Mamy siebie, mamy wszystko

Dominik jest samotnym ojcem nastoletniej Gabrysi. Paulina samotnie wychowuje siedmioletniego syna. On coraz częściej odczuwa brak bliskiej osoby przy boku, samotność zaczyna mu doskwierać. Ona skupia się przede wszystkim na synu i na tym, by niczego mu nie zabrakło, nie mają czasu, ani ochoty na nawiązywanie bliższych kontaktów z mężczyznami. Pewnego dnia drogi tych dwoje się przecinają. Postawa Pauliny dość jasno wyraża to, czego oczekuje od życia – świętego spokoju. Czy Dominik zdoła przebić się przez mur, jakim otoczyła się kobieta i znaleźć klucz do jej serca?
Lubię twórczość pana Tomasza. Pamiętam swój pierwszy zachwyt nad powieścią ,,Za horyzont’’, którą wysoko autor ustawił sobie poprzeczkę. Choć autor okrzyknięty został polskim Sparksem, ja starałam się nie nadużywać tego stwierdzenia. Jednak po tej lekturze chyba nie mam wyjścia, bo inspiracja dziełem ,,Bezpieczna przystań’’ Sparksa przykleja autorowi tę łatkę. Cenię sobie prawdziwość opisywanych emocji, przedstawienie historii tak, by wrażliwość, empatia odgrywały pierwszoplanową rolę. Jednak w tej opowieści zabrakło mi lekkości w dialogach i czuję się trochę nieswojo na myśl o zakończeniu, które jakoś tak nie do końca mi pasuje. Ode mnie 7/10.

Dominik jest samotnym ojcem nastoletniej Gabrysi. Paulina samotnie wychowuje siedmioletniego syna. On coraz częściej odczuwa brak bliskiej osoby przy boku, samotność zaczyna mu doskwierać. Ona skupia się przede wszystkim na synu i na tym, by niczego mu nie zabrakło, nie mają czasu, ani ochoty na nawiązywanie bliższych kontaktów z mężczyznami. Pewnego dnia drogi tych dwoje...

Niby ok, początek dobrze się zapowiadał. Ale zakończenie totalnie nierealne.

Niby ok, początek dobrze się zapowiadał. Ale zakończenie totalnie nierealne.

NOKAUT PRZESZŁOŚCI

Na półce mojej domowej biblioteczki stoi kilka książek Tomasza Kieresa, ale jak dotąd żadna nie doczekała się przeczytania. Zamiast sięgnąć po jedną z powieści znajdujących się w gronie "wyrzutów sumienia" postanowiłam posłuchać audiobooka pt. "Mamy siebie, mamy wszystko". I powiem Wam, że była to bardzo dobra decyzja, bo dzięki temu poprzednie obyczajówki napisane przez autora niedługo doczekają się na swoją kolej...

Niejednokrotnie spotkałam się z opiniami, że Tomasz Kieres to taki nasz polski Nicholas Sparks. A, że swego czasu czytałam wszystko, co tylko wpadło mi w ręce tego uwielbianego amerykańskiego pisarza, to pomyślałam, że pora wyrobić sobie własne zdanie na ten temat. Rzeczywiście w powieści Tomasza Kieresa "Mamy siebie, mamy wszystko" można się dopatrywać pewnych podobieństw do prozy Sparksa, a dokładnie do książki "Bezpieczna przystań". Podobny schemat i wydarzenia osnute wokół identycznego niemal motywu, tyle tylko, że nie przenosimy się do Karoliny Północnej, ale zostajemy w okolicach Warszawy by śledzić losy dwójki bohaterów - Pauliny i Dominika, których ścieżki dość niespodziewanie się przecinają.

Ona jest samotną matką siedmioletniego Bartka, kobietą po przejściach, która od kilku lat ukrywa się przed partnerem - policjantem psychopatą. On to mechanik samochodowy z wyboru, samotny ojciec czternastoletniej Gabrysi, który, odkąd tylko córeczka pojawiła się na świecie, musiał sprostać roli samotnego ojca. Znajomość z Pauliną jest dla niego szansą na pewną odmianę i pokochanie kogoś jeszcze poza Gabrysią. Kobieta jednak jest bardzo ostrożna w zacieśnianiu znajomości. Gdy postanawia otworzyć się na dobroć i miłość Dominika, przeszłość w osobie Emila powraca do niej niczym tajfun i próbuje zniszczyć wszystko to, co Paulina z takim poświęceniem budowała przez kilka ostatnich lat.

"Mamy siebie, mamy wszystko" to interesująca powieść obyczajowa, która ciekawie obrazuje trudy samotnego rodzicielstwa, blaski i cienie codzienności skupionej wokół dziecka oraz siłę i determinację w walce o bezpieczeństwo rodziny. Dobrze skonstruowany wątek policjanta - psychopaty trzyma w napięciu do ostatnich stron. Efektownie połączona płaszczyzna obyczajowa z wątkiem kryminalnym dodaje smaczku i sprawia, że z niecierpliwością czekamy na rozwój wydarzeń. Historia ma zadatki na dojrzałą i inteligentną opowieść, ale czegoś mi zabrakło. Mam wrażenie, jakby jej potencjał nie został w pełni wykorzystany, tym bardziej, że przez cały czas miałam gdzieś w pamięci "Bezpieczną przystań" Sparksa i te wszystkie powtarzające się elementy. Nie jestem też zadowolona z zakończenia, które po pierwsze wydało mi się skrótowe, a po drugie zbyt mało realistyczne.

Autor posługuje się przyjemnym stylem, pisze prostym językiem, który emanuje ciepłem, wrażliwością i delikatnością, przez co opowieść jest bardzo przyjemna w odbiorze. Tomasz Kieres dość dokładnie szkicuje słowem portrety psychologiczne bohaterów, dzięki czemu możemy szczegółowo poznać zarówno rozterki i wątpliwości poszczególnych postaci, jak również mechanizmy ich postępowania. Mam jednak mały problem z oceną emocji, których na pewno jest mnóstwo w tej historii, ale do mnie jakoś nie trafiały. Mam nadzieję, że jest to związane bezpośrednio z nie najlepszą, moim zdaniem, interpretacją Konrada Biela, a nie z samym przekazem pochodzącym od autora.

Cieszę się, że na pierwsze spotkanie z autorem wybrałam powieść "Mamy siebie, mamy wszystko" - wzruszajacą, romantyczną historię, która na pewno pozostawia w pamięci niezatarty ślad. Nie wiem czy autor w przyszłości trafi do grona moich ulubionych pisarzy, ale na pewno po jego pozostałe książki sięgnę z przyjemnością i zainteresowaniem.

NOKAUT PRZESZŁOŚCI

Na półce mojej domowej biblioteczki stoi kilka książek Tomasza Kieresa, ale jak dotąd żadna nie doczekała się przeczytania. Zamiast sięgnąć po jedną z powieści znajdujących się w gronie "wyrzutów sumienia" postanowiłam posłuchać audiobooka pt. "Mamy siebie, mamy wszystko". I powiem Wam, że była to bardzo dobra decyzja, bo dzięki temu poprzednie...

Świetna powieść. Bardzo wciągająca i bardzo dobrze się czytało. Polecam.

Świetna powieść. Bardzo wciągająca i bardzo dobrze się czytało. Polecam.

Bardzo mi się podobała książka. Super pisarz. Na pewno przeczytam więcej jego książek

Bardzo mi się podobała książka. Super pisarz. Na pewno przeczytam więcej jego książek

Książka przyjemnie napisana. Pokazuje trudy życia w pojedynkę z przeszłością i demonami.
Jednak gdy dwoje ludzi się spotka przejście przez życie jest łatwiejsze niemniej jednak…

Książka przyjemnie napisana. Pokazuje trudy życia w pojedynkę z przeszłością i demonami.
Jednak gdy dwoje ludzi się spotka przejście przez życie jest łatwiejsze niemniej jednak…

Książka porusza ważny problem. Kluczowe dla odbioru fabuły było zakończenie. Niestety słabe rozwiązanie.

Książka porusza ważny problem. Kluczowe dla odbioru fabuły było zakończenie. Niestety słabe rozwiązanie.

Fajnie się czyta, dla mnie trochę w tej książce jest pomysłu z "Bezpiecznej przystanie" Sparksa.

Fajnie się czyta, dla mnie trochę w tej książce jest pomysłu z "Bezpiecznej przystanie" Sparksa.

Okładka tej książki może sugerować lekką, ciepłą opowieść o dwójce zakochanych w sobie ludziach.
Tylko czy właśnie taka ona jest?
Otóż nie do końca.

Historia opisuje losy Pauliny oraz Dominika. Ona samotnie wychowuje syna. On samotnie wychowuje córkę. Oboje muszą się mierzyć z różnego rodzaju wyzwaniami i cieniami przeszłości, które się za nimi ciągną. Kiedy ich drogi nieoczekiwanie się przecinają, mogłoby się wydawać, że właśnie otrzymali szansę na zrodzenie czegoś wyjątkowego.
Chyba że nagle pojawi się coś, co za wszelką cenę będzie próbowało zamienić ich życie w koszmar.

Nie jest to tkliwa historia o rodzącej się miłości, ale dojrzała powieść o równie dojrzałych bohaterach, którzy niejedno już w życiu przeszli, przez co tak trudno jest im ponownie wpuścić kogoś do swojego życia, otworzyć się i zaufać.
Książka porusza wiele ważnych, choć trudnych tematów, jak samotne rodzicielstwo, toksyczny związek, traum z przeszłości czy odwiecznego bycia skazanym tylko na siebie.

Z książek autora, które przeczytałam do tej pory, ta zrobiła na mnie największe wrażenie. Wciągnęła mnie, zaciekawiła i sprawiła, że naprawdę miałam ochotę ją czytać oraz dowiedzieć się, jak się jej historia zakończy. A zakończyła się w sposób, który mnie zaskoczył, ale i zmroził... Warto tutaj dodać, że choć jest to literatura obyczajowa, momentami przybiera ona wątki wręcz kryminalne, dlatego miłośnikom danego gatunku również powinna przypaść do gustu.

Mnie przypadła. I zachęcam, abyście Wy również ją odkryli!

Okładka tej książki może sugerować lekką, ciepłą opowieść o dwójce zakochanych w sobie ludziach.
Tylko czy właśnie taka ona jest?
Otóż nie do końca.

Historia opisuje losy Pauliny oraz Dominika. Ona samotnie wychowuje syna. On samotnie wychowuje córkę. Oboje muszą się mierzyć z różnego rodzaju wyzwaniami i cieniami przeszłości, które się za nimi ciągną. Kiedy ich drogi...

Tomasz Kieras to autor wielu książek z gatunku literatury obyczajowej z mocno rozwiniętym wątkiem romantycznym. Jego najnowsza powieść "Mamy siebie, mamy wszystko" to pochłaniająca bez reszty, pełna wzruszeń, skłaniająca do refleksji historia pewnej miłości.

*
On, mechanik samochodowy samotnie wychowujący nastoletnią córkę Gabrysię.

Ona, niespełniona tatuażystka, z konieczności kasjerka w osiedlowym sklepie. Kilkuletni syn Bartek jest dla niej całym światem.

Co może połączyć tę dwójkę? Obydwoje samotni od lat, po nieudanych związkach, nie wydają się być otwarci na nowe uczucie. Sprawy nie ułatwia również trudna przeszłość kobiety, która nie da o sobie zapomnieć...

*
Tomasz Kieres to autor, który z każdą kolejną powieścią coraz głębiej przenika serca i dusze. Jego prosty, a jednocześnie dojrzały, uważny i pełny czułości styl oczarowuje, z historii znajomości dwójki, z pozoru zwyczajnych osób tworząc wyjątkową opowieść o miłości. Akcja toczy się nieśpiesznie, a my mamy okazję nacieszyć się zgłębionymi portretami psychologicznymi głównych bohaterów.

To szalenie emocjonalna powieść o samotnym rodzicielstwie, odwadze otwarcia się na nowe uczucie, drugich szansach, walce o szczęście i upragniony spokój.

Muszę przyznać, że lektura tej powieści sprawiła mi mnóstwo satysfakcji czytelniczej. Wyciszyła mnie i uspokoiła, zapewniając oddech między niepokojącymi i mrocznymi historiami, po które najczęściej sięgam. Zachęcam do lektury.

Tomasz Kieras to autor wielu książek z gatunku literatury obyczajowej z mocno rozwiniętym wątkiem romantycznym. Jego najnowsza powieść "Mamy siebie, mamy wszystko" to pochłaniająca bez reszty, pełna wzruszeń, skłaniająca do refleksji historia pewnej miłości.

*
On, mechanik samochodowy samotnie wychowujący nastoletnią córkę Gabrysię.

Ona, niespełniona tatuażystka, z...