Wisienka na torcie

Ciekawie się czytało, szczególnie że prawie wszystkie postacie są sympatyczne. Trochę chwilami uwierało zbyt nachalne promowanie tematu zero waste (nawet jeśli jest się zgodnym z tymi zasadami). Gdy się jednak przyjmie, że ta powieść po prostu tak ma (czyli jest takim typem pozytywistycznym),to już czyta się przyjemnie. Autorka na końcu zdradza troszkę, skąd brała inspirację do każdych postaci.

Ciekawie się czytało, szczególnie że prawie wszystkie postacie są sympatyczne. Trochę chwilami uwierało zbyt nachalne promowanie tematu zero waste (nawet jeśli jest się zgodnym z tymi zasadami). Gdy się jednak przyjmie, że ta powieść po prostu tak ma (czyli jest takim typem pozytywistycznym),to już czyta się przyjemnie. Autorka na końcu zdradza troszkę, skąd brała...

Nasze życie jest jak tort. Składa się z następujących po sobie etapów, które mają różne smaki. Wisienką na tym torcie jest... emerytura. Jednak nie wszystkim owa wisienka smakuje. Dla niektórych jest kwaśna i trudna do strawienia. Bo bycie odesłanym na emeryturę, kiedy poświęciło się całe życie pracy musi być trudne. Człowiek czuje się zepchnięty na bocznicę, niepotrzebny, a przede wszystkim musi nauczyć się żyć zupełnie inaczej. Nagle masz mnóstwo czasu, z którym nie wiadomo, co zrobić. Zauważasz zjawiska będące dotąd na marginesie twoich zainteresowań: pracę żony w gospodarstwie domowym, konieczność robienia zakupów, sprzątania i zajmowania się wieloma sprawami, które do niedawna robiły się same.
Aurélie Valognes, specjalistka od miłych powieści rodzinnych, tym razem zagląda do domu Brigitte i Bernarda, świeżo upieczonych emerytów. O ile jednak ona cieszy się z odzyskanej wolności i ma sporo planów na to, jak zagospodarować swój czas, o tyle on traktuje emeryturę jak wyrządzoną mu krzywdę i porządnie daje się wszystkim we znaki. Wszystkiemu winny jest odzyskany kontakt z wnukami, bo za sprawą ośmioletniego Paula starszy pan staje się fanatycznym ekologiem. Toczy boje z sąsiadami o segregację śmieci, zmusza żonę do radykalnych zmian, terroryzuje sprzedawców, by pakowali mu towary do szklanych pojemników i wydaje masę pieniędzy na przedmioty, które mają uczynić jego życie eko. Momentami jest to nawet zabawne, ale wydaje mi się, że autorka nieco przesadziła z przemycaniem walorów edukacyjnych w tej lekkiej powieści. Obsesja Bernarda powoduje, że mamy tu mini wykłady na temat energii odnawialnej, recyklingu, segregacji odpadów, wymierania gatunków zwierząt i innych tematów okołoekologicznych. Połączenie zabawnej komedii rodzinnej z powieścią dydaktyczną przyniosło niezbyt udane efekty. Z tego samego powodu postać głównego bohatera Bernarda wydała mi się niespójna. Najpierw poznajemy 60-latka marzącego tylko o powrocie do pracy. I nagle, za sprawą projektu szkolnego wnuka staje się on aktywistą ekologicznym. Podobie jest z jego relacjami z Brigitte. Zamknięty w sobie, do niedawna duchowo nieobecny mąż budzi się z emocjonalnego letargu i wykazuje ogromną empatią i zrozumieniem dla uczuć swojej żony. Jakoś mi się to nie składa. A szkoda, bo wcześniejsze powieści tej pisarki były naprawdę dobre.
Nie mogę powiedzieć, że „Wisienka na torcie” mi się nie podobała. Jednak mam poczucie chaotyczności i braku spójności w tej książce. Tak jakby autorka nie mogła się zdecydować, czy chce napisać powieść proekologiczną, czy po prostu wdzięczną historię o parze starzejących się ludzi i ich perypetiach emeryckich.
Można przeczytać, ale szału nie ma.

Nasze życie jest jak tort. Składa się z następujących po sobie etapów, które mają różne smaki. Wisienką na tym torcie jest... emerytura. Jednak nie wszystkim owa wisienka smakuje. Dla niektórych jest kwaśna i trudna do strawienia. Bo bycie odesłanym na emeryturę, kiedy poświęciło się całe życie pracy musi być trudne. Człowiek czuje się zepchnięty na bocznicę, niepotrzebny,...

"Wisienka na torcie" to jedna z tych książek, którą czyta się z uśmiechem, choć zostawia ślad w sercu. Aurélie Valognes, znana z tworzenia pełnych uroku historii o codziennym życiu i jego niespodziankach, po raz kolejny udowadnia, że wielkie emocje kryją się w zwyczajnych sytuacjach.

Głównym bohaterem jest Bernard – mężczyzna z pokolenia, które żyło według jasno określonych ról i zasad. Gdy jego świat zostaje nagle wywrócony do góry nogami przez przejście na emeryturę, mężczyzna musi zmierzyć się nie tylko z nadmiarem wolnego czasu, ale też z własną żoną, której dotąd zbyt uważnie nie słuchał. Ich relacja, pełna drobnych spięć, wzajemnych oczekiwań i niedopowiedzeń, staje się polem do cichej, ale wzruszającej walki o zrozumienie i bliskość.

Valognes z charakterystycznym dla siebie wdziękiem rysuje portret mężczyzny zmagającego się z nową rzeczywistością – nie dramatycznie, ale subtelnie, z humorem i empatią. Choć nie brakuje tu zabawnych momentów (zwłaszcza w zetknięciu Bernarda z domowymi obowiązkami),książka porusza również ważne tematy: przemijanie, podział ról w rodzinie, poczucie tożsamości, a także wartość bliskości w długoletnim związku.

Styl autorki jest lekki, ale nie banalny. Dialogi brzmią naturalnie, a postaci są autentyczne, co sprawia, że łatwo się z nimi utożsamić – czy to z Bernardem, jego cierpliwą (choć nie zawsze) żoną, czy dorosłymi dziećmi, które patrzą na świat zupełnie inaczej niż ich rodzice. Dla mnie osobiście cudowne były rozmowy Bernarda z wnukami. Ci mali filozofowie potrafili rozbroić wiele sytuacji.

„Wisienka na torcie” to urocza opowieść o tym, że życie na emeryturze wcale nie musi być nudne. To także ciepła przestroga: nigdy nie jest za późno, by się zmienić, nauczyć czegoś nowego i naprawdę posłuchać tych, których kochamy.

"Wisienka na torcie" to jedna z tych książek, którą czyta się z uśmiechem, choć zostawia ślad w sercu. Aurélie Valognes, znana z tworzenia pełnych uroku historii o codziennym życiu i jego niespodziankach, po raz kolejny udowadnia, że wielkie emocje kryją się w zwyczajnych sytuacjach.

Głównym bohaterem jest Bernard – mężczyzna z pokolenia, które żyło według jasno...

Prościutka, naiwna, przewidywalna historia, miejscami nachalnie dydaktyczna, ale podana z francuską lekkością. Bernard przechodzi na emeryturę i trudno mu się przystosować do nowego życia. Żona próbuje mu to ułatwić, a syn pokazuje, że nie trzeba bać się zmian. Jednak to dla wnuków Bernard zdobywa się na większy wysiłek. Ważną rolę odgrywa tu także ekologia.

Prościutka, naiwna, przewidywalna historia, miejscami nachalnie dydaktyczna, ale podana z francuską lekkością. Bernard przechodzi na emeryturę i trudno mu się przystosować do nowego życia. Żona próbuje mu to ułatwić, a syn pokazuje, że nie trzeba bać się zmian. Jednak to dla wnuków Bernard zdobywa się na większy wysiłek. Ważną rolę odgrywa tu także ekologia.

Autorka ma trafne spostrzeżenia na temat emerytury i jej konsekwencji, jednak irytowała mnie obsesja dziadka na temat ekologii. Było tego za dużo i mijało się z celem, bo zamiast zainteresowania czytelnika wywołuje irytację i zmęczenie tematem. Poza tym po raz kolejny u tej autorki, dzieci kilkuletnie wypowiadają się mądrzej od dorosłych , ich dialogi są tak nierealne ze aż śmiem twierdzić ze albo autorka dzieci władnych nie ma, albo już dawno są dorosłe i zapomniała jak dzieci się zachowują i wypowiadają ! Mega denerwujące i sztuczne!!?

Autorka ma trafne spostrzeżenia na temat emerytury i jej konsekwencji, jednak irytowała mnie obsesja dziadka na temat ekologii. Było tego za dużo i mijało się z celem, bo zamiast zainteresowania czytelnika wywołuje irytację i zmęczenie tematem. Poza tym po raz kolejny u tej autorki, dzieci kilkuletnie wypowiadają się mądrzej od dorosłych , ich dialogi są tak nierealne ze aż...

Bardzo przyjemnie napisana opowieść o trudach odnalezienia swego miejsca po przejściu na (niechcianą) emeryturę.

Artur Barciś, niezawodny w swej lektorskiej interpretacji, tym razem również dodaje uroku czytanemu przez siebie słowu.

Idealna, relaksująca lektura na urlop lub moment, gdy nic ambitniejszego nie wchodzi nam do głowy.
Polecam.

Bardzo przyjemnie napisana opowieść o trudach odnalezienia swego miejsca po przejściu na (niechcianą) emeryturę.

Artur Barciś, niezawodny w swej lektorskiej interpretacji, tym razem również dodaje uroku czytanemu przez siebie słowu.

Idealna, relaksująca lektura na urlop lub moment, gdy nic ambitniejszego nie wchodzi nam do głowy.
Polecam.

Historia karierowicza o przechodzeniu na emeryturę, życiu po życiu zawodowym, nowych celach, odbudowywaniu więzi międzypokoleniowych. Pochwała życia rodzinnego. Optymistyczna. Nie tylko dla emerytów. Napisana zgrabnym stylem, z domieszką humoru. Temat ekologii. Oparta na własnych doświadczeniach autorki.
Mnie się podobała, polecam.

Historia karierowicza o przechodzeniu na emeryturę, życiu po życiu zawodowym, nowych celach, odbudowywaniu więzi międzypokoleniowych. Pochwała życia rodzinnego. Optymistyczna. Nie tylko dla emerytów. Napisana zgrabnym stylem, z domieszką humoru. Temat ekologii. Oparta na własnych doświadczeniach autorki.
Mnie się podobała, polecam.

W sam raz dla tych, których niebawem dopadnie emerytura i zastanawiają się jak by to było: bez pracy, zawodowych obowiązków, gdy firma zmusiła nas do przejścia w stan spoczynku. Cały czas w domu? Cały czas razem z mężem/żoną? Jak by tu zabić powoli wlokące się godziny, dni, tygodnie? Świetny poradnik jak się nie dać nadmiarowi wolnego czasu i cieszyć się życiem, bo emerytura otwiera przed człowiekiem całkiem nowe horyzonty, proszę Państwa.
Leciuteńka, zabawna, wzruszająca, pełna miłości komedia. Nie brak w niej buntu, poczucia utraty godności i beznadziei, a przede wszystkim niedogodności wynikających z braku pomysłu na siebie, jak wypluła nas maszynka czyniąca z nas pracowników.
Książka o świeżo upieczonym emerycie - marudzie, jego świętej żonie, też emerytce, dzieciach - paryżanach, rezolutnych wnukach, nieznośnych sąsiadach, bezwzględnym byłym pracodawcy, miododajnej lipie, o kurach i emeryturach. I o tym, że trzeba dbać o ziemię, żeby mieć co zostawić swoim wnukom.
Myślę, że młodym ludziom książka się nie spodoba. Zarzucą jej naiwność, przewidywalność, powierzchowność itd. I będą mieli rację. Ale emeryci oraz wszyscy, którym rychła emerytura już zagląda w okna, spojrzą na nią bardziej przychylnym okiem i nieźle się ubawią. Szczególnie ci, którzy będą słuchać audiobooka. Dodaję za to jeden punkt ekstra. Lektor Artur Mistrz Barciś to wisienka na torcie tej „Wisienki…"

W sam raz dla tych, których niebawem dopadnie emerytura i zastanawiają się jak by to było: bez pracy, zawodowych obowiązków, gdy firma zmusiła nas do przejścia w stan spoczynku. Cały czas w domu? Cały czas razem z mężem/żoną? Jak by tu zabić powoli wlokące się godziny, dni, tygodnie? Świetny poradnik jak się nie dać nadmiarowi wolnego czasu i cieszyć się życiem, bo...

Bernard odchodzi na emeryturę i jest przerażony tym faktem, do tej pory liczyła się tylko praca. Jak zmieni się życie jego rodziny kiedy emeryt postanawia pomóc wnukowi w zadaniu domowym? Co wyniknie z emerytalnej zmianie Bernarda, fajna lekka lektura , trochę śmiechu , trochę dramatu.

Bernard odchodzi na emeryturę i jest przerażony tym faktem, do tej pory liczyła się tylko praca. Jak zmieni się życie jego rodziny kiedy emeryt postanawia pomóc wnukowi w zadaniu domowym? Co wyniknie z emerytalnej zmianie Bernarda, fajna lekka lektura , trochę śmiechu , trochę dramatu.

Bardzo przyjemnie napisana historia o życiu, oczywiście na zakręcie, tym razem u progu emerytury.
To już trzecia książka tej autorki, którą przeczytałam. Zawsze udaje się jej opowiedzieć w ciepły i zabawny sposób o ważnych i poważnych życiowych sprawach. Tym razem dużo lżejszy kaliber w porównaniu z "Łutem szczęścia". Bardzo francuski klimacik, co lubię. I oczywiście niepoprawny optymizm, który uczy, że nigdy nie jest za późno ani na zmianę ani na naukę, a już na pewno na złapanie wiatru w żagle, bo każda pora w życiu ma swoją urodę. Trzeba tylko chcieć ją dostrzec. A przecież warto, przecież robimy to przede wszytkim dla siebie.

Bardzo przyjemnie napisana historia o życiu, oczywiście na zakręcie, tym razem u progu emerytury.
To już trzecia książka tej autorki, którą przeczytałam. Zawsze udaje się jej opowiedzieć w ciepły i zabawny sposób o ważnych i poważnych życiowych sprawach. Tym razem dużo lżejszy kaliber w porównaniu z "Łutem szczęścia". Bardzo francuski klimacik, co lubię. I oczywiście...