Pani March

Debiutancka powieść Virginia Feito to psychologiczna jazda bez trzymanki. Jest to duszna, niepokojąca i momentami wręcz klaustrofobiczna. Główna bohaterka, pani March, to pozornie idealna żona pisarza. Problem zaczyna się wtedy, gdy ktoś sugeruje, że bohaterka najnowszej książki jej męża… jest wzorowana właśnie na niej.
I tu zaczyna się powolny rozpad Pani March.
Autorka świetnie gra napięciem . Chociaż nie ma tu wielkich zwrotów akcji, jest za to narastające poczucie paranoi, które czytelnik zaczyna dzielić z bohaterką. Granica między rzeczywistością a jej wyobrażeniami stopniowo się zaciera. I robi się naprawdę niekomfortowo.
Klimatem ta książka przypomina mi Rebekę, Daphne de Maurier. . Pewnie dlatego aż tak mi się podobała! Język powieści jest elegancki, bo przecież akcja dotyka ludzi z wyższych sfer. Ale czuć nieustający niepokój. Tak samo nie można polubić głównych bohaterów, ale nie sposób przestać czytać!
To jedna z tych książek, które nie są przyjemne , ale są bardzo dobre. To opowieść o zatracaniu się w szaleństwie i powolnym rozpadzie psychiki. Dla mnie to genialna opowieść, którą polecam do delektowania się językiem i dusznym klimatem.

Debiutancka powieść Virginia Feito to psychologiczna jazda bez trzymanki. Jest to duszna, niepokojąca i momentami wręcz klaustrofobiczna. Główna bohaterka, pani March, to pozornie idealna żona pisarza. Problem zaczyna się wtedy, gdy ktoś sugeruje, że bohaterka najnowszej książki jej męża… jest wzorowana właśnie na niej.
I tu zaczyna się powolny rozpad Pani March.
Autorka...

Satyra na syte klasy wyższe oraz wiwisekcja psychozy. Autorka mistrzowsko opanowała chwyt fabularny, polegający na tym, że relacje głównej bohaterki z otaczającą ją rzeczywistością (rozmowy z jakimiś osobami, wizyta w sklepie czy u fryzjera itp.) poznajemy przez pryzmat jej wewnętrznych fantazji i skrajnie egocentrycznych interpretacji. Z początku wydaje się to zabawne i intrygujące. Z czasem staje się lekko powtarzalne.

Mimo wszystko książkę czyta się sprawnie, nawet powiedziałbym że zbyt sprawnie. Zarzut może brzmieć absurdalnie. Chodzi mi o to, że przy lekturze miałem wrażenie, że autorka korzystała z poradnika pisarskiego sygnowanego przez Netflix.

Satyra na syte klasy wyższe oraz wiwisekcja psychozy. Autorka mistrzowsko opanowała chwyt fabularny, polegający na tym, że relacje głównej bohaterki z otaczającą ją rzeczywistością (rozmowy z jakimiś osobami, wizyta w sklepie czy u fryzjera itp.) poznajemy przez pryzmat jej wewnętrznych fantazji i skrajnie egocentrycznych interpretacji. Z początku wydaje się to zabawne i...

Nie zainteresowała mnie.

Nie zainteresowała mnie.

Hmmm, kupiłam e-booka, z powodu ciekawego opisu wydawcy i nader intrygującej okładki. Lubię wyobrażać sobie postaci więc od pierwszych stron widziałam bohaterkę, jako Hiacyntę Bukiet z serialu "Co ludzie powiedzą", bo nie mogłam na początku wyobrazić sobie jej wieku; aczkolwiek, gdy natrafiłam na wzmiankę, że bohaterka przechodzi początki menopauzy, starałam się ją "odmłodzić". Nigdy wcześniej czytając powieści nie wyobrażałam sobie różnych opisów osób dotyczących jednej postaci, jak w tytułowej "Pani March". Tyle ile "urojonych siebie" bohaterka widziała, tyle obrazów pojawiało się w mojej głowie. Trochę się tym męczyłam, a nawet więcej niż trochę.
Przez pierwsze 40% książki czułam znudzenie i rozdrażnienie (Pani March....Pani March... Pani March.... jakże mnie to denerwowało, ale rozumiem zamysł pisarki),aczkolwiek z drugiej strony byłam ciekawa co dalej, więc przeczytałam do końca.
To pierwsza moja książka, gdzie żadnego z bohaterów nie polubiłam, a w szczególności tytułową panią domu.
Powieść czyta się dość szybko, dlatego daję dość wysoką notę tej pozycji.

Hmmm, kupiłam e-booka, z powodu ciekawego opisu wydawcy i nader intrygującej okładki. Lubię wyobrażać sobie postaci więc od pierwszych stron widziałam bohaterkę, jako Hiacyntę Bukiet z serialu "Co ludzie powiedzą", bo nie mogłam na początku wyobrazić sobie jej wieku; aczkolwiek, gdy natrafiłam na wzmiankę, że bohaterka przechodzi początki menopauzy, starałam się ją...

Autorce udała się przedziwna rzecz, pomimo, że cała książka jest wiwisekcją na głównej bohaterce, jesteśmy w jej życiu, w jej myślach, w jej wspomnieniach, non stop cały czas z nią, a tak naprawdę w ogóle jej nie widzimy i nie poznajemy. Przynajmniej ja miałam takie wrażenie, że Pani March nie jest dla mnie ani pozytywna, ani negatywna, ani nie stała mi się bliska. Oczywiście o to chodzi i to jest gwóźdź tej książki. Słabiej było z tym narastającym napięciem, zakończenie było dla mnie jak najbardziej do przewidzenia i czegoś takiego się spodziewałam, więc tego napięcia nie czułam. Ogólnie bardzo ciekawa lektura.

Autorce udała się przedziwna rzecz, pomimo, że cała książka jest wiwisekcją na głównej bohaterce, jesteśmy w jej życiu, w jej myślach, w jej wspomnieniach, non stop cały czas z nią, a tak naprawdę w ogóle jej nie widzimy i nie poznajemy. Przynajmniej ja miałam takie wrażenie, że Pani March nie jest dla mnie ani pozytywna, ani negatywna, ani nie stała mi się bliska....

Nie czyta się źle, ale podczas lektury miałam ochotę zanucić "Ale to już było". Nic oryginalnego, zakończenie zupełnie mnie nie zaskoczyło. Takich historii film i literatura zna wiele.

Nie czyta się źle, ale podczas lektury miałam ochotę zanucić "Ale to już było". Nic oryginalnego, zakończenie zupełnie mnie nie zaskoczyło. Takich historii film i literatura zna wiele.

Akcja zaczyna nabierać tempa ok 240 strony (z 280) Do tego czasu czytałam nudny i pozbawione sensu opis wewnętrznych przeżyć bohaterki. Tytułowa bohaterka jest wiecznie niezadowolona z życia sfrustrowana kobieta. Myślę że ta książka może przypaść do gustu komuś w typie Pani March - osobie która cieszą nieszczęścia innych. Zakończenie banalne i łatwe do przewidzenia. Żałuję że tą książką kończę 2025 rok

Akcja zaczyna nabierać tempa ok 240 strony (z 280) Do tego czasu czytałam nudny i pozbawione sensu opis wewnętrznych przeżyć bohaterki. Tytułowa bohaterka jest wiecznie niezadowolona z życia sfrustrowana kobieta. Myślę że ta książka może przypaść do gustu komuś w typie Pani March - osobie która cieszą nieszczęścia innych. Zakończenie banalne i łatwe do przewidzenia. Żałuję...

Nie wiem co myśleć, Pani March całą swoją osobą budzi zainteresowanie, obrzydzenie, niechęć, litość i nie jest miłą bohaterką, nie wzbudza współczucia. Niby ją znamy ale tak naprawdę bardzo mało o niej wiem, brakuje mi zagłębienia się w jej przeszłość, dzieciństwo co pozwoliłoby zrozumieć jej osobowość. Nie da się ukryć, że cała opowieść wzbudza emocje, ale nie wiem czy mi się podobało czy nie.

Nie wiem co myśleć, Pani March całą swoją osobą budzi zainteresowanie, obrzydzenie, niechęć, litość i nie jest miłą bohaterką, nie wzbudza współczucia. Niby ją znamy ale tak naprawdę bardzo mało o niej wiem, brakuje mi zagłębienia się w jej przeszłość, dzieciństwo co pozwoliłoby zrozumieć jej osobowość. Nie da się ukryć, że cała opowieść wzbudza emocje, ale nie wiem czy...

Nietypowa i mocno niepokojąca.

Wszystko zaczyna się niewinnie jednak bardzo szybko przybiera postać pogłębiającej się psychozy. Nasza bohaterka, Pani March, ma poukładane życie w świecie wyższych sfer. Ma też obsesyjną potrzebę zachowania wszelkich pozorów idealnego życia - idealnej żony, matki i gospodyni. Niefortunnie wypowiedziane podejrzenie sprawia, że zaczyna ona zgłębiać temat nowo wydanej książki swojego męża, a obsesja na tym punkcie zaczyna rzucać coraz większe cienie na jej codzienność. Do tego sama zacieśnia wokół siebie pętle nawarstwiających się kłamstw, tak, że w pewnym momencie nie wiadomo już czy oszukuje ona innych czy samą siebie.

Świetnie napisana książka, bardzo dobrze przeczytany audiobook i finał jak wisienka na torcie.

Nietypowa i mocno niepokojąca.

Wszystko zaczyna się niewinnie jednak bardzo szybko przybiera postać pogłębiającej się psychozy. Nasza bohaterka, Pani March, ma poukładane życie w świecie wyższych sfer. Ma też obsesyjną potrzebę zachowania wszelkich pozorów idealnego życia - idealnej żony, matki i gospodyni. Niefortunnie wypowiedziane podejrzenie sprawia, że zaczyna ona...

Kim jest pani March? Nikt tego nie wie, nawet ona sama. Na co dzień idealna pani domu, żona sławnego pisarza i matka jego syna, organizująca dystyngowane przyjęcia dla intelektualnej śmietanki Nowego Jorku. Co jednak zostanie, kiedy na tej fasadzie pojawi się pierwsza rysa? Co będzie sobą prezentować, kiedy ten doskonały świat zacznie się walić?
„Pani March” to smutna opowieść o kobiecie bez osobowości, charakteru, a nawet imienia, żyjącej tylko tym, żeby cały świat dostrzegł jej wystudiowany obraz i samej oceniającej innych bez ustanku. Czy daje jej to szczęście lub chociaż zadowolenie? Chyba nie, cała książka Wirginii Feito to niespieszny obraz osuwania się w otchłań szaleństwa kobiety, którą ciężko polubić, a której, pod koniec, jest najzwyczajniej szkoda. Duszna atmosfera każdego akapitu wciąga w lepki klimat książki i naprawdę ciężko się od niej oderwać, mimo że zakończenie dość łatwo przewidzieć.

Kim jest pani March? Nikt tego nie wie, nawet ona sama. Na co dzień idealna pani domu, żona sławnego pisarza i matka jego syna, organizująca dystyngowane przyjęcia dla intelektualnej śmietanki Nowego Jorku. Co jednak zostanie, kiedy na tej fasadzie pojawi się pierwsza rysa? Co będzie sobą prezentować, kiedy ten doskonały świat zacznie się walić?
„Pani March” to smutna...