Przysięgnij że przeżyjesz. Majdanek, Auschwitz, Bergen-Belsen

Odrobinę za dluga moim zdaniem, rozbudowane opisy przyrody. Spośród pozycji o tematyce wojennej warta jednak przeczytania, choć raziło mnie podkreślanie jak bardzo źli byli Polacy

Odrobinę za dluga moim zdaniem, rozbudowane opisy przyrody. Spośród pozycji o tematyce wojennej warta jednak przeczytania, choć raziło mnie podkreślanie jak bardzo źli byli Polacy

Książka ta, to tragiczne wspomnienia autorki, dokładnie odzwierciedlające okupacyjną rzeczywistość żydowskiej społeczności.
Obiecała więźniarce w Majdanku, że opisze jakie piekło na ziemi przechodzili niewinni ludzie.
Zrządzenie losu, wytrwałość, upór, zaradność i pomoc innych ludzi pozwoliły jej przetrwać do końca wojny.
Rachel Roth z polskim imieniem Roma opowiadając swoją historię, dla podkreślenia niektórych sytuacji, używa języka jidysz i niemieckiego, a także przytacza poezję swoją i innych poetów.
Na jednej ze stron czytamy o tym, jak Niemcy wymordowali młode matki z małymi dziećmi:

"Tej zbrodni nie dopuścił się jakiś dziki szczep. Mordu z zimną krwią dokonał naród szczycący się wysoką kulturą, mając szatański dobrze obmyślony plan".

Podobnych stwierdzeń jest więcej.
Możemy sobie zadać pytanie.
Jak początkowo niewielka grupa ludzi, w imię własnych interesów, może przekonać do nienawiści, prawie cały naród, przeciw innemu narodowi?
Tę lekturę polecam wszystkim. Starszemu pokoleniu może przypomnieć te straszne czasy, a młodym ludziom ku przestrodze, powinna uświadomić, jak szybko można świat zepsuć.
Wydanie podzielone na 9 rozdziałów. Zawiera czarno-białe zdjęcia, fotografie dokumentów i plan żydowskiego getta w Warszawie.
Wydawnictwu RM dziękuję za egzemplarz do recenzji💝

Książka ta, to tragiczne wspomnienia autorki, dokładnie odzwierciedlające okupacyjną rzeczywistość żydowskiej społeczności.
Obiecała więźniarce w Majdanku, że opisze jakie piekło na ziemi przechodzili niewinni ludzie.
Zrządzenie losu, wytrwałość, upór, zaradność i pomoc innych ludzi pozwoliły jej przetrwać do końca wojny.
Rachel Roth z polskim imieniem Roma opowiadając...

Jestem zaskoczona, że autorka książki wraz ze swoją ciocią przeżyły tyle czasu w trzech obozach koncentracyjnych, w których było dużo sytuacji, gdy mogły zginąć, a udawało im się tego uniknąć, często wymykały się nieświadomie i świadomie śmierci. Jeśli kogoś interesują wspomnienia i II WŚ, to polecam książkę jak najbardziej, choć dla mnie czasem była niespójna, pojawiały się nagle jakieś wątki bez kontekstu. Brakowało mi też szczegółowych opisów jak autorka i inne kobiety radziły sobie z codziennymi sprawami. Ale trudno tutaj krytykować treść, to jest swego rodzaju pamiętnik. Na początku zresztą trochę mi się dłużyła ta telacja, ale wraz z rozwojem historii przyspieszało mi się tempo czytania. Na plus są zdjęcia z archiwum bohaterki oraz mapa getta warszawskiego.
EDYTORSKO: zdarzały się w jednym zdaniu powtórzenia wyrazów. Oprawa książki jest mało trwała, po kilku podróżach z miękkiej okładki schodzi folia. Ale poza tym lubię wydawnictwo RM, a font jest przyjazny dla oczu.
Bardzo dziękuję wydawnictwu, że mogłam przeczytać tę pozycję w ramach recenzji.

Jestem zaskoczona, że autorka książki wraz ze swoją ciocią przeżyły tyle czasu w trzech obozach koncentracyjnych, w których było dużo sytuacji, gdy mogły zginąć, a udawało im się tego uniknąć, często wymykały się nieświadomie i świadomie śmierci. Jeśli kogoś interesują wspomnienia i II WŚ, to polecam książkę jak najbardziej, choć dla mnie czasem była niespójna, pojawiały...

Książka to wspomnienia Rachel Roth ( Romy Rotsztejn),urodzonej w Warszawie Żydówki, która przeżyła pobyt w gettcie, obozy w Majdanku, Auschwitz i Bergen-Belsen. Zostały one spisane w latach siedemdziesiątych, w Polsce po raz pierwszy wydane w 2012 roku, Książka, która widzicie na zdjęciu to drugie wydanie.
Autorka opisuje tu wszystkie etapy, które przeszła od momentu wybuchu wojny. Najpierw wraz z rodziną są zmuszeni opuścić rodzinny dom, przeprowadzić do innego. Potem jest już tylko gorzej - getto, łapanki, ciągły strach, stale pogarszające się warunki, wszechobecny strach, śmierć... A potem obóz...
Autorka z kronikarską precyzja i bez zbędnych sentymentów relacjonuje kolejne zmiany w jej życiu, pogarszająca się sytuację, śmierć członków rodziny. Z przerażeniem czytamy o kolejnych okrucieństwach, które ludzie zgotowali innym ludziom... A potem Roma wraz z ciotką Helą trafia do obozu. Nieludzkie warunki, ciągle selekcje i nieustanna obawa o życie...
Rachel opisuje straszne rzeczy, wzbudzają one w czytelniku przerażenie, bezsilność... Podczas lektury powinny towarzyszyć mi silne emocje, ale być może przez sposób podania nie były one aż tak dominujące. Jak wspominałam - to taka kronika, opis następujących po sobie wydarzeń, bez zbytniego rozwodzenia się nad nimi... To subiektywna relacja Rachel, między wierszami możemy wyczytać jej uczucia, spisana w kilka lat po wojnie. Autorce zarzuca się antypolski wydźwięk książki. I rzeczywiście - kiedy Rachel wspomina o Polakach, nie jest to pozytywny obraz. Ale tak jak pisałam wcześniej - to są odczucia Autorki - może nie lubiła Polaków, nie spotkała na swej drodze żadnego życzliwego ?
Jej książki na pewno nie można traktować jako głównego źródła wiedzy o wojnie. Raczej jako uzupełnienie, relację ( subiektywną) świadka, który uczestniczył w środku wydarzeń , strasznych, które nigdy nie powinny się wydarzyć i powtórzyć. Ku przestrodze i by pamiętać...

Książka to wspomnienia Rachel Roth ( Romy Rotsztejn),urodzonej w Warszawie Żydówki, która przeżyła pobyt w gettcie, obozy w Majdanku, Auschwitz i Bergen-Belsen. Zostały one spisane w latach siedemdziesiątych, w Polsce po raz pierwszy wydane w 2012 roku, Książka, która widzicie na zdjęciu to drugie wydanie.
Autorka opisuje tu wszystkie etapy, które przeszła od momentu...

Książka historyczna, biografia, na faktach, II wojna światowa.
Wydanie poszerzone o 100 stron od poprzedniego, więcej dodatkowych materiałów archiwalnych. Książka wydana w tym roku.


Subiektywne spojrzenie na czasy II wojny światowej przez młodą Żydówkę, która jako jedyna z całej 21 osobowej rodziny Rotsztejn i Frank na fotografii z getta w 1941 przeżyła te okrutne czasy.
Rachel Roth urodziła się w Warszawie jako Roma Rotsztejn w żydowskiej rodzinie inteligenckiej.
Ojciec był znanym redaktorem gazety „Dos Jidisze Togbłat”, matka zaś prowadziła sklep z ekskluzywną odzieżą.
Szczęście nie trwało długo, gdyż wybuchła wojna, gdy dziewczyna miała trzynaście lat.
Przeżyła okupację w Warszawie, getto i powstanie , a od 1942 roku przeszła przez trzy obozy koncentracyjne Majdanek, Auschwitz i Bergen-Belsen.
Odzyskała wolność w 1945 roku w dniu wyzwolenia ostatniego z obozów przez brytyjskie wojska ppłk. Richarda Taylora.
Wojnę przeżył jeszcze jej ojciec i ciotka Hela, reszta zginęła przeważnie w komorach gazowych.

Książkę napisała pod wpływem impulsu po trzydziestu latach od wydarzeń, które miały miejsce. Dała bowiem obietnicę jednej ze współwięźniarek w Majdanku , że jeśli uda się jej przeżyć opowie całemu światu jak wyglądały czasy Holocaustu.

Spisała najdrobniejsze szczegóły, udostępniła fotografie. Opowiedziała bardzo dokładnie o koszmarze, strachu, cierpieniu i całym niemieckim procesie zagłady.
Widać jej wewnętrzną przemianę na kartach książki od młodej dziewczyny do dorosłej , odpowiedzialnej kobiety , która mierzy się z wyzwaniem przedstawić prawdę i ogłosić ją w swojej publikacji, by była tłumaczona na różne języki.

Książka ma też charakter antypolski niestety. Rachel nie omieszkała zaznaczyć w swojej publikacji
o Polakach wyśmiewających się z Żydów, przeprowadzających gospodarkę rabunkową mienia żydowskiego, o polskich szmalcownikach, którzy współpracowali z Niemcami.
Zapomina ilu Polaków narażało życie by ich ratować. Ilu podzielało los Żydów w obozach.
Wini Polaków za Holocaust. To jej wypowiedź po wyjściu z obozu.

Cytuję:

„My, Żydówki polskie, nie mamy dokąd wracać. Nic nas już nie łączy z Polską. Nikt na nas tam nie czeka. Nasze rodziny stracono w komorach gazowych ku satysfakcji większości antysemicko nastawionego społeczeństwa polskiego”.

Jest to bardzo niesprawiedliwy i stronniczy pogląd autorki.
Nie ukrywam ,że bardzo mi się to nie podoba. Za to odejmuję punktację gwiazdkową.

Poza tym bezpodstawnym, fałszywym i krzywdzącym wydźwiękiem , książkę warto przeczytać. Chociażby ,żeby wiedzieć jak odeprzeć niesłuszne argumenty , jakie ktoś będzie zarzucał Polakom i głosił o polskich obozach zagłady /jak niedawno się stało/. Trzeba umieć obronić tych , którzy poświęcili swe życie , by ratować Żydów.
Polecam!

Książka historyczna, biografia, na faktach, II wojna światowa.
Wydanie poszerzone o 100 stron od poprzedniego, więcej dodatkowych materiałów archiwalnych. Książka wydana w tym roku.


Subiektywne spojrzenie na czasy II wojny światowej przez młodą Żydówkę, która jako jedyna z całej 21 osobowej rodziny Rotsztejn i Frank na fotografii z getta w 1941 przeżyła te okrutne...

Książka historyczna, biografia, na faktach, II wojna światowa.
Wydanie z 2022 roku.

Subiektywne spojrzenie na czasy II wojny światowej przez młodą Żydówkę, która jako jedyna z całej 21 osobowej rodziny Rotsztejn i Frank na fotografii z getta w 1941 przeżyła te okrutne czasy.
Rachel Roth urodziła się w Warszawie jako Roma Rotsztejn w żydowskiej rodzinie inteligenckiej.
Ojciec był znanym redaktorem gazety „Dos Jidisze Togbłat”, matka zaś prowadziła sklep z ekskluzywną odzieżą.
Szczęście nie trwało długo, gdyż wybuchła wojna, gdy dziewczyna miała trzynaście lat.
Przeżyła okupację w Warszawie, getto i powstanie , a od 1942 roku przeszła przez trzy obozy koncentracyjne Majdanek, Auschwitz i Bergen-Belsen.
Odzyskała wolność w 1945 roku w dniu wyzwolenia ostatniego z obozów przez brytyjskie wojska ppłk. Richarda Taylora.
Wojnę przeżył jeszcze jej ojciec i ciotka Hela, reszta zginęła przeważnie w komorach gazowych.

Książkę napisała pod wpływem impulsu po trzydziestu latach od wydarzeń, które miały miejsce. Dała bowiem obietnicę jednej ze współwięźniarek w Majdanku , że jeśli uda się jej przeżyć opowie całemu światu jak wyglądały czasy Holocaustu.

Spisała najdrobniejsze szczegóły, udostępniła fotografie. Opowiedziała bardzo dokładnie o koszmarze, strachu, cierpieniu i całym niemieckim procesie zagłady.
Widać jej wewnętrzną przemianę na kartach książki od młodej dziewczyny do dorosłej , odpowiedzialnej kobiety , która mierzy się z wyzwaniem przedstawić prawdę i ogłosić ją w swojej publikacji, by była tłumaczona na różne języki.

Książka ma też charakter antypolski niestety. Rachel nie omieszkała zaznaczyć w swojej publikacji
o Polakach wyśmiewających się z Żydów, przeprowadzających gospodarkę rabunkową mienia żydowskiego, o polskich szmalcownikach, którzy współpracowali z Niemcami.
Zapomina ilu Polaków narażało życie by ich ratować. Ilu podzielało los Żydów w obozach.
Wini Polaków za Holocaust. To jej wypowiedź po wyjściu z obozu.

Cytuję:

„My, Żydówki polskie, nie mamy dokąd wracać. Nic nas już nie łączy z Polską. Nikt na nas tam nie czeka. Nasze rodziny stracono w komorach gazowych ku satysfakcji większości antysemicko nastawionego społeczeństwa polskiego”.

Jest to bardzo niesprawiedliwy i stronniczy pogląd autorki.
Nie ukrywam ,że bardzo mi się to nie podoba. Za to odejmuję punktację gwiazdkową.

Poza tym bezpodstawnym, fałszywym i krzywdzącym wydźwiękiem , książkę warto przeczytać. Chociażby ,żeby wiedzieć jak odeprzeć niesłuszne argumenty , jakie ktoś będzie zarzucał Polakom i głosił o polskich obozach zagłady /jak niedawno się stało/. Trzeba umieć obronić tych , którzy poświęcili swe życie , by ratować Żydów.
Polecam!

Książka historyczna, biografia, na faktach, II wojna światowa.
Wydanie z 2022 roku.

Subiektywne spojrzenie na czasy II wojny światowej przez młodą Żydówkę, która jako jedyna z całej 21 osobowej rodziny Rotsztejn i Frank na fotografii z getta w 1941 przeżyła te okrutne czasy.
Rachel Roth urodziła się w Warszawie jako Roma Rotsztejn w żydowskiej rodzinie...

Na początku przeglądałam fotografie. Często, zanim zacznę lekturę, lubię obejrzeć ilustracje, których jeszcze nie wiążę z samą treścia, ale które dają mi jej przedsmak. W oczy rzuciło mi się zdjęcie niemal całej rodziny autorki i podpis, informujący, że wojnę przeżyła tylko ona. Tyle osób, tyle historii, uczuć, emocji i tylko jedna ocalona... To zdjęcie prześladuje mnie nawet teraz, gdy już przeczytałam całość od deski do deski i przetrawiłam treść tej niezwykłej relacji. To zdjęcie zostanie ze mną na długo, może i na zawsze.

Historia Rachel Roth, spisana wiele lat po wojnie, jest wspomnieniem młodej żydowskiej dziewczyny. Opisuje ona początek wojny, lata okupacji, niepewność co do dalszego losu, wątpliwości związane z decyzją o pozostaniu bądź ucieczce z Polski, uwięzienie w gettcie a wreszcie pobyt w kolejnych obozach koncentracyjnych. Oczywiście temat lat wojennych oraz zagłady nie jest nikomu obcy, ale każda kolejna kolejna relacja ma swoje znaczenie i wiele wnosi to naszej zbiorowej świadomości. Tym razem głos zabrała bezkompromisowa młoda kobieta, nie wahająca się rzucić w twarz czytelnikowi polskiego antysemityzmu oraz całej garści stereotypów i głebokiego żalu. Czy słusznie? Oczywiście moglibyśmy o tym długo dyskutować, ale przede wszystkim należy pamiętać, że jest to całkowicie subiektywny obraz tamtych czasów. Samo zjawisko antysemityzmu w polskim społeczeństwie było oczywiście obecne i nikt chyba na poważnie tego faktu nie podważa. Jednak w wielu tezach autorka, moim zdaniem, posuwa się trochę za daleko, porównując np. Polaków do okupującyh kraj Niemców. Wydaje mi się, że przydało by się tutaj posłowie jakiegoś historyka, aby czytelnik, szczególnie ten nie zaznajomiony dobrze z tematem i ówczesnymi realiami mógł spojrzeć na sytuację z szerszej perspektywy. Oczywiście nie neguję faktu, że niektórzy Polacy kolaborowali z Niemcami, było też niemało donosicieli, ale twierdzenia, że wszystkich Polaków cieszył lub w najlepszym przypadku nie interesował widok zabijanych Żydów a żydowskie rodziny "stracono w komorach gazowych ku satysfakcji większości antysemicko nastawionego społeczeństwa polskiego" to zbyt daleko idące wnioski. Wiem, że za takimi słowami stoją złe doświadczenia, być może nawet sprzed wojny lub błędna interpretacja sytuacji przez młodą i niedoświadczoną kobietę, dlatego nie potępiam ich a jedynie zwracam uwagę, że przydałoby się książce kilka słów komentarza.

Przy tym wszystkim pamiętać jednak należy, że książka Roth nie aspiruje do szerokiego ujęcia historycznego. Nie na tym jej siła polega a i autorka nie ma chyba kompetecji, aby takie ujęcie nam zaprezentować. Jest to głęboko osobista relacja i tak właśnie powinniśmy na nią spojrzeć: jak na subiektywny opis przerażających lat wojny. Z tej historii wyłania się obraz dziewczyny, nastolatki, studentki tajnych kompletów o ponadprzeciętnej sile ducha i ogromnej chęci przetrwania, ktróra miała w sobie na tyle odwagi, aby po latach spokojnego powojennego życia wrócić jeszcze raz do bolesnej przeszłości i opisać ją dla nas. Mam nadzieję, że inni czytelnicy też docenią ten gest.

Na początku przeglądałam fotografie. Często, zanim zacznę lekturę, lubię obejrzeć ilustracje, których jeszcze nie wiążę z samą treścia, ale które dają mi jej przedsmak. W oczy rzuciło mi się zdjęcie niemal całej rodziny autorki i podpis, informujący, że wojnę przeżyła tylko ona. Tyle osób, tyle historii, uczuć, emocji i tylko jedna ocalona... To zdjęcie prześladuje mnie...

Mówią, że każdy człowiek nosi w sobie jakąś historię. Niektóre z nich są nazbyt bolesne, by móc je opowiedzieć. Czasem musi minąć wiele lat, aby osobiste przeżycia jednej osoby stały się dostępne dla szerokiego grona odbiorców. Tak było z historią Rachel Roth, a właściwie Romy Rotsztejn, która przez dziesiątki lat przechowywana w pamięci autorki, dopiero niedawno ujrzała światło dzienne. „Przysięgnij, że przeżyjesz” to prawdziwy diament wśród niezliczonej ilości świadectw zaliczanych do literatury o Zagładzie, który trafił do rąk czytelników dzięki staraniom Wydawnictwa RM.

Wojenne losy Romy przypominają bolesną i przerażającą drogę, która wiedzie od bram getta warszawskiego przez Majdanek, Auschwitz-Birkenau, Bergen-Belsen aż po Erec Israel. W trakcie tych kolejnych „przystanków” na nazistowskim szlaku zbrodni, bohaterka traci swych bliskich i wielokrotnie sama niemal zagląda śmierci w oczy. Słowo dane obcej osobie trzyma ją jednak przy życiu i motywuje do tego, by kiedyś dać światu świadectwo. Dziś, gdy mamy w rękach „Przysięgnij, że przeżyjesz”, wiemy na pewno, że na taką opowieść warto było czekać dziesiątki lat.

Lekkie pióro i swoboda pisarska autorki mocno kontrastują z przejmują tematyką jej opowieści. Każda kolejną strona książki przynosi hiobowe wieści i sprawia, że czytelnik staje oko w oko z Zagładą a mimo tego, z wielkim zaangażowaniem oddaje się lekturze, która daje pocieszenie udowadniając, że wola życia może odnieść triumf nad widmem śmierci.

„Przysięgnij, że przeżyjesz” to książka nie wymagająca żadnej rekomendacji. Jest świadectwem Holocaustu i jako taka winna być powszechnie znana i komentowana. Nie sposób bowiem dziś mówić o eksterminacji Żydów inaczej niż poprzez literackie relacje nielicznych już żyjących ofiar i świadków tego zbrodniczego procesu. Dlatego właśnie warto sięgnąć po wspomnienia Rachel Roth i nosić w sobie pamięć o niezawinionych ofiarach II wojny światowej, takich jak rodzina Naszej bohaterki.

Mówią, że każdy człowiek nosi w sobie jakąś historię. Niektóre z nich są nazbyt bolesne, by móc je opowiedzieć. Czasem musi minąć wiele lat, aby osobiste przeżycia jednej osoby stały się dostępne dla szerokiego grona odbiorców. Tak było z historią Rachel Roth, a właściwie Romy Rotsztejn, która przez dziesiątki lat przechowywana w pamięci autorki, dopiero niedawno ujrzała...

Bardzo bolesna,ważna i poruszająca opowieść młodziutkiej Żydówki ,której przyszło żyć w tak okrutnym czasie jakim była II wojna światowa .
Rahel,główna bohaterka bardzo szczegółowo wspomina swoje dzieje z życia w getcie warszawskim,a później w obozach koncentracyjnych.Dzięki jej niezwykłej dbałości o szczegóły i rzetelności poznajemy codzienne życie ,a przede wszystkim walkę o żywność ,o zachowanie jako takiej higieny,walkę o zdrowie ,a przede wszystkim o przetrwanie.
Jej opowieść ,to świadectwo piekła,ludobójstwa i bestialskiego znęcania się nad drugim człowiekiem.
Któregoś dnia przysięgła swojej umierającej współwięźniarce,że przeżyje ,by opowiedzieć światu całą prawdę -dotrzymała słowa,przeżyła i opowiedziała nam swoją historię.

Bardzo bolesna,ważna i poruszająca opowieść młodziutkiej Żydówki ,której przyszło żyć w tak okrutnym czasie jakim była II wojna światowa .
Rahel,główna bohaterka bardzo szczegółowo wspomina swoje dzieje z życia w getcie warszawskim,a później w obozach koncentracyjnych.Dzięki jej niezwykłej dbałości o szczegóły i rzetelności poznajemy codzienne życie ,a przede wszystkim...

Ci, którym udało się przeżyć koszmar holocaustu, często nie chcieli mówić o swoich doświadczeniach. Zatrzaskiwali za sobą drzwi do przeszłości i starali się żyć dniem codziennym. Często jednak wspomnienia powracały do ocalałych ze zdwojoną siłą, a niezaleczone rany i traumy przekazywane były kolejnym pokoleniom. Dla niektórych możliwość opowiedzenia o swoich doświadczeniach była formą swoistej autoterapii. Spisywane po latach wspomnienia uwalniały od strachu czy poczucia winy, bo nie raz Ci, którzy przeżyli zastanawiali się dlaczego to im właśnie udało się przeżyć gdy ich najbliżsi zginęli z ręki swoich oprawców, z głodu lub wycieńczeni chorobą.

Z wieloosobowej rodziny Rachel Roth (nazwisko rodowe Rotsztejn) przeżyła tylko ona, jej ciotka Hela oraz ojciec, któremu cudem udało się już po wybuchu wojny dotrzeć do Palestyny. Wychowana w inteligenckiej rodzinie żydowskiej na warszawskiej Pradze w czasie wojny trafiła wraz z najbliższymi do getta. Tam przeżyła śmierć najbliższych, łapanki do transportów i powstanie by w końcu trafić na Umschlagplatz a stamtąd do obozu w Majdanku.
Tam, mimo głodu, selekcji do gazu, tyfusu i innych chorób, obiecała sobie i nieznajomej kobiecie poruszonej jej losem, że przeżyję tę gehennę.
"Przysięgnij, że przeżyjesz. Majdanek, Auschwitz, Bergen-Belsen" to z dbałością o szczegóły opowiedziana historia młodej dziewczyny, której udało się wymknąć śmierci.
To niezwykle dokładny zapis jej losów, poruszający czytelnika bezpośredniością i szczerością. Dzięki niemu możemy poznać zarówno codzienność obozowego życia jak i przyjrzeć się relacjom międzyludzkim i stosunkom jakie panowały wśród osadzonych.
Czyta się tę książkę ze ściśniętym sercem ale i podziwem dla setek tysięcy więźniów, dla których każdy nowy dzień mógł być ich ostatnim. Mimo to nie poddawali się i dopóki starczyło sił walczyli aby przeżyć.
Autorce też się to udało a jej wspomnienia są spuścizną, którą pozostawiła kolejnym pokoleniom: kup pamięci i ku przestrodze. Zachęcam Was do lektury tej książki.

Za egzemplarz do recenzji dziękuję Wydawnictwu RM.

Ci, którym udało się przeżyć koszmar holocaustu, często nie chcieli mówić o swoich doświadczeniach. Zatrzaskiwali za sobą drzwi do przeszłości i starali się żyć dniem codziennym. Często jednak wspomnienia powracały do ocalałych ze zdwojoną siłą, a niezaleczone rany i traumy przekazywane były kolejnym pokoleniom. Dla niektórych możliwość opowiedzenia o swoich doświadczeniach...