Chrystian

Bohater należał do tych bardziej naiwnych, którzy nie kończą dobrze (co w tym wypadku ciężko nazwać spoilerem, bo sam główny bohater bardzo często zdradzał co się dalej stanie). Z jednej strony bohater zdradza aż za wiele, a z drugiej często pomija choćby drobne opisy przemieszczania się gdziekolwiek, co wygląda jakby raz znajdowały się tu, potem nagle tam i ciężko się połamać, kiedy oni tak właściwie wyruszyli.
Co za tym idzie akcja pędzi na łeb, na szyje. W ciągu niecałych 50 stron dowiaduje się tylu rzeczy, tu bohater przyjaźnił się z kimś, tu poznał tytułowego bohatera, z innej strony wielka historia rodzinna, a z jeszcze trzeciej strony fragment o jakiejś dziewczynie, która mu wpadła w oko. (kompletnie niepotrzebny, bo bohater potem o niej zapomina).
Problemów jest tu mało. Tak właściwie to pojawiają się dopiero pod koniec, a tak to wszystko idzie gładko. Ktoś napadł głównego bohatera? Nie no spoko przegadamy go i po problemie. Ktoś został wygnany? Nie minęła nawet minuta, a już znalazł schronienie. Bohaterowie mówią do pogan "Ej to my was teraz nawrócimy", a oni są jak "Oki, super".
Nawet końcowe problemy też rozwiązują się bardzo szybko.

Bohater należał do tych bardziej naiwnych, którzy nie kończą dobrze (co w tym wypadku ciężko nazwać spoilerem, bo sam główny bohater bardzo często zdradzał co się dalej stanie). Z jednej strony bohater zdradza aż za wiele, a z drugiej często pomija choćby drobne opisy przemieszczania się gdziekolwiek, co wygląda jakby raz znajdowały się tu, potem nagle tam i ciężko się...