Więzienny świat. Korupcja, przemoc, seks

Druga część zdecydowanie lepsza od pierwszej gdzie miałam wrażenie, że słucham cały czas o tym samym.

Druga część zdecydowanie lepsza od pierwszej gdzie miałam wrażenie, że słucham cały czas o tym samym.

Bardzo dobra druga część, rozmowy z mężczyznami, osadzonymi, klawiszem etc. I mega żenująca pierwsza połowa książki z osadzonymi kobietami i sprawą Olgi, klawiszki, znęcającej się nad osadzonymi, pozwalającej na seks, upokarzającej seksualnie innych. Naprawdę czytało się to strasznie, miałam wrażenie że czytam zapiski z przedszkola lub szpitala psychiatrycznego gdzie bohaterkami są osoby o wątpliwym intelekcie. Mimo wszystko polecam.
Rozmowy z mężczyznami: rzeczowe, konkretne, nawet jeśli rozmówcą był grypsujący bandzior.

Bardzo dobra druga część, rozmowy z mężczyznami, osadzonymi, klawiszem etc. I mega żenująca pierwsza połowa książki z osadzonymi kobietami i sprawą Olgi, klawiszki, znęcającej się nad osadzonymi, pozwalającej na seks, upokarzającej seksualnie innych. Naprawdę czytało się to strasznie, miałam wrażenie że czytam zapiski z przedszkola lub szpitala psychiatrycznego gdzie...

Bardzo słaba pozycja nt. więzienia - przeczytałem kilka innych książek i tutaj miałem "deja vu" co któryś rozdział - mnóstwo powtórzeń, tych samych "bohaterów" opisywanych przez różne osoby - przez to miałem wrażenie że kręcę się w kółko, że treść nie posuwa się naprzód. To moja pierwsza książka Janusza Szostaka i raczej ostatnia. Autor mnie nie ujął, drugiej szansy raczej nie będzie ;-)

Bardzo słaba pozycja nt. więzienia - przeczytałem kilka innych książek i tutaj miałem "deja vu" co któryś rozdział - mnóstwo powtórzeń, tych samych "bohaterów" opisywanych przez różne osoby - przez to miałem wrażenie że kręcę się w kółko, że treść nie posuwa się naprzód. To moja pierwsza książka Janusza Szostaka i raczej ostatnia. Autor mnie nie ujął, drugiej szansy raczej...

Rozmowy zarówno z osadzonymi jak i osobami po odbyciu kary. Sporo miejsca poświęcono aferze w areszcie na Grochowie, którą autor sam zdemaskował. Taki przerywnik.

Rozmowy zarówno z osadzonymi jak i osobami po odbyciu kary. Sporo miejsca poświęcono aferze w areszcie na Grochowie, którą autor sam zdemaskował. Taki przerywnik.

Czasem trzeba zrozumieć sytuację z dwóch stron i wydaje mi się, że momentami może być przekolorowane. Aczkolwiek kto wie? Ziarno prawdy podobno wszędzie zostało zasiane. Chyba mam już przesyt tej tematyki, ale zostawiam solidne 6.

Czasem trzeba zrozumieć sytuację z dwóch stron i wydaje mi się, że momentami może być przekolorowane. Aczkolwiek kto wie? Ziarno prawdy podobno wszędzie zostało zasiane. Chyba mam już przesyt tej tematyki, ale zostawiam solidne 6.

Dla osób które nie miały do tej pory styczności z książkami poświęconymi "pensjonariuszom" polskich kryminałów będzie to wstrząsająca lektura. Dla mnie nie była to nowość, ale spora część książki mi się podobała. Mowa o drugiej połowie i wywiadach m.in. z agentem CBA, Tomczakiem od podpaleń czy "zamachowcem" od Sejmu. Pierwsza część o kryminale na Grochowie bardzo powtarzalna, kilku rozmówców, a historie wciąż takie same. Tak czy owak, według mnie warto!

Dla osób które nie miały do tej pory styczności z książkami poświęconymi "pensjonariuszom" polskich kryminałów będzie to wstrząsająca lektura. Dla mnie nie była to nowość, ale spora część książki mi się podobała. Mowa o drugiej połowie i wywiadach m.in. z agentem CBA, Tomczakiem od podpaleń czy "zamachowcem" od Sejmu. Pierwsza część o kryminale na Grochowie bardzo...

Książka ciekawa ale .......? Jeżeli ktoś zna realia i ma porównanie to zna Odpowiedź....

Książka ciekawa ale .......? Jeżeli ktoś zna realia i ma porównanie to zna Odpowiedź....

Książka dobra, ale nic więcej. Z tej tematyki zdecydowanie więcej można było wyciągnąć. Historie skazanych ciekawe z perspektywy osoby, która nigdy nie znalazła się w zakładzie penitencjarnym. Wywiad ze strażnikiem kompletnie niewiarygodny i trochę za dużo o grypsowaniu było. To nie są czasy "symetrii".

Książka dobra, ale nic więcej. Z tej tematyki zdecydowanie więcej można było wyciągnąć. Historie skazanych ciekawe z perspektywy osoby, która nigdy nie znalazła się w zakładzie penitencjarnym. Wywiad ze strażnikiem kompletnie niewiarygodny i trochę za dużo o grypsowaniu było. To nie są czasy "symetrii".

Wiele treści się powtarza. Mam wrażenie, że autor prowadzi te rozmowy trochę dla „świętego spokoju”. Spotkania mają sztywną i służbową atmosferę.

Wiele treści się powtarza. Mam wrażenie, że autor prowadzi te rozmowy trochę dla „świętego spokoju”. Spotkania mają sztywną i służbową atmosferę.

4/10⭐[83/2k22]

"Potrafili jej zabrać wszystko. Zostawić jedną parę majtek. To jest takie psychiczne dojeżdżanie. Uderzyć nie mogą, bo będą ślady, ale oni psychicznie potrafią dojechać. Jak się postawiła, to było jeszcze gorzej".

Janusza Szostaka i jego pracę poznałam przy okazji zapoznawania się z głośną sprawą Iwony Wieczorek. Wkład śledczego dziennikarza w tej kwestii jest niepodważalny i nieoceniony, tak samo jak jego działania na rzecz poszukiwania innych zaginionych osób. "Więzienny świat. Korupcja, przemoc, seks" pomimo nośnego tematu nie wybrzmiewa dostatecznie mocno. Reportażowi brakuje wyrazistego wstępu, a w jego treści zdarza się dużo powtórzeń, co jest zaskakujące przy tak częstej zmianie rozmówcy. Lwia część tekstu traktuje o więzieniu na warszawskim Grochowie, głównie oddziału kobiecego oraz tamtejszego magazynu depozytowego. Zabrakło też przeciwwagi. Dziennikarz oddał głos osadzonym, by wykazać istnienie zjawisk umieszczonych w sensacyjnym tytule. Ci jednoznacznie wskazywali, że są ofiarami systemu oraz nagminnych nadużyć ze strony pracowników służby więziennej - często również poprzez działania dyrektorów placówek. Gdzie się podział głos drugiej strony? Bez niego trudno nazwać reportaż obiektywnym, zaś dwie rozmowy przeprowadzane w tym celu z funkcjonariuszami, gadami czy też klawiszami wydają się niezbyt miarodajne w stosunku do przedstawianej tematyki oraz objętości reportażu. Odnoszę zresztą wrażenie, że jeden z członków służby więziennej chciał wybielić wizerunek swojej profesji, podnosząc kwestie rzekomo rzetelnych kontroli przesyłek, a także domniemanego braku telefonów komórkowych w celach... Janusz sporą część miejsca poświęcił również kulturze grypsowania, w zasadzie niepomiernie dużo, zważywszy na to, że jest to zjawisko wymierające Po ostatnim rozdziale wypadałoby się pokusić o jakieś domknięcie czy podsumowanie. Wyraźną kropkę. Albo wykrzyknik. Niestety, takowych nie uświadczymy.

"- Ci wychowawcy to robili tylko pod górkę.
- Nie było resocjalizacji? - pytam, znając odpowiedź.
- Absolutnie, tam jest tylko demoralizacja. Tam nawet psycholog nie pomoże. Gdy trafiłam do aresztu, to zaczęłam ryczeć, gdy mi powiedzieli, ile lat mi grozi. Wtedy poszłam do psychologa. A on na to: Czego, kurwa, ryczysz? Weź sznurek, jak chcesz, i się powieś".

4/10⭐[83/2k22]

"Potrafili jej zabrać wszystko. Zostawić jedną parę majtek. To jest takie psychiczne dojeżdżanie. Uderzyć nie mogą, bo będą ślady, ale oni psychicznie potrafią dojechać. Jak się postawiła, to było jeszcze gorzej".

Janusza Szostaka i jego pracę poznałam przy okazji zapoznawania się z głośną sprawą Iwony Wieczorek. Wkład śledczego dziennikarza w tej kwestii...