In the House of the Worm

Struktura narracyjna jest złożona, jednak dobrze się czyta. Bohaterowie dobrze stworzeni, autor lubi obnażać przed czytelnikiem ich ludzką naturę.

Struktura narracyjna jest złożona, jednak dobrze się czyta. Bohaterowie dobrze stworzeni, autor lubi obnażać przed czytelnikiem ich ludzką naturę.

Epicka!

Epicka!

Super klimatyczne dark fantasy!

Super klimatyczne dark fantasy!

In the House of the Worm niestety rozczarowuje. Choć Martin w typowym dla siebie stylu kreuje atmosferę klaustrofobicznego, podziemnego świata pełnego zagrożeń i tajemnic, sama fabuła okazuje się zbyt mroczna i przytłaczająca, a jej przesłanie – mimo potencjału – nie wybrzmiewa wystarczająco mocno. Historia młodego Annelyna, który szuka zemsty na Dostarczycielem Mięsa i ostatecznie musi zmierzyć się z groźnym, mitycznym Białym Robakiem, jest pełna brutalności i groteski, ale w tej opowieści czegoś brakuje.
Narracja wydaje się momentami nazbyt przygnębiająca, a postaci – zwłaszcza Annelyn – pozostają nieco płaskie, co sprawia, że trudno się z nimi utożsamić. Martin porusza temat bezsensu przemocy i wojny, a także ukazuje, jak ludzkość postrzega swoich wrogów jako bezlitosne bestie. Niestety, mimo tego potencjału, historia nie ma głębi, jaką można znaleźć w innych dziełach autora. W efekcie pozostawia ona uczucie niedosytu, mimo fascynującego, mrocznego klimatu. Ocena 2/10 – za atmosferę, lecz niewiele więcej.

In the House of the Worm niestety rozczarowuje. Choć Martin w typowym dla siebie stylu kreuje atmosferę klaustrofobicznego, podziemnego świata pełnego zagrożeń i tajemnic, sama fabuła okazuje się zbyt mroczna i przytłaczająca, a jej przesłanie – mimo potencjału – nie wybrzmiewa wystarczająco mocno. Historia młodego Annelyna, który szuka zemsty na Dostarczycielem Mięsa i...

Mroczne w klimacie, pełne rozkładu i brudu opowiadanie fantasy rozgrywającesię w otoczeniu typowym raczej dla s-f opowiada o schyłku pewnej ludzkiej kolonii zanurzajacej się w dekadencji i obserwującej z jednej strony powolne wygaszanie ich słońca (?) z drugiej postępy napierajacej na nich, budzacej obrzydzenie i przestrach ale lepiej przystosowanej do warunków i ciemności innej rasy.
Bohater zostaje okolicznościami zmuszony do zejścia głębiej w ciemność i zanurzenia się w mrok, nieustannie nasluchujac tych za którymi akurat podąża lub tego co może podążać za nim. Odkrywa tam wiele nieścisłości w oficjalnej przekazywanej w jego społeczności narracji. Tu na dole wszystko okazuje się być nie do końca takie.
Bohater odkrywa, że...
Odnajduje...
Okazuje się, że...
Klaustrofobiczna atmosfera, ciężki klimat, dominujące w opisach są ciemność, mrok, brud, zgnilizna, grzyby, rdza. A światełko rozświetlające mrok niekoniecznie zawsze jest dobrym pomysłem czy pozytywem.
Niespieszna narracja.
Tylko 100 stron.
A klimat wytworzone taki ze można by go ciąć nożem. I ciąć... I ciąć... I ciąć...

Skojarzenia, luźne, które miałem podczas lektury to Non stop Briana Aldissa czy Glizdawce Orsona Scotta Carda.

Mroczne w klimacie, pełne rozkładu i brudu opowiadanie fantasy rozgrywającesię w otoczeniu typowym raczej dla s-f opowiada o schyłku pewnej ludzkiej kolonii zanurzajacej się w dekadencji i obserwującej z jednej strony powolne wygaszanie ich słońca (?) z drugiej postępy napierajacej na nich, budzacej obrzydzenie i przestrach ale lepiej przystosowanej do warunków i ciemności...

Krótkie opowiadanie, takie do popołudniowej, niedzielnej kawki. Początek troszkę beznadziejny. Pomyślałam sobie, że jak tak będzie dalej, to porzucę. Na szczęście dalej jest lepiej. Nastrój zrobił się taki, jak w Metrze Glukhovskiego. Końcówka znowu gorsza, ale generalnie 6 gwiazdek może być.

Krótkie opowiadanie, takie do popołudniowej, niedzielnej kawki. Początek troszkę beznadziejny. Pomyślałam sobie, że jak tak będzie dalej, to porzucę. Na szczęście dalej jest lepiej. Nastrój zrobił się taki, jak w Metrze Glukhovskiego. Końcówka znowu gorsza, ale generalnie 6 gwiazdek może być.

Ciekawe, mroczne opowiadanie o enigmatycznym świecie, pozostawiające sporo manewru do interpretacji.

Ciekawe, mroczne opowiadanie o enigmatycznym świecie, pozostawiające sporo manewru do interpretacji.

--- Krótkie (niecałe 100 stron) opowiadanie o Annelynie, jednym z yaga-la-hai, dzieci robaka, mieszkańców podziemnych korytarzy nieznanej planety w układzie gasnącej gwiazdy. Feralnego dnia Annelyn z dwójką przyjaciół i spiżowym rycerzem Groffem odkrywa przerażającą tajemnicę Dostarczyciela Mięsa i odwieczny konflikt z jękolami (stroniącymi od światła rozumnymi istotami z głębokich tuneli) nabiera innego wymiaru...
--- Mimo początkowej zawiłości, tekst szybko wciąga, wraz z pokonywaniem coraz ciemniejszych, duszniejszych, straszniejszych tuneli i kolejnych trupów akcja się zagęszcza i prze naprzód nie zwalniając do końca, który następuje chyba zbyt szybko...

--- Krótkie (niecałe 100 stron) opowiadanie o Annelynie, jednym z yaga-la-hai, dzieci robaka, mieszkańców podziemnych korytarzy nieznanej planety w układzie gasnącej gwiazdy. Feralnego dnia Annelyn z dwójką przyjaciół i spiżowym rycerzem Groffem odkrywa przerażającą tajemnicę Dostarczyciela Mięsa i odwieczny konflikt z jękolami (stroniącymi od światła rozumnymi istotami z...

Nic nie wyjaśnia i do niczego nie dąży

Nic nie wyjaśnia i do niczego nie dąży

Tego autora nikomu, kto choć trochę interesuje się fantastyką, przedstawiać raczej nie trzeba. George R. R. Martin jest głównie znany z popularnej "Pieśni Lodu i Ognia". Tymczasem ja zabrałem się za ... No, właśnie ... Nie jest to powieść, raczej dłuższe opowiadanie. Mowa o "W domu robaka", opowieści z gatunku dark fantasy.
W świecie, w którym czci się istotę zwaną Białym Robakiem, główny bohater, Annelyn, który zostaje publicznie ośmieszony przez niejakiego Dostrczyciela Mięsa, ulega żądzy odwetu. W tym celu, wraz z kilkoma znajomymi, udaje się do mrocznych podziemi w ślad za swym wrogiem. Plan jednak się komplikuje, gdy bohater traci wszelkie źródło światła, a trup zaczyna się słać jeden po drugim. Czy Annelynowi uda się wyjść z tej przygody cało? Tego już nie zdradzę.
Autorowi doskonale udało się spowodować, aby czytelnik identyfikował się z głównym bohaterem. Gdy bohater postanawia wziąć sprawy w swoje ręce i dać nauczkę swemu oponentowi, od razu poczułem więź z Annelynem i przyznałem, że należy dorwać antagonistę i wymierzyć sprawiedliwość. Podążając za bohaterem po ciemnych korytarzach i komnatach pod ziemią czułem przytłaczającą ciemność oraz niepewność, jaka towarzyszyła każdemu stawianemu przez niego krokowi.
Akcja, choć niezbyt rozbudowana, jest wartka i trzyma w ciągłym napięciu. Ciekawie skonstruowany bohater prezentuje dobrze wszystkim znane uczucie zemsty. Jak się jednak okazuje, decyzje podjęte pod wpływem negatywnych emocji, mogą prowadzić do nieprzewidzianych strat oraz skutkują odwrotnie do zamierzeń. Opowieść pokazuje, że można mieć plany, lecz życie czasami ma nas gdzieś, a te plany biegną własnymi torami. Zaś my bywamy bezsilni i, jak Annelyn, miotamy się, aby tylko jakoś przetrwać w otaczającej nas rzeczywistości.
Jest to książka, z którą warto się zapoznać, a dla wielbicieli autora, to pozycja obowiązkowa. Otrzymujemy bowiem solidny kawałek opowieści, choć bez fajerwerków.
Moja dokładna ocena książki: 7,1 / 10

Tego autora nikomu, kto choć trochę interesuje się fantastyką, przedstawiać raczej nie trzeba. George R. R. Martin jest głównie znany z popularnej "Pieśni Lodu i Ognia". Tymczasem ja zabrałem się za ... No, właśnie ... Nie jest to powieść, raczej dłuższe opowiadanie. Mowa o "W domu robaka", opowieści z gatunku dark fantasy.
W świecie, w którym czci się istotę zwaną Białym...