Zagrabione życie i inne opowieści niesamowite

106/52/2025
"Zagrabione życie i inne opowieści niesamowite" Susan Hill Zysk i S-ka #recenzja #współpracarecenzencka #współpracabarterowa #opowiadania #groza

W świecie duchów

Listopad, jesienna szaruga, za oknami deszcz i coraz krótsze dni to idealna atmosfera i klimat na lekturę opowiadań grozy. Tym razem spieszę do Was z poleceniem zbioru opowiadań Susan Hill "Zagrabione życie i inne opowieści niesamowite".

Solidne wydanie z przykuwającą uwagę okładką, która nawiązuje do treści opowiadań kryje w sobie siedem opowiadań, z czego dwa są nieco dłuższe od pozostałych.

Opowiadania te budzą niepokój, odczuwalny jest w nich mrok i działanie sił nadprzyrodzonych, niepojętych dla ludzkiego umysłu, przedstawiają jak w codzienność wdziera się zło z innego świata.

Znajdziecie tu historię: o zabawie w Boga i odbieraniu życia jednym by podarować go innym, o konsekwencjach zachowania rozpieszczonej Leonory, o działaniu pewnego obrazu, która wzbudziła we mnie największy niepokój i lęk, uważam, że to najlepsze opowiadanie z całego zbioru, jak i historię pewnej kradzieży i zemsty przy użyciu ciem, dla mnie to opowiadanie było najbardziej odstraszające z racji, że jak jeden z bohaterów także boję się ciem, historie o duchach, tych szukających towarzystwa, tych, które targnęły się na własne życie i leżą w niepoświęconej ziemi, a także o tych będących ucieleśnieniem prawdziwego zła, które czyni wiele okropnych rzeczy i rani w okrutny sposób.

"Zagrabione życie i inne opowieści niesamowite" to zbiór ciekawych opowiadań. Jedne przyciągają uwagę bardziej inne mniej, ale podsumowując zbiór jako całość wypada on w mojej ocenie bardzo dobrze. Susan Hill ma swój własny, specyficzny styl pisania, który dla jednych może być nużący, ale niech was to nie zmyli, bo za zasłoną tego spokojnego stylu snucia opowieści kryje się coś więcej, coś co przykuwa uwagę czytelnika, budzi niepokój, a zarazem zachęca do dalszej lektury. Jak wspomniałam wcześniej najbardziej spodobało mi się opowiadanie "Mężczyzna z obrazu", jest ono najdłuższe i budzi najwięcej niepokoju, lęku i grozy, a także sam pomysł na tak niebezpieczne działanie, oddziaływanie obrazu na życie ich właścicieli jest naprawdę przerażające !

Bardzo ciekawy zbiór opowiadań, polecam Wam z całego serca. Za egzemplarz do recenzji dziękuję wydawnictwu Zysk i S-ka.

106/52/2025
"Zagrabione życie i inne opowieści niesamowite" Susan Hill Zysk i S-ka #recenzja #współpracarecenzencka #współpracabarterowa #opowiadania #groza

W świecie duchów

Listopad, jesienna szaruga, za oknami deszcz i coraz krótsze dni to idealna atmosfera i klimat na lekturę opowiadań grozy. Tym razem spieszę do Was z poleceniem zbioru opowiadań Susan Hill...

Opowiadanie opowiadaniu nierówne, ale dwa ostatnie sprawiły, że nie mogłam oderwać się od książki.

Opowiadanie opowiadaniu nierówne, ale dwa ostatnie sprawiły, że nie mogłam oderwać się od książki.

Po przeczytaniu książki Susan Hill - "Kobieta w Czerni", którą uznałem za bardzo dobrą, postanowiłem przeczytać "Zagrabione Życie i Inne Opowieści Niesamowite".

Łatwa do czytania czcionka, twarda okładka, trochę "straszna" okładka.

"Zagrabione Życie..." to zbiór siedmiu opowiadań, których przedmiotem są zjawiska nadprzyrodzone, których nie da się racjonalnie wytłumaczyć. Tajemnicze postacie, zjawy, duchy - to o nich są te opowiadania.

Zestaw opowiadań dość zróżnicowany pod względem poziomu przede wszystkim biorąc pod uwagę długość, budowanie napięcia, pomysł, samo opisanie zjawisk, tworzenie atmosfery strachu, zaskoczenia (lub rozczarowania). Ogólnie uważam że opowiadania są dobre i można przeczytać. Moja subiektywna ocena poszczególnych części:

1. Zagrabione Życie - 6;
2. Lalka - 6;
3. Mężczyzna z Obrazu - moim zdaniem najlepsze opowiadanie - 7;
4. Torba Podróżna - w mojej opinii najsłabsza - 5;
5. Dwudziesty Pierwszy - 5;
6. Alice Baker - 7;
7. Frontowy Pokój - 6.

Po przeczytaniu książki Susan Hill - "Kobieta w Czerni", którą uznałem za bardzo dobrą, postanowiłem przeczytać "Zagrabione Życie i Inne Opowieści Niesamowite".

Łatwa do czytania czcionka, twarda okładka, trochę "straszna" okładka.

"Zagrabione Życie..." to zbiór siedmiu opowiadań, których przedmiotem są zjawiska nadprzyrodzone, których nie da się racjonalnie wytłumaczyć....

Od razu się przyznam, że nie przeczytałam całego zbioru, tylko jakieś 2/3 książki, czyli 3 pierwsze opowiadania.
To było moje pierwsze zetknięcie z autorką i raczej też ostatnie. Zdumienie mnie bierze na myśl, jak można tak okrutnie przedłużać opowiadania. W ogóle mnie nie przestraszyły i nie czułam satysfakcji po ich przeczytaniu: wręcz przeciwnie, czułam tylko irytację, bo moja cierpliwość do absurdalnie długich opisów wątków zbędnych do przeprowadzenia opowieści nie została wynagrodzona ani zaskoczeniem ani odkryciem ani przyjemnym dreszczem strachu.

Od razu się przyznam, że nie przeczytałam całego zbioru, tylko jakieś 2/3 książki, czyli 3 pierwsze opowiadania.
To było moje pierwsze zetknięcie z autorką i raczej też ostatnie. Zdumienie mnie bierze na myśl, jak można tak okrutnie przedłużać opowiadania. W ogóle mnie nie przestraszyły i nie czułam satysfakcji po ich przeczytaniu: wręcz przeciwnie, czułam tylko irytację,...

„Zagrabione życie i inne opowieści niesamowite” to zbiór opowiadań grozy autorstwa Susan Hill.

To jeden z niewielu zbiorów opowiadań, w którym rzeczywiście wszystkie opowiadania bardzo mi się podobały. Każde z nich zrobiło na mnie spore wrażenie, ponieważ wszystkie wywołały we mnie mniejszy lub większy niepokój, a o to właśnie chodzi w horrorach! Autorka naprawdę świetnie zbudowała napięcie i oddała gotycki klimat, wykorzystując do tego przepiękny język, który przenika czytelnika na wskroś.

Opowiadaniem, które wywołało we mnie najwięcej strachu okazało się to o karnawale w Wenecji. Akurat byłam w styczniu w tym mieście i dobrze, że byłam tam przed przeczytaniem tej historii, bo w innym przypadku bałabym się tak spontanicznie gubić w jego uliczkach.😂

Bardzo polecam!😀
https://www.instagram.com/p/C4xoxlatLnk/

„Zagrabione życie i inne opowieści niesamowite” to zbiór opowiadań grozy autorstwa Susan Hill.

To jeden z niewielu zbiorów opowiadań, w którym rzeczywiście wszystkie opowiadania bardzo mi się podobały. Każde z nich zrobiło na mnie spore wrażenie, ponieważ wszystkie wywołały we mnie mniejszy lub większy niepokój, a o to właśnie chodzi w horrorach! Autorka naprawdę świetnie...

Rok temu w marcu zachwycałam się zbiorem opowiadań Daphne du Maurier i tak się złożyło, że historia zatacza koło, bo i w tym roku w marcu jestem zachwycona zbiorem opowiadań w bardzo podobnym klimacie, ale spod pióra Susan Hill. To właśnie jest niesamowicie pociągające w czytaniu, że nigdy nie wiesz przed otwarciem książki jakie uczucia będą Ci towarzyszyć.

W tym przypadku była to literacka rozkosz, bo Susan Hill pisze opowiadania z takim wyczuciem i taką elegancją, którą widuję w klasycznych powieściach. Trop z książkami Daphne du Maurier jest tu w pełni uzasadniony, bo może być dla was takim drogowskazem, że jak lubicie du Maurier to Hill będzie dla was dobrym wyborem, ale też warto zaznaczyć, że Hill w tym wszystkim ma swój własny styl co bardzo doceniam. Jest bardziej mroczniejsza i fatalistyczna w swojej wizji na historię.

Przez większy czas dana historia może wydawać się mniej zatrważająca, ale w powietrzu wisi mrok, który tylko czeka, by uderzyć. Bardzo przypadły mi do gustu rozwiązania w każdym z siedmiu opowiadań, które przekraczają granicę rzeczywistości i wchodzą już w mrok mocy nadprzyrodzonych. Autorka zaimponowała mi plastycznością w opisywaniu właśnie tego gęstniejącego mroku, który spada na bohaterów, bo potrafiła wywołać ciarki niedosłownym opisem jakiejś makabry, a właśnie takim lepkim i klaustrofobicznym przekazem strachu, który na nas osiada, gdy dzieje się coś co przekracza nasze pojmowanie świata.

Napisałam, że podobały mi się wszystkie rozwiązania, ale też warto zaznaczyć, że od początku do końca wszystkie, a były krótsze bądź dłuższe opowiadania przypadły mi do gustu, co w zbiorach opowiadań wcale takie częste nie jest.

Susan Hill w zwyczajne sytuacje potrafi włożyć subtelną trwogę, która pozostaje w pamięci po skończeniu i też muszę ją pochwalić za ciekawe pomysły, na których opierała swoje historie. Do znanych motywów potrafiła dołożyć własne niebanalne ślady.

Rok temu w marcu zachwycałam się zbiorem opowiadań Daphne du Maurier i tak się złożyło, że historia zatacza koło, bo i w tym roku w marcu jestem zachwycona zbiorem opowiadań w bardzo podobnym klimacie, ale spod pióra Susan Hill. To właśnie jest niesamowicie pociągające w czytaniu, że nigdy nie wiesz przed otwarciem książki jakie uczucia będą Ci towarzyszyć.

W tym...

Wiatr za oknem wył potępieńczo i uderzał znienacka o ściany budynku, tak jakby chciał zniszczyć wszystko, co skrywają jego ściany. Długo się wahałem czy napisać te słowa, jednak mając na uwadze osobliwe zdarzenia, które mnie prześladują, postanowiłem dać im upust. Opowiem wam o książce, która przez ostatnie dwa dni zajęła moje myśli, a jest to bowiem zbiór opowiadań lub jak kto woli noweli wychodzących spod pióra brytyjskiej pisarki Susan Hill.

Kiedy siedziałem przy kominku w zimny jak kostnica wieczór, popijając przy tym zacną brandy, moje oczy zwróciły się ku opowieściom niesamowitym. Otworzyłem zatem wspomnianą wcześniej książkę i począłem czytać pierwsze teksty. Zrazu poczułem dziwny niepokój, jakby jakaś nieznana mi siła objęła we władanie nie tylko pomieszczenie w którym się znajdowałem, lecz także moją duszę. Przed oczami przesuwały się tajemnicze obrazy, takie jak porcelanowa lalka z uszkodzoną główką, sporej wielkości torba podróżna, a nawet obraz przedstawiający karnawał wenecki. Momentalnie wyobraźnia przeniosła mnie do wiktoriańskiego Londynu, starych kamienic otoczonych mgłą i współczesności, która nie wolna jest wcale od zjawisk ponadnaturalnych. Opowieści te przylgnęły do mnie, przypominając mi trochę klasyczne historie z dreszczykiem, gdzie zemsta, zazdrość czy niespełnione ambicję potrafią wydostać się z okowów grobu, by móc wprowadzić trwogę do życia nieszczęśników.

Zło dotyka w tych opowieściach niespodziewanie, skutecznie, szybko, nie pozwalając na moment ucieczki, jednocześnie ujmując rzadko spotykaną elegancją, która cechuje od dawna teksty brytyjskich literatów. Co prawda, druga część zbioru nie obfitowała już w dłuższe historie, jakimi mogłem raczyć swe zmysły, lecz wciąż potrafiły wywołać z lekka ogarniający ciało niepokój. Najmocniej zaś spodobały mi się trzy początkowe opowiadania wprowadzające niesamowity klimat, atmosferę rodem z XIX wieku.
W takiej aurze minęły mi dwa dni. Nie spostrzegłem, że wiatr za oknem uspokoił swe działania. Nie spostrzegłem również tego, iż jakieś oczy obserwowały uważnie moje ruchy. Odtąd czyjaś obecność miała towarzyszyć mi ilekroć zasiadałem do lektury.

Wiatr za oknem wył potępieńczo i uderzał znienacka o ściany budynku, tak jakby chciał zniszczyć wszystko, co skrywają jego ściany. Długo się wahałem czy napisać te słowa, jednak mając na uwadze osobliwe zdarzenia, które mnie prześladują, postanowiłem dać im upust. Opowiem wam o książce, która przez ostatnie dwa dni zajęła moje myśli, a jest to bowiem zbiór opowiadań lub jak...

Mam wrażenie, że każdej z tych opowieści czegoś brakuje na koniec. Niby są to historie kompletne jednak pozostawiają lekki niedosyt. Mimo to książkę czyta się przyjemnie.

Mam wrażenie, że każdej z tych opowieści czegoś brakuje na koniec. Niby są to historie kompletne jednak pozostawiają lekki niedosyt. Mimo to książkę czyta się przyjemnie.

Pomimo, że Susan Hill należy do autorek współczesnych (opowiadania ze zbioru “Zagrabione życie (...)” były wydane na przykład w 2012 roku),ma ona niesamowity dar tworzenia typowo gotyckich, klimatycznych historii. W zbiorze znajdziemy opowiadania inspirowane słynnym “Frankensteinem” (Zagrabione Życie) czy “portretem Doriana Graya” (Lalka).

Powiem szczerze, że żadne z opowiadań mnie nie znudziło - każde na swój sposób było niepokojące (szczególnie spodobał mi się “Frontowy pokój”) i niosło ze sobą dozę wiktoriańskiej nostalgii. Jak zawsze byłam również pod wrażeniem klimatu miejsc, które Susan Hill w swoich historiach tworzy - uwielbiam jej kwiecisty język i umiejętność przenoszenia czytelnika do miejsc najbliższych mojej duszy - starych, zapomnianych, zarośniętych cmentarzy, wiktoriańskich nawiedzonych domów, obskurnych, zimnych piwnic…

Pomimo, że Susan Hill należy do autorek współczesnych (opowiadania ze zbioru “Zagrabione życie (...)” były wydane na przykład w 2012 roku),ma ona niesamowity dar tworzenia typowo gotyckich, klimatycznych historii. W zbiorze znajdziemy opowiadania inspirowane słynnym “Frankensteinem” (Zagrabione Życie) czy “portretem Doriana Graya” (Lalka).

Powiem szczerze, że żadne z...

Prawdziwie smakowite opowieści grozy, klimatem zbliżone do sławnej "Kobiety w czerni".

Ponure cmentarze, mokradła, tajemnicze domostwa, wrzosowiska, ale też przytulne gabinety i ogień trzaskający na kominku to tylko niektóre z atrakcji, jakie czekają czytelników tych bardzo angielskich opowiadań. I tak samo jak w "Kobiecie w czerni" urzekła mnie przede wszystkim niezwykła umiejętność Susan Hill do snucia opowieści, wciągania osoby czytającej w świat, w którym "kiedy rozum śpi, budzą się upiory".

Prawdziwie smakowite opowieści grozy, klimatem zbliżone do sławnej "Kobiety w czerni".

Ponure cmentarze, mokradła, tajemnicze domostwa, wrzosowiska, ale też przytulne gabinety i ogień trzaskający na kominku to tylko niektóre z atrakcji, jakie czekają czytelników tych bardzo angielskich opowiadań. I tak samo jak w "Kobiecie w czerni" urzekła mnie przede wszystkim niezwykła...