O pisaniu na chłodno

Dziękuję panie Mróz. Dzięki tej książce zrozumiałem, dlaczego po kilku Pana kryminałach i fantastyce nie mam ochoty na więcej. Jako bonus - także dlaczego nie mam ochoty na więcej dzieł Pana idola, Stephena Kinga. Jesteście obaj niezwykle sprawnymi, utalentowanymi i pracowitymi producentami książek. Ale mimo zróżnicowania tematów i, na co zwraca Pan uwag - form, nie mogę się oprzeć wrażeniu schematyczności. Teraz myślę, że wynika to właśnie z Pana rzemieślniczego warsztatu.
Ta książka napisana jest równie sprawnie jak inne, a może nawet lepiej, bo z zainteresowaniem dotrwałem do końca. Pomógł w tym niezrównany pan Krzysztof Gosztyła. Przeszkadzało jednak i irytowało rażące samochwalstwo i poczucie własnej wspaniałości autora.

Dziękuję panie Mróz. Dzięki tej książce zrozumiałem, dlaczego po kilku Pana kryminałach i fantastyce nie mam ochoty na więcej. Jako bonus - także dlaczego nie mam ochoty na więcej dzieł Pana idola, Stephena Kinga. Jesteście obaj niezwykle sprawnymi, utalentowanymi i pracowitymi producentami książek. Ale mimo zróżnicowania tematów i, na co zwraca Pan uwag - form, nie mogę...

Ciekawa książka. Łączy biografię Remigiusza Mroza z praktycznymi wskazówkami dotyczącymi pisarstwa.

Ciekawa książka. Łączy biografię Remigiusza Mroza z praktycznymi wskazówkami dotyczącymi pisarstwa.

Skoro przy stercie innych obowiązków i wyjazdów, udało mi się połknąć tę książkę w dwa dni (gdyby to był wolny czas, za pewne wystarczył by ten jeden),to jest to wystarczający dowód, że p. Mróz potrafi pisać wciągające książki, nawet jeśli to nie jest kryminał.

Bardzo podobała mi się część biograficzna. Może dlatego, że już sama młodość pisarza jest tak opisana jak fabuła dobrego filmu. I chodzi tu nie tyle o nagłe, życiowe zwroty akcji czy ciekawe wspomnienia. To raczej sposób w jaki opowiada swoją własną historię.

Przednia lektura dla fanów i tych, którzy też chcieliby kiedyś znaleźć swoją książkę na sklepowych półkach.

Trawi mnie tylko jedno pytanie, na które nie znalazłem odpowiedzi. Otóż - autor opowiada o tym jak wszedł w rytm pisania od rana do południa, po przerwie, wracając do niego również pod wieczór. Wynika z tego jasno, że oddał się całkiem pisaniu. I był to okres kiedy debiutował. Moje pytanie brzmi - z czego się utrzymywał? Nie wiem, może gdzieś nie doczytałem i to były jakieś czasy około studenckie, gdzie czasu wolnego, zależnie od trybu życia może być sporo.

Tak czy owak - "O pisaniu na chłodno" to super gratka dla aspirujących autorów. Dobre rady od pisarza, dla pisarzy, którzy już tak naprawdę są nimi w sercu, tylko jeszcze nie przelali tego na papier.

Skoro przy stercie innych obowiązków i wyjazdów, udało mi się połknąć tę książkę w dwa dni (gdyby to był wolny czas, za pewne wystarczył by ten jeden),to jest to wystarczający dowód, że p. Mróz potrafi pisać wciągające książki, nawet jeśli to nie jest kryminał.

Bardzo podobała mi się część biograficzna. Może dlatego, że już sama młodość pisarza jest tak opisana jak fabuła...

Dalej będąc w Mroz-owym wyzwaniu, trafiłam zdecydowanie lepiej. Częściowo biografia, zwłaszcza w aspekcie pracy zawodowej, częściowo rady, bardziej motywacyjno-rynkowe niż dotyczące technikalii pisania, także interesujące dla wszystkich nie tylko adeptów zawodu.

Dalej będąc w Mroz-owym wyzwaniu, trafiłam zdecydowanie lepiej. Częściowo biografia, zwłaszcza w aspekcie pracy zawodowej, częściowo rady, bardziej motywacyjno-rynkowe niż dotyczące technikalii pisania, także interesujące dla wszystkich nie tylko adeptów zawodu.

Konkretna wiedza o całym warsztacie pisarskim, nie wiesz jak zacząć pisać? Po tej lekturze, przynajmniej spróbujesz pisania... ;)

Konkretna wiedza o całym warsztacie pisarskim, nie wiesz jak zacząć pisać? Po tej lekturze, przynajmniej spróbujesz pisania... ;)

RECENZJA W 7 ZDANIACH: Remigiusz Mróz w tej nietypowej dla niego, bo z elementami autobiograficznymi, książce odsłania kulisy swojego powieściopisarstwa i dzieli się swoimi spostrzeżeniami na temat tego fachu. Osobiście uważam, że ta pozycja jest lepsza od części jego innych dzieł. Myślę, że ma zadatki na twórcę literatury faktu i fajnie, gdyby spróbował swoich sił np. w reportażu. Jego porady dla młodych adeptów storytellingu są cenne, a i bardziej doświadczeni pisarze znajdą kilka elementów, które mogą poprawić/wzbogacić ich twórczość np. takie kwestie jak atrybucja czy headhopping. Nie zgadzam się jednak z jego podejściem do planowania fabuły w książce. Mróz wybiera spontaniczność, ponieważ uważa, że planowanie zabija radość z pisania. Według mnie to widać w jego książkach i nie jest to komplement - czasem, choć jego powieści są z reguły porywające i atrakcyjne dla czytelnika, to jednak te zwroty akcji wydają się być niewiarygodne, wręcz nielogiczne. Ocena: 7/10

RECENZJA W 7 ZDANIACH: Remigiusz Mróz w tej nietypowej dla niego, bo z elementami autobiograficznymi, książce odsłania kulisy swojego powieściopisarstwa i dzieli się swoimi spostrzeżeniami na temat tego fachu. Osobiście uważam, że ta pozycja jest lepsza od części jego innych dzieł. Myślę, że ma zadatki na twórcę literatury faktu i fajnie, gdyby spróbował swoich sił np. w...

Doceniam tą książkę! Jestem wiernym fanem, po cichu marząc aby stać się choćby marną kopią…

Doceniam tą książkę! Jestem wiernym fanem, po cichu marząc aby stać się choćby marną kopią…

Trochę o tym jak autor sam zaczął swoją pisarską przygodę a trochę o tym jak pisać książki. Myślałam, że będzie to raczej autobiografia choć to nieuzasadnione, w końcu Remek nie lubi mówić o sobie. Jest kilka porad, różnych punktów widzenia i przede wszystkim bardzo dużo przykładów innych pisarzy z całego świata. Nie zabrakło jednak najważniejszej wskazówki o słuchaniu intuicji i pisaniu według swojej wizji. Nie powiem, że wywołała u mnie myśl o napisaniu czegoś swojego bo ową miałam już wcześniej, ale przy czytaniu głęboko się nad taką pracą zastanawiałam. Czasem pozycja zachęcała a czasem odrzucała. Praca pisarza brzmi świetnie ale to jednak chyba nie dla mnie. Gdybym jednak kiedyś miała coś stworzyć, chętnie bym do tej lektury wróciła. Książka ta na pewno poszerzyła moje postrzeganie owej roboty. W istocie jest to wymagająca i nie tak łatwa jak się wydaje praca.

Trochę o tym jak autor sam zaczął swoją pisarską przygodę a trochę o tym jak pisać książki. Myślałam, że będzie to raczej autobiografia choć to nieuzasadnione, w końcu Remek nie lubi mówić o sobie. Jest kilka porad, różnych punktów widzenia i przede wszystkim bardzo dużo przykładów innych pisarzy z całego świata. Nie zabrakło jednak najważniejszej wskazówki o słuchaniu...

O pisaniu i życiu słów kilka. Nie ma chyba osoby, szczególnie wielbiciela kryminałów, która nie zna Remigiusza Mroza. Jego książki pojawiają się jedna za drugą, a każda przysparza mu kolejnych czytelników, na tyle zaangażowanych w kryminalne zagadki i w życie głównych bohaterów, że skrupulatnie pochłaniają oni cale serie powieści, nie mogąc się od nich oderwać. Podejrzewany o to, że pisze za niego ghostwriter (bo przecież nikt nie może wydawać co kilka miesięcy nowej książki),oskarżony o posługiwanie się stereotypami i opieraniu książek na jednym schemacie Mróz dotychczas nie dawał się poznać. Albo raczej poznawać mogliśmy go wyłącznie za pośrednictwem jego książek, bowiem ucinał wszelkie dyskusje na swój temat, nie zdradzał też za wiele ze swojego życia prywatnego. Nadszedł jednak czas na odsłonięcie nieco rąbka tajemnicy – zarówno jeśli chodzi o sferę prywatną, jak i zawodową.

Książka powinna być w każdym domu, gdzie są uczniowie. Poloniści powinni ją cytować na lekcjach, robić warsztaty, zachęcając tym samym uczniów do prób literackich. Nie z każdego wyrośnie nowy Remigiusz Mróz, ale każdemu wiedza jak pisać może się w życiu przydać.

O pisaniu i życiu słów kilka. Nie ma chyba osoby, szczególnie wielbiciela kryminałów, która nie zna Remigiusza Mroza. Jego książki pojawiają się jedna za drugą, a każda przysparza mu kolejnych czytelników, na tyle zaangażowanych w kryminalne zagadki i w życie głównych bohaterów, że skrupulatnie pochłaniają oni cale serie powieści, nie mogąc się od nich oderwać. Podejrzewany...

To moja pierwsza przeczytana książka Mroza. Do tej pory nie wiedziałam od czego zacząć, bo np Chyłka ma tyle części, że już sama ilość mnie przeraża… Teraz chyba sięgnę po „Czarną Madonnę”. Ogólnie po lekturze uważam, że Mróz to bardzo uporządkowany i zorganizowany człowiek, ciekawe czy tak jest naprawdę :)

To moja pierwsza przeczytana książka Mroza. Do tej pory nie wiedziałam od czego zacząć, bo np Chyłka ma tyle części, że już sama ilość mnie przeraża… Teraz chyba sięgnę po „Czarną Madonnę”. Ogólnie po lekturze uważam, że Mróz to bardzo uporządkowany i zorganizowany człowiek, ciekawe czy tak jest naprawdę :)