrzeć może w każdej chwili. Jej opiekunki podchodzą do sytuacji nieco inaczej. Jedna jest jak Japończyk, który za cesarzową Domihito skoczyłby w ogień. Całe życie podporządkować Dominice; Domi, Domi, Domi. Sprzedajmy dom, mieszkajmy w komórce odległej kliniki, byle tylko Domi miała lepiej. Drugiej siostrze jest żal siostry zelotki i zdaje sobie sprawę, że właśnie tracą najlepsze lata życia. A społeczeństwo… gawiedź widzi tylko dwa kolory, nic poza nimi.

O ile się nie mylę, to debiut Anny Poszepczyńskiej. I bardzo dobra historia. Nie ma jednej poprawnej wersji; czytelnik może całość różnie interpretować. Na przykład: Domi to wampir wysysający życie z sióstr, albo – może warto rozmawiać o eutanazji, albo – zapomnij o imprezach i chłopaku, pomóż siostrze przewinąć chorą. To jest piekielnie trudny temat.

A jak wygląda rysunek? Dobrze, chociaż… Zbyt mangowo. Czy autorka nie mogła wypracować własnego stylu? Tu nawet wyrazy dźwiękonaśladowcze są, jak w jakimś "Berserku". Szur, szur, szur. Dziewczyna obraca głowę – "zwrot". Może komiks powinien być czarno-biały? Jest róż i jego odcienie.

B. dobra pozycja.

8/10.

Poza tym...
Jest takie imię "Olża"?

27.04.25

Po nagłej śmierci rodziców, dwie siostry opiekują się trzecią, nieuleczalnie chorą. Dominika leży, nie ma z nią kontaktu, umrzeć może w każdej chwili. Jej opiekunki podchodzą do sytuacji nieco inaczej. Jedna jest jak Japończyk, który za cesarzową Domihito skoczyłby w ogień. Całe życie podporządkować Dominice; Domi, Domi, Domi. Sprzedajmy dom, mieszkajmy w komórce odległej...

Bardzo trudno ocenić ten komiks. Idea jest słuszna, fabuła konsultowana z fundacjami, zajmującymi się niepełnosprawnością, a język medium naprawdę sprawny. Ciężko ocenić bohaterów, ich postawy czy moralne rozterki, bo to za bardzo nie podlega ocenie. Całości dobrze służy nieco szkicowa kreska, ucieczka przed komentarzami narratora i zwięzłość. Jedyne, do czego mam zastrzeżenia to sama struktura. Gdy dochodzi do punktu kulminacyjnego, nagle wszystko przyspiesza i to w momencie, gdy najwięcej dzieje się w relacji między siostrami. Dramatyczne wydarzenia potraktowano w moim odczuciu zbyt skrótowo, jakby kończył się przyznany limit stron do zapełnienia, a wydaje się, że właśnie tu było najwięcej przestrzeni, by autorka w pełni zaprezentowała swój kunszt. W efekcie lekki niedosyt, choć całość z pewnością udana.

Bardzo trudno ocenić ten komiks. Idea jest słuszna, fabuła konsultowana z fundacjami, zajmującymi się niepełnosprawnością, a język medium naprawdę sprawny. Ciężko ocenić bohaterów, ich postawy czy moralne rozterki, bo to za bardzo nie podlega ocenie. Całości dobrze służy nieco szkicowa kreska, ucieczka przed komentarzami narratora i zwięzłość. Jedyne, do czego mam...

Okropnie prawdziwa i bolesna historia. Szkoda, że po kulminacji wydarzeń przeskakujemy w czasie.

Okropnie prawdziwa i bolesna historia. Szkoda, że po kulminacji wydarzeń przeskakujemy w czasie.

Dobry, ważny komiks. Bardzo udany debiut. Na płaszczyźnie emocjonalnej historia potrafi wryć się w głowę. Rysunkowo jest bardzo dobrze, kreska jest ala mangowa, a minimalna kolorystyka z przewagą odcieni szarości potęguje przytłaczającą sytuację tutułowych sióstr. Największym mankamentem jest dla mnie zbyt szybkie zakończenie całej historii. Odczułem wrażenie, że jeszcze dużo więcej można by było na ten temat opowiedzieć.

Dobry, ważny komiks. Bardzo udany debiut. Na płaszczyźnie emocjonalnej historia potrafi wryć się w głowę. Rysunkowo jest bardzo dobrze, kreska jest ala mangowa, a minimalna kolorystyka z przewagą odcieni szarości potęguje przytłaczającą sytuację tutułowych sióstr. Największym mankamentem jest dla mnie zbyt szybkie zakończenie całej historii. Odczułem wrażenie, że jeszcze...

książka jest świetnym pretekstem do rozmowy o przeszkodach życiowych, ich interpretacji z całymi ich niedopowiedzeniami. warto, bo skłania do refleksji i nie daje jednoznacznej odpowiedzi

książka jest świetnym pretekstem do rozmowy o przeszkodach życiowych, ich interpretacji z całymi ich niedopowiedzeniami. warto, bo skłania do refleksji i nie daje jednoznacznej odpowiedzi