Osobiste doświadczenie

Fabularnie nie jest najgorzej, ale językowo to mały koszmarek. Tak nieudanych porównań i bezsensownych opisów dawno nie widziałam. Zakończenie też mi się nie podobało, sprawia wrażenie napisanego na siłę, pod morał. Szkoda, liczyłam na coś lepszego.

Fabularnie nie jest najgorzej, ale językowo to mały koszmarek. Tak nieudanych porównań i bezsensownych opisów dawno nie widziałam. Zakończenie też mi się nie podobało, sprawia wrażenie napisanego na siłę, pod morał. Szkoda, liczyłam na coś lepszego.

Przyjemnie się czytało. Polecam.

Przyjemnie się czytało. Polecam.

Książka o człowieku, który stracił wszystko, aby odzyskać samego siebie.
Pokazuje jaki wpływ mają trudne i nieprzewidywalne sytuacje na zachowanie ludzi i ich postrzeganie świata.
Z perspektywy głównego bohatera - Ptaka - rzeczywistość, na którą został skazany, można porównać do klatki. Przerażony, rozpaczliwie chwyta się wszystkiego, co przyniosłoby mu choć chwilowe złudzenie wolności, sięga po alkohol, wdaje się w romans - szuka tak ubłaganego poczucia bezpieczeństwa i komfortu. Przytłoczony powagą sytuacji i wynikającymi z niej konsekwencjami, nie wytrzymuje i decyduje się na radykalny czyn - skazuje własne dziecko na śmierć, wierząc, że jest to jedyne wyjście z tego więzienia. Zatraca nie tylko moralność, ale przede wszystkim samego siebie. Lecz nawet po dokonaniu takiego wyboru i pozornym pozbyciu się przyczyny cierpienia, nadal nie zaznaje on spokoju. Wciąż targają nim sprzeczne emocje, odczuwa wewnętrzne rozdarcie i... pustkę. Uświadamia sobie, że klatka, z której tak desperacko próbował uciec, jest tylko złudzeniem w jego głowie.
Historia kończy się szczęśliwie - dziecko zostaje uratowane, a operacja kończy się pomyślnie.
Pomimo tak wartościowego przekazu, książka nie urzekła mnie swoim stylem i sposobem prowadzenia fabuły. Dodatkowo, autor poświęcał zbyt dużo uwagi wątkom erotycznym, co wg mnie było całkowicie zbędne.

Książka o człowieku, który stracił wszystko, aby odzyskać samego siebie.
Pokazuje jaki wpływ mają trudne i nieprzewidywalne sytuacje na zachowanie ludzi i ich postrzeganie świata.
Z perspektywy głównego bohatera - Ptaka - rzeczywistość, na którą został skazany, można porównać do klatki. Przerażony, rozpaczliwie chwyta się wszystkiego, co przyniosłoby mu choć chwilowe...

Czytając czuje się zbrukanie, jakiego doświadczał główny bohater, jak by samemu się w tym uczestniczyło. Zakończenie rekompensuje całość.

Czytając czuje się zbrukanie, jakiego doświadczał główny bohater, jak by samemu się w tym uczestniczyło. Zakończenie rekompensuje całość.

Może to kwestia tłumaczenia. Czytałem to stare, z lat siedemdziesiątych, z angielskiego. Językowo było dla mnie słabe, mnóstwo baardzo dziwnych metafor i porównań, przydługich i dla mnie kompletnie niezrozumiałych. Pustosłowie.

Może to kwestia tłumaczenia. Czytałem to stare, z lat siedemdziesiątych, z angielskiego. Językowo było dla mnie słabe, mnóstwo baardzo dziwnych metafor i porównań, przydługich i dla mnie kompletnie niezrozumiałych. Pustosłowie.

Dobrze, że jednak nie porzuciłam tej książki w połowie... Ciężka i pełna skrajnych emocji lektura. Skrajnych u głównego bohatera jak i u czytelnika, bo jak sobie poradzi z życiem ojciec właśnie narodzonego niepełnosprawnego dziecka. Jak się każdy domyśla nie radzi sobie w ogóle. Postępuje egoistycznie i tchórzliwie, ucieka od prawdy, odpowiedzialności. Nienawidzimy go, ale czasem współczujemy. Całość kończy się hmm pozytywnie, choć to trochę trudne do uwierzenia.
Styl pisarski Ōe jest prosty, więc mimo trudnego tematu czyta się szybko. Ciekawe jest również to, że autor ukazuje jaka Japonia jest naprawdę. Zero kawaii.

Dobrze, że jednak nie porzuciłam tej książki w połowie... Ciężka i pełna skrajnych emocji lektura. Skrajnych u głównego bohatera jak i u czytelnika, bo jak sobie poradzi z życiem ojciec właśnie narodzonego niepełnosprawnego dziecka. Jak się każdy domyśla nie radzi sobie w ogóle. Postępuje egoistycznie i tchórzliwie, ucieka od prawdy, odpowiedzialności. Nienawidzimy go, ale...

Dałem ocenę 5, choć wahałem się w zakresie 3-7. Bo z jednej strony potężne napięcie, podskórny nerw związany z wątkiem planowanej śmierci dziecka, rozterki rzucające od brzegu do brzegu i trudny wewnętrznie bohater, z drugiej mocno przeciętne językowo fragmenty zwłaszcza z pierwszej połowy książki z dziesiątkami fatalnych, infantylnych porównań. Wyczuwalna dojrzała klasa pisarska zbyt intensywnie miesza się jeszcze z prostotą młodego pisarza. Z biegiem stron jest jednak coraz lepiej, gęściej i mroczniej.

Dałem ocenę 5, choć wahałem się w zakresie 3-7. Bo z jednej strony potężne napięcie, podskórny nerw związany z wątkiem planowanej śmierci dziecka, rozterki rzucające od brzegu do brzegu i trudny wewnętrznie bohater, z drugiej mocno przeciętne językowo fragmenty zwłaszcza z pierwszej połowy książki z dziesiątkami fatalnych, infantylnych porównań. Wyczuwalna dojrzała klasa...

Dawno nie spotkałem się z postacią literacką tak antypatyczną i odrzucającą jak z Ptakiem, bohaterem „Osobistego doświadczenia”.
Narodziny dziecka, a zatem wydarzenie, które przynosi radość i – zwłaszcza przez rodziców – odczuwane jest i zapamiętywane jako wyjątkowe, uwznioślające, które wyciska łzy z posiadaczy najtwardszych z serc, tu stają się początkiem historii o człowieku skrajnie niedojrzałym i wypranym z wyższych uczuć. Ptak, na wieść o tym, że został ojcem chłopca z przepukliną mózgową rozpoczyna straceńczy pochód przez kuszące ekstazą nocne miasto, używki dające zapomnienie i łóżko swojej kochanki, które pozornie tylko przynosi mu spokój.
Towarzyszą mu wstyd, poczucie klęski, obawa przede wszystkim o własne losy, o pieniądze, które trzeba będzie zapłacić i o marzenia, które dzięki dziecku się nigdy nie zrealizują. Każdy jego krok jest krokiem w przeciwnym kierunku, w którym sam bym zmierzał. Jest anty krokiem, cofaniem, zaprzeczaniem. Ptak obiera drogę na opak, drogę obrzydliwą, głupią i niegodną miana ojca. I człowieka.
I chyba cała sztuka obcowania z powieścią Kenzaburō Ōe’go polega na tym, by w sprzeciwie wobec postawy Ptaka, a raczej w ogromie obrzydzenia, które wywołują jego decyzje, zmierzające od samego początku ku myślom najczarniejszym, próbować zrozumieć jego strach i mentalną ułomność i w pewien sposób znaleźć usprawiedliwienie jego postawy. Być może będzie to zadanie karkołomne, być może jest ono w ogóle niemożliwe do wykonania, zwłaszcza jeśli zauważymy, że Ptaka otacza brudny i ohydny świat. To, co powinno być piękne, podniecające i dostarczające mu przyjemności, jest dlań obrzydliwe, wstrętne i zbrukane. Prócz wstydu przynosi upokorzenie, które niczym brud wgryza się w ciało coraz głębiej. W takim świecie najtrudniej się odnaleźć, taki świat wciąga zbyt głęboko, by można było z niego się wydostać. Ptak podąża drogą samobiczującego się przegrańca, który nie chce być ratowany. Skomle z bólu i żałośnie wyje, nie umiejąc poprosić o pomoc. Albo sam się z niebytu otrząśnie albo zginie.

Mroczna i niełatwa opowieść z zaskakującym zakończeniem. Kolejna do kolekcji z piwowskiej serii Proza Dalekiego Wschodu.

Przekład, który oddaje wszystko - Dariusz Latoś.

Dawno nie spotkałem się z postacią literacką tak antypatyczną i odrzucającą jak z Ptakiem, bohaterem „Osobistego doświadczenia”.
Narodziny dziecka, a zatem wydarzenie, które przynosi radość i – zwłaszcza przez rodziców – odczuwane jest i zapamiętywane jako wyjątkowe, uwznioślające, które wyciska łzy z posiadaczy najtwardszych z serc, tu stają się początkiem historii o...

Książka o egoiście, któremu nagle przyszła do głowy odkrywcza (dla niego) myśl, w wyniku której zmienił front działania i nadal był egoistą, tylko w inny sposób :) Okej, mniej nieszczęśliwym egoistą. Zdarzają się ludziom podobne rzeczy. Historia nie powala, mnie przynajmniej. Język też - nic szczególnego, po prostu w porządku. Myślałam, że jak autor dostał Nobla, to będzie bardziej oryginalnie. Trochę się nudziłam przy lekturze, chyba za dużo przeczytałam podobnych rzeczy.

Książka o egoiście, któremu nagle przyszła do głowy odkrywcza (dla niego) myśl, w wyniku której zmienił front działania i nadal był egoistą, tylko w inny sposób :) Okej, mniej nieszczęśliwym egoistą. Zdarzają się ludziom podobne rzeczy. Historia nie powala, mnie przynajmniej. Język też - nic szczególnego, po prostu w porządku. Myślałam, że jak autor dostał Nobla, to będzie...

Naprawdę ciekawa książka! Plus za czarny humor :) Jedyne, co mi się nie podobało, to zbyt rozbudowane sceny seksu, wg mnie nadmiernie się to wszystko przeciągało i czasem już nudziło...

Naprawdę ciekawa książka! Plus za czarny humor :) Jedyne, co mi się nie podobało, to zbyt rozbudowane sceny seksu, wg mnie nadmiernie się to wszystko przeciągało i czasem już nudziło...