Profil użytkownika: babaodpolskiego

Wreszcie tytuł, który jasno mówi, o czym jest ta książka. Publikacja „Pomoc dla dzieci z ADHD. Krok po kroku” (tłum. Paulina Szymańska; Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego @wydawnictwo_ul, Fundacja JiM @jimfundacja), oparta na programie „New Forest Parenting Programme” (NFPP), pokazuje, że systematyczne wsparcie dziecka z ADHD jest możliwe. Autorzy – Cathy Laver-Bradbury, Margaret Thompson, Anne Weeks, David Daley i Edmund Sonuga-Barke – łączą doświadczenie kliniczne z praktyką pracy z rodzinami neuroatypowymi.

Czy to kolejna pozycja na rynku, która wyjaśnia, czym jest ADHD? Tak i nie. Tak – bo w pierwszej części przeczytamy, że ADHD jest zaburzeniem neurorozwojowym o silnym komponencie genetycznym, wiąże się z trudnościami w zakresie funkcji wykonawczych i regulacji uwagi, a także z impulsywnością oraz nadpobudliwością. Autorzy podkreślają też rolę dopaminy. Skupiają się między innymi na deficytach pamięci roboczej, zaburzonym postrzeganiu czasu i trudnościach w organizowaniu pracy. To ujęcie spójne z aktualnymi modelami neuropsychologicznymi ADHD: uwzględnia różnice płciowe w obrazie zaburzenia, wskazuje częste współwystępowania (na przykład trudności w uczeniu się, problemy ze snem, zaburzenia lękowe) oraz opisuje wrażliwość dzieci z ADHD.

To dobrze zebrana wiedza naukowa podana w przystępny sposób. Sednem książki jest jednak sześciostopniowy program interwencyjny wywodzący się z NFPP. Program był przedmiotem badań klinicznych i ewaluacji.


Struktura programu prowadzi czytelnika przez kolejne etapy pracy z dzieckiem:
– rozumienie ADHD i analiza zachowania dziecka;
– budowanie podstawowych strategii wychowawczych;
– rozwijanie uwagi poprzez zabawę;
– praca nad regulacją emocji i komunikacją;
– wspieranie dziecka poza domem;
– planowanie kolejnych kroków na przyszłość.

Autorzy oczywiście nie poprzestają na opisie deficytów funkcji wykonawczych. Pokazują, jak przekładają się one na codzienność, i proponują możliwe do wdrożenia rozwiązania.

Nie jestem fanką dzienników, list kontrolnych i arkuszy obserwacyjnych w książkach i poradnikach o ADHD. Unikam takich, które sprowadzają się do drobiazgowej obserwacji, na przykład tego, iloma kartami dziecko potrafi się bawić. Mam pełną świadomość, dlaczego taka obserwacja bywa istotna, lecz wiem też, że skoro ADHD ma silny komponent genetyczny, niewielu opiekunów naprawdę weźmie sobie do serca regularne wypełnianie tabelek. Trzeba to lubić.
Z drugiej strony to cenne narzędzia autorefleksji: uczy rodzica analizowania sytuacji, zamiast impulsywnych reakcji. Jeśli komuś ułatwiają działanie, to mają swoją wartość.


Najcenniejszy z mojej perspektywy jest rozdział o zabawie i uświadomieniu, że to przede wszystkim wspólny czas, który nie musi być spektakularny. To również przytulanie się, gry, czytanie książek. To bycie obecnym, tak niezbędne w wychowaniu wszystkich dzieci, a zwłaszcza tych, które cechuje duża wrażliwość i które, ze względu na neuroatypowe zachowanie, zbyt często słyszą komunikaty podważające ich sprawczość.
Książka podkreśla też coś, co sama muszę wziąć do serca – choć nie jest to tajemnica poliszynela i nie trzeba być pedagożką, by o tym wiedzieć – mianowicie mechanizm „odbicia lustrzanego”. Dziecko uczy się od rodzica, obserwując go. A zatem Rodzicu z ADHD, jest to też pomoc dla Ciebie.

Jeśli szukacie w tej publikacji wątków dotyczących farmakoterapii, właściwie ich nie znajdziecie. To przede wszystkim książka psychoedukacyjna i poradnik. Tytułowe „krok po kroku” nie oznacza szybkich efektów, więc trzeba uzbroić się w cierpliwość. Mimo to z czystym sercem polecam Wam tę przystępną (214 stron) publikację.





WSPÓŁPRACA PŁATNA z @wydawnictwo_ul

#ADHD #Pomocdladzieci #Newforestparentingprogramme
ADHD, Pomoc dla dzieci, New Forest Parenting Programme

Wreszcie tytuł, który jasno mówi, o czym jest ta książka. Publikacja „Pomoc dla dzieci z ADHD. Krok po kroku” (tłum. Paulina Szymańska; Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego @wydawnictwo_ul, Fundacja JiM @jimfundacja), oparta na programie „New Forest Parenting Programme” (NFPP), pokazuje, że ...

Rozwiń

Zwiń

„Szukając Jane” Heather Marshall, w przekładzie Anny Dobrzańskiej, wydana przez Wydawnictwo Albatros (Wydawnictwo Albatros), nie jest manifestem publicystycznym, choć chwilami mogłaby się nim stać. To przede wszystkim powieść o byciu i niebyciu matką, pokazana z perspektywy a80rcji, adopcji oraz przemocy systemowej. Sama autorka przyznawała, że początkowo myślała o tej książce jako o historii o a80rcji, ale w toku pisania zrozumiała, że pisze przede wszystkim o macierzyństwie i o wyborach, które nigdy nie są czarno-białe. Co istotne, powieść wyrasta z dwóch kontekstów historycznych: z dziejów kanadyjskich domów dla niezamężnych matek oraz z historii podziemnych sieci pomagających kobietom przed zmianami prawa a80rcyjnego.
Marshall buduje tę historię na kilku planach czasowych i wokół kobiecych losów, które początkowo biegną osobno, lecz z czasem splatają się w jedną opowieść o stracie. Angela chce poznać prawdę. Nancy musi zmierzyć się z konsekwencjami wieloletniego milczenia. Maggie uosabia doświadczenie najbardziej dramatyczne - odebrano jej dziecko, imię i sprawczość. Ten wielogłos pozwala pokazać, że trauma nie kończy się na jednej osobie, lecz naznacza całe rodziny i kolejne pokolenia, nawet jeśli przez lata pozostaje nienazwana.
Powieść zyskuje, gdy uświadomimy sobie tło historyczne. W powojennej Kanadzie działało ponad 60 domów dla niezamężnych matek prowadzonych przez organizacje religijne i finansowanych ze środków publicznych. W samych placówkach wskaźnik oddawania dzieci do adopcji sięgał około 95 procent. Te liczby zmieniają sposób lektury „Szukając Jane”, bo nagle widać, że Marshall nie opowiada o jednostkowym dramacie, ale o mechanizmie społecznym, który działał na masową skalę.
Głównym motywem tej książki jest prawo do opowiedzenia własnego życia. Marshall pokazuje, że kobiecie można odebrać nie tylko dziecko, lecz także język potrzebny do nazwania własnego doświadczenia. Można pozbawić ją nie tylko wyboru, lecz także własnej historii. W tym sensie „Szukając Jane” staje się opowieścią o odzyskiwaniu tego, co system próbował wymazać.
Najbardziej przejmujące pozostają jednak partie rozgrywające się w domu dla niezamężnych matek Świętej Agnieszki. To właśnie tam Marshall najdobitniej pokazuje, że przemoc systemowa nie musi przybierać postaci jawnej brutalności. Może ujawniać się przez upokorzenie, kontrolę, religijny szantaż, izolację, przechwytywanie listów i odbieranie prawa do decyzji. Relacje kobiet składane przed komisją senacką mówią o psychologicznej presji, ukrywaniu informacji o prawach matek, rozdzielaniu z dzieckiem tuż po porodzie, a nawet o tym, że kobietom odmawiano prawa do zobaczenia lub nakarmienia noworodka. W wywiadzie, który Heather Marshall udzieliła Suzanne Moutis dla „Canadian Living”, autorka wspominała, że po porodzie kobiety musiały nieraz jeszcze przez kilka miesięcy pracować jako sprzątaczki i kucharki, by „odpracować” pobyt. Instytucja, która z pozoru miała nieść opiekę, okazała się oprawcą.
Powieść ma kompozycję szkatułkową. Odsłanianie rodzinnych sekretów jest tu sposobem przywracania podmiotowości. Autorka przypomina, że historia jednostki zawsze pozostaje uwikłana w porządek społeczny, a to, co prywatne, bardzo często okazuje się polityczne, społeczne i historyczne.
W 1970 roku „A80rtion Caravan” przejechał z Vancouver do Ottawy, protestując przeciw prawu, które narażało kobiety na niebezpieczne, nielegalne zabiegi. Z kolei w 1988 roku w sprawie „R. v. Morgentaler” Sąd Najwyższy Kanady uznał ograniczenia a80rcji zawarte w kodeksie karnym za niekonstytucyjne. Dzięki tym odwołaniom „Szukając Jane” nie jest tylko opowieścią o prywatnym cierpieniu, lecz także o długiej walce kobiet o bezpieczeństwo i prawo do decyzji o własnym ciele.
Jeden z ważniejszych zwrotów fabularnych, dotyczący tożsamości jednej z bohaterek, był dla mnie zaskoczeniem. To scena o dużym ciężarze symbolicznym. Pokazuje kobietę, której odebrano wszystko, a która mimo to odzyskuje wpływ na własny los. To jeden z najciekawszych momentów powieści, który zmienia sposób odczytywania całej wcześniejszej historii.
Warto jednak zaznaczyć, że Marshall pisze z wyraźnie zarysowaną perspektywą moralną. Nie buduje wielostronnej debaty światopoglądowej ani nie zostawia wiele miejsca na ambiwalencję. Brak dostępu do a80rcji ukazuje jako przemoc, a nielegalną a80rcję jako zagrożenie życia i zdrowia kobiet. Z jednej strony nadaje to tej powieści wyrazisty ton etyczny i dużą siłę emocjonalną. Z drugiej prowadzi czasem do uproszczeń, ponieważ część postaci bywa jedynie nośnikami idei, a nie postaciami z krwi i kości. Momentami daje się też odczuć, że autorka bardziej dba o znaczenie historii niż o pełne psychologiczne pogłębienie wszystkich wątków.
Jest to książka poruszająca i potrzebna, choć niepozbawiona uproszczeń. Jej wartość polega nie tylko na samym temacie, lecz także na tym, że Marshall potrafiła pokazać, jak bardzo prywatna historia kobiety bywa uwikłana w mechanizmy społeczne. To tym ważniejsze, że w 2018 roku komisja senacka zaleciła rządowi Kanady formalne przeprosiny matek i dzieci skrzywdzonych przez system powojennych przymusowych adopcji, a także działania naprawcze, w tym bezpłatne wsparcie psychologiczne i kampanię społeczną. Ta rekomendacja pokazuje, że mówimy nie o zamkniętym rozdziale historii, lecz o ranie, która nadal krwawi i dotyczy dużej części społeczeństwa. „Szukając Jane” przypomina więc, że przemoc wobec kobiet bardzo rzadko kończy się w chwili, gdy znika z nagłówków i oficjalnych dokumentów. Trwa w tym, co przemilczane i obciąża kolejne pokolenia.
——
Książkę wybrałam sama i recenzuję ją w ramach płatnej współpracy z Wydawnictwem Albatros.
——
#szukającjane #heathermarschall #wydawnictwoalbatros

„Szukając Jane” Heather Marshall, w przekładzie Anny Dobrzańskiej, wydana przez Wydawnictwo Albatros (Wydawnictwo Albatros), nie jest manifestem publicystycznym, choć chwilami mogłaby się nim stać. To przede wszystkim powieść o byciu i niebyciu matką, pokazana z perspektywy a80rcji, adopcj...

Rozwiń

Zwiń

„Iliady” i „Odysei” Homera na tym profilu przedstawiać nie trzeba. To teksty, które wciąż pracują w kulturze: w literaturze, filmie, języku i szkole. Z perspektywy maturzystów warto pamiętać, że „Iliada” należy do lektur poznawanych we fragmentach, obecnych na maturze, także w puli pytań do egzaminu ustnego, a „Odyseja” funkcjonuje jako lektura obowiązkowa na poziomie rozszerzonym.

Wydawnictwo Replika przypomina oba eposy w formie, która naprawdę przyciąga wzrok. Nie należę do bezkrytycznych fanek barwionych brzegów, ale tutaj cała kompozycja się broni. Twarda oprawa, barwione brzegi, mieniąca się okładka i ilustracje Johna Flaxmana dobrze współgrają z antycznym rodowodem tych utworów. To wydania efektowne, lecz nieprzekombinowane, chyba wiosną potrzebuję tego błysku - to dopamina.

W „Odysei” dostajemy klasyczne tłumaczenie Lucjana Siemieńskiego oraz bardzo dobre opracowanie Magdaleny Olejnik. I właśnie wstęp uważam za największy atut tego tomu. Pokazuje on, że to nie tylko opowieść o przygodach Odyseusza, lecz także tekst wyrastający z tradycji ustnej, sporów o Homera i całego świata dawnych Greków. Pomaga zobaczyć w tym eposie opowieść o pamięci i tęsknocie.

W „Iliadzie” mamy tłumaczenie Franciszka Ksawerego Dmochowskiego oraz świetny wstęp Lidii Ryś. To wprowadzenie porządkuje najważniejsze kwestie: kim mógł być Homer, na czym polega kunszt poematu i dlaczego „Iliada” nie jest tylko historią wojny, ale też przejmującą opowieścią o gniewie, honorze, stracie i ludzkiej bezradności wobec losu.

To wydania, które dają podwójną przyjemność z obcowania z wielką literaturą i z patrzenia na pięknie przygotowaną książkę.
----
W moich SoMe można wygrać zestaw książek. KSIĄŻKI OTRZYMAŁAM W RAMACH PŁATNEJ WSPÓŁPRACY.

„Iliady” i „Odysei” Homera na tym profilu przedstawiać nie trzeba. To teksty, które wciąż pracują w kulturze: w literaturze, filmie, języku i szkole. Z perspektywy maturzystów warto pamiętać, że „Iliada” należy do lektur poznawanych we fragmentach, obecnych na maturze, także w puli pytań d...

Rozwiń

Zwiń

„Iliady” i „Odysei” Homera na tym profilu przedstawiać nie trzeba. To teksty, które wciąż pracują w kulturze: w literaturze, filmie, języku i szkole. Z perspektywy maturzystów warto pamiętać, że „Iliada” należy do lektur poznawanych we fragmentach, obecnych na maturze, także w puli pytań do egzaminu ustnego, a „Odyseja” funkcjonuje jako lektura obowiązkowa na poziomie rozszerzonym.

Wydawnictwo Replika przypomina oba eposy w formie, która naprawdę przyciąga wzrok. Nie należę do bezkrytycznych fanek barwionych brzegów, ale tutaj cała kompozycja się broni. Twarda oprawa, barwione brzegi, mieniąca się okładka i ilustracje Johna Flaxmana dobrze współgrają z antycznym rodowodem tych utworów. To wydania efektowne, lecz nieprzekombinowane, chyba wiosną potrzebuję tego błysku - to dopamina.

W „Odysei” dostajemy klasyczne tłumaczenie Lucjana Siemieńskiego oraz bardzo dobre opracowanie Magdaleny Olejnik. I właśnie wstęp uważam za największy atut tego tomu. Pokazuje on, że to nie tylko opowieść o przygodach Odyseusza, lecz także tekst wyrastający z tradycji ustnej, sporów o Homera i całego świata dawnych Greków. Pomaga zobaczyć w tym eposie opowieść o pamięci i tęsknocie.

W „Iliadzie” mamy tłumaczenie Franciszka Ksawerego Dmochowskiego oraz świetny wstęp Lidii Ryś. To wprowadzenie porządkuje najważniejsze kwestie: kim mógł być Homer, na czym polega kunszt poematu i dlaczego „Iliada” nie jest tylko historią wojny, ale też przejmującą opowieścią o gniewie, honorze, stracie i ludzkiej bezradności wobec losu.

To wydania, które dają podwójną przyjemność z obcowania z wielką literaturą i z patrzenia na pięknie przygotowaną książkę.
----
W moich SoMe można wygrać zestaw książek. KSIĄŻKI OTRZYMAŁAM W RAMACH PŁATNEJ WSPÓŁPRACY.

„Iliady” i „Odysei” Homera na tym profilu przedstawiać nie trzeba. To teksty, które wciąż pracują w kulturze: w literaturze, filmie, języku i szkole. Z perspektywy maturzystów warto pamiętać, że „Iliada” należy do lektur poznawanych we fragmentach, obecnych na maturze, także w puli pytań d...

Rozwiń

Zwiń

Wczoraj obchodziliśmy Dzień Kalevali, czyli fińskie święto kultury związane z datą 28 lutego 1835 roku, wpisaną przez Eliasa Lönnrota w przedmowie do pierwszego wydania fińskiego eposu narodowego „Kalevala”.
W tym roku to święto ma podwójny wymiar: 28 lutego 2026 premierę miało także polskie wydanie „Psiej Kalevali” Mauriego Kunnasa, w przekładzie Sebastiana. Książka ukazała się nakładem wydawnictwa Książkowe Klimaty. To baśniowa, pełna humoru reinterpretacja „Kalevali”, w której role bohaterów przejmują zwierzęta: psy, wilki i koty.
Autor zaczyna od przedmowy, w której tworzy uroczą mistyfikację pochodzenia pieśni: ponoć przeszedł się po okolicy ze swoim psem Rekku i nagrał na magnetofon ponad sto godzin szczekania, a następnie postanowił spisać te „opowieści”. Rekku nie doczekał wydania książki, bo wcześniej odszedł do krainy wiecznie mokrych nosków, więc lektura staje się też dyskretnym hołdem złożonym psim towarzyszom. Zarówno tytuł, jak i imiona bohaterów są zaczerpnięte z „Kalevali”, ale to, co wyprawia się w tej historii, w pełni docenią zwłaszcza ci, którzy znają cechy eposu.
To świetny pomost między tym, co wzniosłe (w końcu gatunek tego wymaga), a tym, co staje się mitem wyobrażonym i fantazmatem, a przy okazji potrafi rozbawić całą rodzinę. Kunnas, jako autor książek dla dzieci, dobrze rozkłada napięcie: tak prowadzi opowieść, by nieustanne bitwy nie znudziły, a wątki obyczajowe umiejętnie przeplatały się z akcją. Stworzył historię o Väinämöinenie, który wyrusza po żonę do Pohjoli, a po drodze musi wykazać się odwagą i stawić czoła kolejnym wyzwaniom, w tym temu najważniejszemu: zdobyciu magicznego młynka Sampo.
A czy my nie moglibyśmy tak robić? Moglibyśmy, ale od czasów poematów heroikomicznych Ignacego Krasickiego, w tym mojego ukochanego „Myszeidosu”, niewielu odważa się na zwierzęce przedstawianie wielkich wojów i księżniczek. A szkoda. Może to dobry moment na psią „Pieśń o Rolandzie” albo kociego „Pana Tadeusza”.
Dodatkowym atutem, który przyciągnął mnie do tej książki (czekałam na premierę), jest fakt, że w promocję włączyła się Kalevala, nasza wyjątkowa „Mała Finlandia” w Polsce, czyli Lapońska Wioska Kalevala w Borowicach koło Karpacza. I — żeby powiązaniom stało się zadość — właśnie tam spotkałam osobiście tłumacza, Sebastiana Musielaka, oraz wydawcę książki, Tomasza Zaróda. Serdecznie ich z tego miejsca pozdrawiam i dziękuję za książkę.
Dajcie znać światu, że mamy psi, wilczy i koci epos po polsku!

Wczoraj obchodziliśmy Dzień Kalevali, czyli fińskie święto kultury związane z datą 28 lutego 1835 roku, wpisaną przez Eliasa Lönnrota w przedmowie do pierwszego wydania fińskiego eposu narodowego „Kalevala”.
W tym roku to święto ma podwójny wymiar: 28 lutego 2026 premierę miało także polsk...

Rozwiń

Zwiń

Mam ostatnio wielką chrapkę na małe ojczyzny i regionalizmy. Wracam myślami do dzieciństwa spędzonego na Podlasiu. Nowy rok przyniósł mi w prezencie książkę „Gwarno. O językach i gwarach w Polsce” Martyny Skibińskiej z ilustracjami Agi Proboli, powstałą we współpracy z Instytutem Różnorodności Językowej Rzeczypospolitej oraz Wydawnictwem Dwie Siostry. I co mogę powiedzieć? Dla mnie się podoba się.
To podręcznik wrażliwości językowej w formie książki popularnonaukowej dla młodszych czytelników. Autorka prowadzi nas od pytań podstawowych („po co nam język?”) do kwestii systemowych oraz praw mniejszości językowych. Uczymy się więc o różnorodności przez odwołanie do doświadczeń, a następnie przechodzimy do porządkowania wiedzy: systemu, prawa i perspektywy wielu osób.
Mamy tu jednocześnie warstwę naukową, zgodną z lingwistyką współczesną (język jako system znaków i reguł, relacja norma–uzus, dwujęzyczność jako spektrum), która pokazuje językową mapę Polski. Nie brakuje też odwołań kulturowych, dzięki którym widać, że nawet pismo jest elementem dziedzictwa. Dochodzą kwestie społeczne, takie jak dwujęzyczne tablice, oraz ilustracje Agi Proboli, które nie tylko ilustrują treść, lecz także ją dopowiadają. W rozdziale o wielojęzyczności pokazano sytuacje rodzinne i szkolne, które eliminują lęk przed odmiennością.
Z perspektywy czytelniczki, która chce odkrywać „małe ojczyzny”, książka uczy uważności na codzienność, czytania znaków różnorodności w nazwach miejscowości, brzmieniu, powiedzeniach, akcentach. Choć kolorowe ilustracje mogą sugerować, że odbiorca jest na wczesnym etapie edukacji, myślę, że tę książkę da się świetnie wykorzystać także na lekcjach języka polskiego, wiedzy o społeczeństwie i w działaniach projektowych.
Narracja jest prosta, bez infantylizacji. Autorka nie rezygnuje z pojęć, tylko osadza je w kontekście. Najważniejsze jednak jest to, że nazywa różnorodność wartością i pokazuje ją jako dobro wspólne. Dzięki temu rozdziały o dwujęzyczności, nieporozumieniach kulturowych i zanikaniu języków wybrzmiewają jak konsekwentna opowieść o odpowiedzialności i trosce.
To książka, która w ramach edukacji obywatelskiej powinna znaleźć się w każdym domu, a już na pewno w bibliotece szkolnej. Jeśli czujesz potrzebę odkrywania naszego kraju, „Gwarno” jest przewodnikiem po znakach, które nas otaczają – musimy tylko nauczyć się je zauważać.
Jako osoba, która uczy starsze dzieci, chętnie zobaczyłabym w kolejnych wydaniach uzupełnienie w postaci aneksu: przez dodanie kodów QR do nagrań, które pokazywałyby brzmienie poszczególnych dialektów i gwar. Strona dialektologii prowadzona przez Uniwersytet Warszawski jest wartościowa, ale dla wielu odbiorców może okazać się zbyt hermetyczna, a taka wkładka do „Gwarno” byłaby pomocnym uzupełnieniem treści.
„Gwarno. O językach i gwarach w Polsce” to rzetelna, pięknie zilustrowana i mądra książka, która uczy patrzeć i słuchać, a przede wszystkim doceniać. Inspiruje do odkrywania lokalności bez egzotyzowania inności. To po prostu my. Taka jest Polska: kolorowa, pełna różnych brzmień, wielu słów i tradycji.

KSIĄŻKĘ PRZECZYTAŁAM W RAMACH WSPÓŁPRACY RECENZENCKIEJ I OTRZYMAŁAM ZA NIĄ WYNAGRODZENIE.
#gwarno #konkurs #rozdanie
konkurs, regionalizmy, gwarno, język, Martyna Skibińska, Aga Probola

Mam ostatnio wielką chrapkę na małe ojczyzny i regionalizmy. Wracam myślami do dzieciństwa spędzonego na Podlasiu. Nowy rok przyniósł mi w prezencie książkę „Gwarno. O językach i gwarach w Polsce” Martyny Skibińskiej z ilustracjami Agi Proboli, powstałą we współpracy z Instytutem Różnorodn...

Rozwiń

Zwiń