Kjersti Anfinnsen

„Chwile wieczności” to książka, która zostaje w głowie na długo po przeczytaniu ostatniej strony. Nie jest głośna ani efektowna, ale ma w sobie coś głęboko prawdziwego — coś, co dociera do człowieka powoli, między zdaniami. To opowieść o starości, która nie jest tu przedstawiona jako koniec, lecz jako kolejny, trudny, ale wciąż żywy etap życia. Bohaterka, Birgitte, to kobieta z charakterem — błyskotliwa, ironiczna, a jednocześnie pełna melancholii. Była kardiochirurżką, osobą, która całe życie poświęciła pracy, i teraz, kiedy zostaje sama, musi zmierzyć się z ciszą po latach, w których wszystko miało sens i rytm. Anfinnsen pokazuje, jak trudno pogodzić się z tym, że świat idzie dalej, że wokół coraz mniej ludzi, którzy pamiętają te same chwile. A mimo to Birgitte nie traci swojej iskry — wciąż ma w sobie bunt, humor i czułość wobec życia. Najbardziej poruszyło mnie to, jak autorka pisze o samotności. Nie jako o tragedii, ale jako o stanie, który może być i bolesny, i spokojny, i pełen wspomnień. To książka, która uczy pokory wobec czasu — pokazuje, że starość nie musi być jedynie utratą, że można w niej odnaleźć ciepło, pogodzenie, a nawet miłość. Czytając, miałam wrażenie, że to taka literacka rozmowa z samą sobą — o tym, co zostaje po nas, o tym, jak często skupiamy się na przyszłości, a zapominamy docenić teraźniejszość. „Chwile wieczności” są jak list do każdego, kto boi się przemijania. Zadają trudne pytania, ale zostawiają czytelnika z jakimś cichym, wewnętrznym spokojem. To nie jest książka, którą pochłania się w jeden wieczór. Raczej taka, do której się wraca. Po trochu. Bo każde zdanie ma w sobie coś, co zmusza do refleksji — nad własnym życiem, relacjami, nad tym, co naprawdę ma znaczenie.