Kształcenie charakteru

Marian Pirożyński jest kapłanem należącym do zgromadzenia zakonnego redemptorystów. "Kształcenie charakteru" stanowi jego największe osiągnięcie pisarskie. Według mnie: zamiast czasownika "kształcenie" powinno się użyć "kształtowanie". Książka jest poradnikiem, który współcześnie określa się motywatorem. Daje wskazówki jak żyć i to po katolicku. Autor powołuje się na poglądy różnych filozofów. Treść brzmi przestarzale, dlatego przyznaję ocenę w postaci sześciu gwiazdek.

Marian Pirożyński jest kapłanem należącym do zgromadzenia zakonnego redemptorystów. "Kształcenie charakteru" stanowi jego największe osiągnięcie pisarskie. Według mnie: zamiast czasownika "kształcenie" powinno się użyć "kształtowanie". Książka jest poradnikiem, który współcześnie określa się motywatorem. Daje wskazówki jak żyć i to po katolicku. Autor powołuje się na...

Autor dedykuje tę książkę „młodym entuzjastom, którzy pragną budować POLSKĘ od wewnątrz”. Sam autor pisze, że książka jest dla: „Młodych, którzy szukają Ideału, godnego człowieka. Dla entuzjastów, a nie dla zblazowanych sceptyków, którzy nie wierzą w postęp. Dla tych, co mierzą siły na zamiary. I dla tych, co dążą tam, gdzie wzrok nie sięga…”

Człowiekiem z „charakterem” nazywa osobę o wyrazistym obliczu duchowym, której postępowanie cechuje stałość i wytrwałość. Autor podkreśla, że słowo „charakter” powinno mieć wyłącznie pozytywne znaczenie, ponieważ: „tylko dobry cel ma w sobie moc wiążącą nasze czyny i zapewnia władzom duszy stałość w działaniu. (…) zły cel, będąc zaprzeczeniem Dobra, rozprzęga władze duszy i ciała i wprowadza je w stan bezkierunkowości, wskutek czego stałość postępowania na dłuższą metę jest nie do pomyślenia.”

Kształtowanie charakteru jest możliwe, lecz wymaga wysiłku. Według autora, składają się na nie skłonności dziedziczone, wpływ otoczenia oraz osobisty trud człowieka. Autor opisuje kolejne etapy rozwoju charakteru, od całkowitej bierności we wczesnym dzieciństwie, przez stopniowe dojrzewanie i uczenie się odpowiedzialności, aż do pełnej samodzielności po 18. roku życia. Nie każdy jednak osiąga ostatni etap i zdolność świadomego wychowywania samego siebie.

Zdaniem autora charakter to wierność obowiązkowi, który czerpie swój autorytet od Boga. Wymaga on dyscypliny woli, uporządkowania myśli oraz determinacji. Siła charakteru zawiera w sobie cechy męstwa.

„(…) celem ostatecznym wszystkich naszych poczynań i całego życia powinien być Bóg, wypływa podstawowy wniosek dla kształcenia charakteru: poczucie odpowiedzialności.”

Autor porusza także temat temperamentu jako połączenia cech fizjologicznych i psychologicznych, przywołując klasyczny podział Hipokratesa na temperamenty: sangwiniczny, flegmatyczny, choleryczny i melancholijny. W książce znajdziemy również refleksje nad zaletami i wadami naszego narodu.

W moim odczuciu jest to wartościowa lektura zarówno dla młodzieży, jak i dorosłych, którzy nie chcą żyć powierzchownie. Książka skłania do refleksji nad sensem życia oraz nad pytaniem: czy poznajemy i realizujemy plany Boże?

Autor dedykuje tę książkę „młodym entuzjastom, którzy pragną budować POLSKĘ od wewnątrz”. Sam autor pisze, że książka jest dla: „Młodych, którzy szukają Ideału, godnego człowieka. Dla entuzjastów, a nie dla zblazowanych sceptyków, którzy nie wierzą w postęp. Dla tych, co mierzą siły na zamiary. I dla tych, co dążą tam, gdzie wzrok nie sięga…”

Człowiekiem z „charakterem”...

Jestem pod wrażeniem tej książki. Niby trąci myszką, a jednak jest aktualna. W mojej nastoletniej młodości - a nawet i teraz brakowało mi takiego mentora. Polecam przeczytać i wszystko odnosić do siebie, a refleksja murowana.

Jestem pod wrażeniem tej książki. Niby trąci myszką, a jednak jest aktualna. W mojej nastoletniej młodości - a nawet i teraz brakowało mi takiego mentora. Polecam przeczytać i wszystko odnosić do siebie, a refleksja murowana.

To powinna być lektura szkolna.

To powinna być lektura szkolna.

Jeśli oddzieli się część anachronicznych rad nieprzystających do obecnej rzeczywistości, to książka jest naprawdę wartościowa. Z pewnością nie zalecałbym traktowania zawartej w niej treści jako absolutnego przewodnika po drogach życia. Nie jest to dla mnie wada, po prostu warto pamiętać, że autor pisał ją ponad 70 lat temu. Niemniej, jest tam z pewnością wiele inspirujących i przemawiających do rozsądku przykładów, które pomogą wypracowaniu młodym osobom, tak potrzebnego dziś, charakteru.

Jeśli oddzieli się część anachronicznych rad nieprzystających do obecnej rzeczywistości, to książka jest naprawdę wartościowa. Z pewnością nie zalecałbym traktowania zawartej w niej treści jako absolutnego przewodnika po drogach życia. Nie jest to dla mnie wada, po prostu warto pamiętać, że autor pisał ją ponad 70 lat temu. Niemniej, jest tam z pewnością wiele inspirujących...

Książka mimo tego, iż ma ponad 50 lat po dziś dzień bardzo inspiruje swoją treścią. Kult pracy, odrzucenia wygodnictwa i hartowania młodego ducha są uargumentowane w niezwykle przystępny sposób. Sama książka nie ma zbyt wielu stron, więc polecam ją każdemu na jeden czy dwa jesienne wieczory. Polecam każdemu, w tym osobom niewierzącym.

Książka mimo tego, iż ma ponad 50 lat po dziś dzień bardzo inspiruje swoją treścią. Kult pracy, odrzucenia wygodnictwa i hartowania młodego ducha są uargumentowane w niezwykle przystępny sposób. Sama książka nie ma zbyt wielu stron, więc polecam ją każdemu na jeden czy dwa jesienne wieczory. Polecam każdemu, w tym osobom niewierzącym.

Nie przeczytałam zbyt wielu poradników, póki co jestem przed Jordanem B.Petersonem, w którym pokładam wielkie nadzieje. "Kształcenie charakteru" nie zaszkodzi, a może pomóc. Uchyla kurtynę, ukazując, co tak naprawdę jest w życiu ważne. Demaskuje pozory, stawia drogowskazy, jest pochwałą działania.

Nie przeczytałam zbyt wielu poradników, póki co jestem przed Jordanem B.Petersonem, w którym pokładam wielkie nadzieje. "Kształcenie charakteru" nie zaszkodzi, a może pomóc. Uchyla kurtynę, ukazując, co tak naprawdę jest w życiu ważne. Demaskuje pozory, stawia drogowskazy, jest pochwałą działania.

W potocznym języku może czasami usłyszeć stwierdzenie, że ktoś „ma charakter” lub ktoś jest „bez charakteru”. Ale, co to właściwie oznacza „mieć charakter” lub być „bez charakteru”? I czy w ogóle możemy mieć wpływ na jego rozwój lub zmianę? Próbę rozwinięcia tego tematu podejmuje o. Marian Pirożyński w książce „Kształcenie charakteru”.

Autor książki „Kształcenie charakteru”, o. Marian Pirożyński, redemptorysta, zwraca uwagę na dwa składniki charakteru: wierność obowiązkowi oraz stałość. To właśnie dzięki tym cechom, człowiek jest gotowy do poświęcania się w imię celu, który mu przyświeca. Jednocześnie, brak stałości i wierności powoduje, że łatwo przychodzi nam rezygnować z tego, co wcześniej postanowiliśmy. Współczesnym ludziom o wiele łatwiej dążyć za majątkiem, sławą czy władzą, a sama charakter traktują jako dodatek. A bez ukształtowanego charakteru nie można przecież budować trwałych związków czy nieustannie dążyć do poznawania prawdy.

Bernard (1981) definiuje charakter jako „zwykły, stały i ogólny, właściwy danej jednostce sposób reagowania na społeczne środowisko, w którym funkcjonuje”. Charakter zmienia się w toku rozwoju jednostki. Na jego rozwój mają wpływ zarówno skłonności odziedziczone jak i środowisko, którym jednostka się wychowuje, ale szczególną rolę w kształtowaniu charakteru odrywa osobisty wysyłek.

„Poznawać i realizować plany Boże – oto główny i najwyższy cel człowieka, w ogóle każdego stworzeni”.

W kształtowaniu charakteru ważny jest konkretny CEL, do którego człowiek będzie dążył pomimo przeciwności. Chociaż trudno, żeby przeciwności się nie pojawiały. Wśród nich, autor szczególnie zwraca uwagę na egoizm i rozproszenie. Egoizm sprawia, że dla danej osoby najważniejsze są własne ambicje, pragnienie bogactwa oraz żądza przyjemności. Rozproszenie, czyli rozstrzelenie zainteresowań polega na tym, że człowiek interesuje się wieloma rzeczami, a w konsekwencji – w niczym nie jest naprawdę dobry.

Dopiero, gdy już mamy określony cel – wtedy możemy zacząć kształtować swój charakter poprzez wytrwały trening i dążenie do bycia „lepszym”. Jak ten trening ma wyglądać – o tym dogłębnie pisze o. Marian Pirożyński.

„Radość płynąca z pracy powiększa się: człowiek cieszy się, że może drugim pomagać i dźwigać ich wzwyż. Trudno byłoby znaleźć radość czystszą i piękniejszą, podobnie jak trudno byłoby wymyślić większe nieszczęście, niż życie bezużyteczne”.

Nie mogę zaprzeczyć, że książka ta jest wartościowa. Zwłaszcza dla młodych osób – w wieku 18-23/25 lat – może okazać się ona doskonałym przewodnikiem w kształtowaniu charakteru. Dla mnie książka ta była swojego rodzaju przypomnieniem o tym, jak ważne jest, aby nieustannie ćwiczyć swój charakter, przezwyciężać swoje nawyki, złe skłonności i przyzwyczajenia.

Niektóre z tych wskazówek, zawartych w książce, mogą wydawać się bardzo rygorystyczne i ciężkie do osiągnięcia, a wręcz podchodzące pod pewnego rodzaju wyczyn ascetyczny. Prawdopodobnie wynika to z faktu, że rok pierwszego wydania tej książki to rok 1946. Wydaje mi się jednak, że wskazówki te, pomimo pewnego stopnia trudności, są możliwe do realizacji. Jeżeli ktoś chce być w pełni wolnym, niezależnym, zdyscyplinowanym i uporządkowanym człowiekiem, który zna swoją wartość – to wykształcenie charakteru jest niezbędne.

W potocznym języku może czasami usłyszeć stwierdzenie, że ktoś „ma charakter” lub ktoś jest „bez charakteru”. Ale, co to właściwie oznacza „mieć charakter” lub być „bez charakteru”? I czy w ogóle możemy mieć wpływ na jego rozwój lub zmianę? Próbę rozwinięcia tego tematu podejmuje o. Marian Pirożyński w książce „Kształcenie charakteru”.

Autor książki „Kształcenie...

Jest to jedna z najlepszych i najważniejszych książek jakie przeczytałem w swoim życiu. Bardzo prosta i od serca recenzja.
Pozdrawiam serdecznie
Z Panem Bogiem

Jest to jedna z najlepszych i najważniejszych książek jakie przeczytałem w swoim życiu. Bardzo prosta i od serca recenzja.
Pozdrawiam serdecznie
Z Panem Bogiem

Pomimo iż książka ta napisana została przez Duchownego, prawdy w niej zawarte są na tyle uniwersalne, że sięgnąć po nią może każdy (nawet osoby, które stronią od Kościoła).

Oprócz bardziej teoretycznych rozdziałów (o tym czym jest charakter, a czym temperament, jakie są "części składowe" charakteru) poznamy również praktyczne sposoby jego kształtowania.

Muszę się z pokorą przyznać, że w niektórych przypadkach nie docieram nawet do pierwszego (z czterech :( ) etapów treningu. Czas wziąć się do pracy!!!

Mi osobiście bardzo mocno przypadły do gustu rozdziały o wadach i zaletach naszego Narodu. Chyba każdy z nas znajdzie coś w sobie zarówno z jednej, jak i z drugiej.

Zachęcam mocno do lektury i do ciężkiej, wytrwałej i owocnej pracy nad swoim Charakterem.

PS W przypisie "Od wydawcy" widnieje informacja o innej książce autora "Poradnik dla czytających książki" - już mnie rączki świerzbią.

Pomimo iż książka ta napisana została przez Duchownego, prawdy w niej zawarte są na tyle uniwersalne, że sięgnąć po nią może każdy (nawet osoby, które stronią od Kościoła).

Oprócz bardziej teoretycznych rozdziałów (o tym czym jest charakter, a czym temperament, jakie są "części składowe" charakteru) poznamy również praktyczne sposoby jego kształtowania.

Muszę się z...