Profil użytkownika: Maxence

"Ile dałbym by zapomnieć cię, wszystkie chwile te" moja reakcja na ten twór. Flaki z olejem, to samo znajdę w 2137 innych książek na wattpadzie. Komórki mózgowe umarły mi od czytania tego. Więcej do powiedzenia tu nie ma, bo nawet nie ma o czym.

"Ile dałbym by zapomnieć cię, wszystkie chwile te" moja reakcja na ten twór. Flaki z olejem, to samo znajdę w 2137 innych książek na wattpadzie. Komórki mózgowe umarły mi od czytania tego. Więcej do powiedzenia tu nie ma, bo nawet nie ma o czym.

Mam strasznie mieszane uczucia. Z jednej strony wciągnęły mnie fragmenty odnośnie tytułowej enigmy, ale z drugiej strony niektóre sceny były kompletnie niepotrzebne a zachowania bohaterów nielogiczne.

Ta książka to jest taka trochę sinusoida. Z początku jest dobrze, potem spada w niektórych scenach, potem znowu wzrasta, a na końcu okropnie spada. Zakończenie to jakiś nieśmieszny żart.

Przechodząc do bohaterów. Jericho na początku wydawał się spoko i o dziwo nie denerwował mnie jako główny bohater, ale potem zaczął zachowywać się jak zakochany szczeniak. Claire to, Claire tamto, "słuchaj nie mogę rozpracowywać szyfru bo muszę ganiać za Claire".
Sama Claire też nie zapadała mi w pamięć. Przyszła, zrobiła awantury i poszła.
Przyjaciółka Claire (nie mam pamięci do imion) była najbardziej charakterystyczna, ale kompletnie nie rozumiem sceny, gdzie owa przyjaciółka dotykała się myśląc o Claire. Trochę było tu tych niepotrzebnych scenek prawie seksu.

[SPOILER DOTYCZĄCY ZAKOŃCZENIA]

Zakończenie to jakiś nieśmieszny żart, jest tak nielogiczne. Puck dowiedział się o zaszyfrowanych wiadomościach dotyczących tragedii, gdzie zginął jego ojciec i postanowił kolaborować z nazistami. To mi się tak nie klei. Końcówka została tak przyśpieszona na zasadzie, że "no tajemnica Claire została rozwiązana, to teraz trzeba będzie jakoś zamknąć te sekretne kryptogramy.
Gdyby Jericho spędził więcej czasu z innymi członkami drużyny to może bardziej zrozumiałbym zachowanie Pucka, ale nie bo chłop musiał latać za Claire.

Podsumowując, taka średniawka.

Mam strasznie mieszane uczucia. Z jednej strony wciągnęły mnie fragmenty odnośnie tytułowej enigmy, ale z drugiej strony niektóre sceny były kompletnie niepotrzebne a zachowania bohaterów nielogiczne.

Ta książka to jest taka trochę sinusoida. Z początku jest dobrze, potem spada w niektór...

Rozwiń

Zwiń

Ciężko tą książkę nazwać nawet średnią. Początek wydawał się ciekawy, ale potem wszystko spada w dół. Przez pierwsze prawie 100 stron mamy powtórzenie wszystkiego co wiemy i co się wydarzyło na początku jak i w opisie z tyłu książki. Główny bohater spotyka tyle postaci i żadna, może oprócz Milo, nie jest ważna, nie ma charakteru. Jednak żeby życie miało smaczek pora na wszystkie historie życiowe, które czytelnika obchodzą tyle ile zeszłoroczny śnieg. Wszyscy, łącznie z głównym bohaterem, są płascy jak naleśnik. Naleśnik jest przynajmniej smaczny, a główny bohater wręcz przeciwnie. On ma 2 cechy osobowości – miłość do żony, której równie dobrze mogłoby nie być, bo nic nie wnosi do fabuły i uprzedzenia do absolutnie wszystkich.
Tej książki nie broni nawet kontekst czasowy, bo czytałem książki z lat 80, gdzie bohaterowie mieli ciekawsze cechy osobowości.
Końcówka książki brzmi jak odcinek Scooby Doo, ktoś tłumaczy cały motyw antagonisty i koniec możemy się rozejść. Brakuje jeszcze "wszystko by się udało, gdyby nie wścibski główny bohater". Poza tym dominują tu prawie dialogi i to byłoby w porządku, bo nie każda książka musi lecieć na łeb na szyję, ALE każda rozmowa to powtórzenie tego, co już wiemy, albo losowe dygresje nie związane z niczym.

Ciężko tą książkę nazwać nawet średnią. Początek wydawał się ciekawy, ale potem wszystko spada w dół. Przez pierwsze prawie 100 stron mamy powtórzenie wszystkiego co wiemy i co się wydarzyło na początku jak i w opisie z tyłu książki. Główny bohater spotyka tyle postaci i żadna, może oprócz...

Rozwiń

Zwiń