Gdzie diabeł mówi dobranoc

Główni bohaterowie:
- Edek Zaleski - olsztyński „konik”, ucieka przed milicją do pracy w lesie gdzie jeździ traktorem.
- „Krasawczyk” - olsztyński rozrabiaka, pobity do nieprzytomności przez Edka
- Mietek Gasiniec - szkolny kolega Edka, syn leśniczego w Sumach.
- Wera Dziadoń - córka nadleśniczego z Pisza.
- Michał - młody Mazur, podleśniczy.
- Klem Kulczyk - (Klemens) szkolny kolega Mietka i Edka, poeta.
- Wila - młoda ładna Mazurka której Edek ocalił życie.

Główni bohaterowie:
- Edek Zaleski - olsztyński „konik”, ucieka przed milicją do pracy w lesie gdzie jeździ traktorem.
- „Krasawczyk” - olsztyński rozrabiaka, pobity do nieprzytomności przez Edka
- Mietek Gasiniec - szkolny kolega Edka, syn leśniczego w Sumach.
- Wera Dziadoń - córka nadleśniczego z Pisza.
- Michał - młody Mazur, podleśniczy.
- Klem Kulczyk - (Klemens)...

Eugeniusz Paukszta to już chyba zapomniany autor. Sięgnęłam po jego książkę, bo miałam ochotę na coś starszego, ale z XX wieku, a ta powieść jest u mnie w domu odkąd pamiętam. Wreszcie przyszedł jej czas i nie żałuję. Sama historia jest prosta, ale niezwykle klimatyczna. Autor świetnie oddał realia tamtej epoki. Powieść była napisana pod koniec lat 50-tych XX wieku i prawdopodobnie też wtedy dzieje się jej akcja. Polubiłam tę książkę za atmosferę i bohaterów, sama historia też mnie wciągnęła. Należy podkreślić, że jest tu mnóstwo szczegółowych opisów przyrody . Nie przepadam za tym, ale w tej książce przyroda jest równoprawnym bohaterem, stanowi nieodłączną część fabuły. Poza tym autor ma talent do wplatania opisów przyrody, robi to umiejętnie i posługuje się pięknym językiem. Polecam tę zapomnianą już powieść, bo przenosi do innego świata, ma świetnie wykreowanych bohaterów, którzy są niejednoznaczni w swoim postępowaniu, ale przechodzą przemianę w trakcie trwania akcji. W tle mamy jeszcze echa niedawnej wojny, która cały czas odciska piętno na bohaterach. Piękna powieść, która może troszkę się zestarzała, ale warto ją znać, bo to już klasyka, a poza tym Eugeniusz Paukszta był w swoim czasie bardzo znanym pisarzem. Warto odświeżać te zapomniane już trochę książki.

Eugeniusz Paukszta to już chyba zapomniany autor. Sięgnęłam po jego książkę, bo miałam ochotę na coś starszego, ale z XX wieku, a ta powieść jest u mnie w domu odkąd pamiętam. Wreszcie przyszedł jej czas i nie żałuję. Sama historia jest prosta, ale niezwykle klimatyczna. Autor świetnie oddał realia tamtej epoki. Powieść była napisana pod koniec lat 50-tych XX wieku i...

Uwielbiam ten styl ,tą atmosferę...czytając książki tego Autora słyszę szum jeziora ,czuję zapach ladu . .tęskno za czasem kiedy człowiek człowiekowi był bliski ..

Uwielbiam ten styl ,tą atmosferę...czytając książki tego Autora słyszę szum jeziora ,czuję zapach ladu . .tęskno za czasem kiedy człowiek człowiekowi był bliski ..

Znakomita książka. Złożone postacie, nawiązanie do trudnej historii i przyroda jako lek dla człowieka. Przypomnienie, że można napisać wciągającą powieść bez retrospekcji, zmian narratora i innych ozdobników.

Znakomita książka. Złożone postacie, nawiązanie do trudnej historii i przyroda jako lek dla człowieka. Przypomnienie, że można napisać wciągającą powieść bez retrospekcji, zmian narratora i innych ozdobników.

W czasach, kiedy wszystko próbuje być nadzwyczajne, a wszyscy chcieliby być niezwykli, zwykłość staje się towarem deficytowym i, paradoksalnie, nabiera cech niezwykłości. Tam, gdzie każdy zajada się homarem, bułka z masłem staje się rarytasem.
Takim rarytasem jest ta powieść, i jest nim dlatego, że żadnym rarytasem nie jest. I dlatego, że nie miała nim być. Autor napisał zwyczajną powieść o zwyczajnych ludziach, ci ludzie przeżywają w niej zwykłe ludzkie rozterki, natykają się na zwyczajne problemy, z których szukają zwyczajnych wyjść, i marzenia mają zwyczajne, nie takie znów trudne do spełnienia. Sceneria może nie jest zupełnie zwykła, przynajmniej jak na czas ukazany w powieści (i czas jej powstania),ale gdzież jej tam do egzotyki jakichś Toskanii czy Bahamów - to tylko las pod Olsztynem. Leśniczówka. Czasem wódka, czasem natura, czasem rozmowy, także o ważnych sprawach, ale zwyczajne. Nikt tu nie staje na czubkach palców.
Raz na jakiś czas dusza łaknie takiej literatury. Bo dusza jest zwykła. Po prostu.

W czasach, kiedy wszystko próbuje być nadzwyczajne, a wszyscy chcieliby być niezwykli, zwykłość staje się towarem deficytowym i, paradoksalnie, nabiera cech niezwykłości. Tam, gdzie każdy zajada się homarem, bułka z masłem staje się rarytasem.
Takim rarytasem jest ta powieść, i jest nim dlatego, że żadnym rarytasem nie jest. I dlatego, że nie miała nim być. Autor napisał...

Kiedyś, a było to bardzo dawno temu, byłem wielkim fanem twórczości Eugeniusza Paukszty. Kupienie książki w księgarni graniczyło z cudem, lub jak kto woli z dużą dozą szczęścia, w antykwariacie można było tylko sporadycznie „trafić”, a w bibliotece trzeba było się zapisać w kolejce. No i wypożyczone z biblioteki książki Paukszty często „ginęły”. Nic dziwnego, że bardzo się ucieszyłem trafiając w centrum handlowym na półce służącej do dzielenia się książkami właśnie tą pozycję. Lata temu wiele dobrego słyszałem o książce „Gdzie diabeł mówi dobranoc” i teraz wreszcie miałem okazję przeczytać. Wszystko było takie jak pamiętałem – lekkie pióro autora, swobodna narracja, przemyślana fabuła przepleciona pięknymi opisami przyrody. Autor prowadził mnie przez kilka miesięcy życia bohaterów w drugiej połowie lat pięćdziesiątych ubiegłego stulecia. Tamte realia, tamte problemy – niby odległe, a jednak ciągle aktualne.

Kiedyś, a było to bardzo dawno temu, byłem wielkim fanem twórczości Eugeniusza Paukszty. Kupienie książki w księgarni graniczyło z cudem, lub jak kto woli z dużą dozą szczęścia, w antykwariacie można było tylko sporadycznie „trafić”, a w bibliotece trzeba było się zapisać w kolejce. No i wypożyczone z biblioteki książki Paukszty często „ginęły”. Nic dziwnego, że bardzo się...

znakomita czesto do niej wracam

znakomita czesto do niej wracam

Losy młodego Edka, jego przemiana z "konika" w Olsztynie w statecznego, zakochanego miłośnika Mazur :). Dobrze opisany stosunek ludności do rdzennych Mazurów, szacunek dla przyrody, walka z kłusownictwem. Polecam!

Losy młodego Edka, jego przemiana z "konika" w Olsztynie w statecznego, zakochanego miłośnika Mazur :). Dobrze opisany stosunek ludności do rdzennych Mazurów, szacunek dla przyrody, walka z kłusownictwem. Polecam!

Ta książka przypomniała mi czytanie, jakiemu oddawałam się jako nastolatka. I może niekoniecznie mam tu na myśli fabułę, narrację czy rodzaj literatury. Bardziej rys bohatera przypomina mi takie pełne nadziei patrzenie w przyszłość, jakim charakteryzują się bardzo młodzi ludzie. I w ten sam sposób oddałam się tej książce - zaczytanie bez pamięci. Przyjemnie było :)

Ta książka przypomniała mi czytanie, jakiemu oddawałam się jako nastolatka. I może niekoniecznie mam tu na myśli fabułę, narrację czy rodzaj literatury. Bardziej rys bohatera przypomina mi takie pełne nadziei patrzenie w przyszłość, jakim charakteryzują się bardzo młodzi ludzie. I w ten sam sposób oddałam się tej książce - zaczytanie bez pamięci. Przyjemnie było :)

Niezapomniana, ciekawa, poruszająca.

Niezapomniana, ciekawa, poruszająca.