Ania na uniwersytecie

jakkolwiek naiwnie to brzmi jest to najważniejsza książka mojego życia

jakkolwiek naiwnie to brzmi jest to najważniejsza książka mojego życia

10

10

Interesująca i wzruszająca.

Interesująca i wzruszająca.

Trochę więcej jest w tej części smutku związanego z wchodzeniem w dorosłe życie, trochę bardziej Ania zachwyca tu swoją urzekającą powierzchownością i wdziękiem niż wpadaniem w te urocze tarapaty, okraszone fantazyjnymi historiami dziejącymi się w jej wyobraźni. Nadal nie jest w stanie uciec od błędów, a im jest starsza tym większą mają one wagę. Staje się przy tym jednak coraz lepszą osobą i nabywa "światowej", a przynajmniej studenckiej ogłady. Powiewu świeżości w otoczeniu ułożonej już prawie całkiem Anne dodaje nowa przyjaciółka, z którą przeżywamy życiowe rozterki.

Trochę więcej jest w tej części smutku związanego z wchodzeniem w dorosłe życie, trochę bardziej Ania zachwyca tu swoją urzekającą powierzchownością i wdziękiem niż wpadaniem w te urocze tarapaty, okraszone fantazyjnymi historiami dziejącymi się w jej wyobraźni. Nadal nie jest w stanie uciec od błędów, a im jest starsza tym większą mają one wagę. Staje się przy tym jednak...

Ach, jak to się przyjemnie czytało.

Ach, jak to się przyjemnie czytało.

Liczyłam na część o studenckim życiu, a tymczasem Montgomery wysyła co chwilę swoją bohaterkę do Avonlea. Wątek z kotem był okropny!

Liczyłam na część o studenckim życiu, a tymczasem Montgomery wysyła co chwilę swoją bohaterkę do Avonlea. Wątek z kotem był okropny!

4 lata studiów Anne na uniwersytecie. Nowe znajomości i przyjaźnie, perypetie mieszkaniowe i liczni absztyfikanci. I dorastające przyjaciółki, bo wokół niemalże same śluby.

Mimo że lata temu czytałam już tę książkę, więc wiedziałam z grubsza, co się będzie działo, to i tak trzymała mnie w napięciu. To jest niesamowite.
Ale było to takie napięcie, żeby w końcu TO się wydarzyło. Wiedziałam CO, ale czekałam aż to przeczytam.
Od połowy historia była już dla mnie nieodkładalna. Tak bardzo chciałam szczęśliwego zakończenia!

Jedyne, co mnie tu zniesmaczyło, to opis chloroformowania kota. Jakby co, to przeżył, bo kosz, w którym miało się to dokonać, był dziurawy. Ale intencja była inna 🤯
Mam na uwadze fakt, że książka ukazała się po raz pierwszy 110 lat temu. Niesmak jednak pozostał 😅

4 lata studiów Anne na uniwersytecie. Nowe znajomości i przyjaźnie, perypetie mieszkaniowe i liczni absztyfikanci. I dorastające przyjaciółki, bo wokół niemalże same śluby.

Mimo że lata temu czytałam już tę książkę, więc wiedziałam z grubsza, co się będzie działo, to i tak trzymała mnie w napięciu. To jest niesamowite.
Ale było to takie napięcie, żeby w końcu TO się...

Na wstępie zaznaczę, że "Anię na uniwersytecie" czytałem w tłumaczeniu pani Marii Borzobohatej-Sawickiej. Podobnie jak "Ania z Avonlea", tak i ta część rozpoczyna się praktycznie w miejscu w którym skończyła się część poprzednia. Lato zaczyna dobiegać końca i nieubłaganie zbliża się czas wyjazdu Ani z Avonlea do Kingsport, gdzie zamierza kontynuować edukację. Na swoje szczęście nie jedzie sama, bo towarzyszyć jej będą: Priscilla Grant, Gilbert Blythe oraz Charlie Sloane, więc nie będzie czuła się taka samotna mając znajomych z Avonlea w pobliżu. Tymczasem na Zielone Wzgórze przeprowadza się Małgorzata Linde co też już było zaplanowane w poprzedniej części.

W powieści tej mamy ukazane życie towarzyskie, perypetie przyjaciółek Ani, ich rozterki sercowe, stosunkowo mało jest natomiast tytułowego uniwersytetu. W trakcie tej niezbyt obszernej książki na uniwersytecie mijają Ani 4 lata, więc mamy wrażenie jakby praktycznie nie wyjechała z Avonlea, bo co kilka rozdziałów tam wraca. To tak jakby cztery pierwsze części "Harry'ego Pottera" wcisnąć w książkę długości "Kamienia Filozoficznego". Przydałoby się przynajmniej kilka perypetii związanych z zajęciami, nauką, jakimś konkretnym przedmiotem, może kółkiem teatralnym co pasowałoby do Ani, czymkolwiek by nieco zaznaczyć te uniwersyteckie życie.

Miejscami też wszystko dzieje się zbyt dogodnie i po myśli Ani. Tu w jednej chwili myśli o tym, że będzie musiała przerwać naukę na uniwersytecie z powodu braku pieniędzy, a chwilę później dostaje w spadku tysiąc dolarów. Albo jak Ania z koleżankami szuka domu na wynajem i akurat udaje im się wynająć ten wymarzony - Zakątek Patty, który wcześniej sobie upatrzyły. Z drugiej strony serii o "Harrym Potterze" można zarzucić to samo. Jak Harry zostaje szukającym dostaje najlepszą na rynku miotłę - Nimbusa 2000, a gdy ją traci to otrzymuje Błyskawicę.

Nie bardzo pasowało mi do Ani to, że dzięki znajomości z Philippą Gordon razem z Priscillą dołączyła do tego "lepszego" towarzystwa wśród pierwszoroczniaków. Spodziewałem się, że będzie raczej wycofana i skupi się na nauce. Odniosłem takie wrażenie, że Ania dużo bardziej zadziera nosa i uważa się za lepszą od innych. Swoją drogą nieco irytowało mnie to ciągłe podkreślanie, że Charlie Sloane i rodzina Sloane'ów w ogóle mają w sobie jakieś wewnętrzne fuj. Dość często to się przewijało co trochę nie pasowało mi do Ani, która we wcześniejszych częściach wielokrotnie powtarzała, że wygląd nie jest najważniejszy. Sceny z próbą uśpienia kota czy wspomnienie w liście Davy'ego wieszania psa przez pana Harrisona i to następujące krótko po sobie nie wydawały się zbyt potrzebne, choć wiele mówią o ówczesnej obyczajowości. Dla kota skończyło się to szczęśliwiej niż dla psa.

Pomimo tych kilku moich zastrzeżeń wciąż jest to powieść, którą czyta się szybko i równie przyjemnie jak poprzedniczki. Chociaż nie ma tu jakichś spektakularnych zdarzeń to jest coś takiego mięciutkiego i przytulnego w tej serii, że chce się do niej wracać, nawet jeśli niektóre rzeczy nas irytują czy zniesmaczają. Montgomery podobnie jak Rowling ma dar budowania klimatu przy pomocy krótkich scenek, więc pomimo, iż akcja toczy się dość wartko a rok za rokiem mija jak z bicza strzelił to jesteśmy wczuć się w ten upływ czasu. Niektóre sceny wręcz łudząco wydawały mi się podobne do tych z "Harry'ego Pottera", jak chociażby wtedy gdy Ania z koleżankami siedzi przy kominku w Zakątku Patty co od razu kojarzyło mi się z pokojem wspólnym Gryfonów przy którym siedzą Harry, Ron i Hermiona.

Na wstępie zaznaczę, że "Anię na uniwersytecie" czytałem w tłumaczeniu pani Marii Borzobohatej-Sawickiej. Podobnie jak "Ania z Avonlea", tak i ta część rozpoczyna się praktycznie w miejscu w którym skończyła się część poprzednia. Lato zaczyna dobiegać końca i nieubłaganie zbliża się czas wyjazdu Ani z Avonlea do Kingsport, gdzie zamierza kontynuować edukację. Na swoje...

Coraz bardziej skłaniam się do tłumaczenia Anny Bańkowskiej. Mimo, że jest wierne, to nie brzmi staroświecko.

Coraz bardziej skłaniam się do tłumaczenia Anny Bańkowskiej. Mimo, że jest wierne, to nie brzmi staroświecko.

Ania Shirley wstępuje na uniwersytet w Redmondzie.
Książka w największej mierze skupia się perypetiach miłosnych Ani, a ten uniwersytet w tytule to jest tak trochę dla zmyły - zdaje się być tylko pretekstem do zmiany lokalizacji i wprowadzenia nowych postaci, a sam w sobie nie odgrywa właściwie żadnej roli. Znacznie więcej wzmianek o edukacji bohaterki można było znaleźć w "Ani z Zielonego Wzgórza". Poza tym, pomijając ten wspomniany wcześniej wątek miłosny, książka za bardzo nie ma jakiejś konkretniejszej fabuły, a składa się z czegoś w rodzaju zbioru dość luźno powiązanych krótkich anegdotek (przy czym część z nich jest zupełnie zbędna). Pojawia się też sporo nowych bohaterów, ale większość z nich w ogóle nie ma szansy zaistnieć czy choćby dać się bliżej poznać, bo akcja tak bardzo pędzi naprzód - większość wątków pojawia się nagle i równie nagle się rozwiązuje, bez jakiegokolwiek podbudowania po drodze. Niemniej, mimo wszystko całkiem przyjemnie śledziło mi się te romantyczne zawirowania, nawet jeśli ich rozwiązanie było od początku oczywiste.

Ania Shirley wstępuje na uniwersytet w Redmondzie.
Książka w największej mierze skupia się perypetiach miłosnych Ani, a ten uniwersytet w tytule to jest tak trochę dla zmyły - zdaje się być tylko pretekstem do zmiany lokalizacji i wprowadzenia nowych postaci, a sam w sobie nie odgrywa właściwie żadnej roli. Znacznie więcej wzmianek o edukacji bohaterki można było znaleźć w...