Popioły

łooo ale mnie to zakończenie złapało za serce, serio

łooo ale mnie to zakończenie złapało za serce, serio

Nie. No za cholerę, absolutnie, totalnie nie.
Po prostu nie umiem ubrać w słowa jak bardzo polecam “Popioły”.

(ależ Was wziąłem pod włos)

Jest to cholernie dobry komiks. Z tych niepozornych, mało spektakularnych. Ot, trójka dawnych przyjaciół wyrusza na wspólną samochodową wyprawę. Nie wiadomo czemu. I nie wiadomo czemu za nimi podąża dwóch brodatych typów.

I co?

I wszystko.

Komiks zachwyca gawędziarskim, dowcipnym tonem, ma fenomenalnie barwną narrację (zarówno wizualną, jak i słowną),jest cholernie błyskotliwy, ciut absurdalny, zaskakujący i uroczy.

A do tego wszystkiego scenariuszowo się wszystko spina tak pięknie, tak satysfakcjonująco, zgrabnie i dosadnie, że dech zapiera.

Jesli nie czytaliście - czytajcie, a ja lecę kupować wszystkie pozostałe dzieła Ortiza na świecie.

Po więcej recenzji zapraszam na Instagram: @traczytanko

Nie. No za cholerę, absolutnie, totalnie nie.
Po prostu nie umiem ubrać w słowa jak bardzo polecam “Popioły”.

(ależ Was wziąłem pod włos)

Jest to cholernie dobry komiks. Z tych niepozornych, mało spektakularnych. Ot, trójka dawnych przyjaciół wyrusza na wspólną samochodową wyprawę. Nie wiadomo czemu. I nie wiadomo czemu za nimi podąża dwóch brodatych typów.

I co?

I...

Świetna opowieść. Pełna akcji, humoru i naprawdę przemyślanej fabuły. Czytałem jakbym oglądał dobry film Tarantino. Każda postać ma swój wyjątkowy charakter, mimikę twarzy, zachowania itp. Momentami jest dość absurdalnie, ale tym lepiej.

Rysunki są dość proste, ale wciąż wymowne. Kadry stanowią ćwiartkę tego jak zazwyczaj wygląda to w innych komiksach. Pomimo przestrzeni wielkości znaczka pocztowego, każdy kadr przemawia do wyobraźni.

Świetny komiks. Serdecznie polecam.

Świetna opowieść. Pełna akcji, humoru i naprawdę przemyślanej fabuły. Czytałem jakbym oglądał dobry film Tarantino. Każda postać ma swój wyjątkowy charakter, mimikę twarzy, zachowania itp. Momentami jest dość absurdalnie, ale tym lepiej.

Rysunki są dość proste, ale wciąż wymowne. Kadry stanowią ćwiartkę tego jak zazwyczaj wygląda to w innych komiksach. Pomimo przestrzeni...

Intrygująca, wciągająca historia, która zaczyna się niepozornie. Oto trzech dawnych przyjaciół, którzy od kilku lat się nie widzieli wyrusza w drogę jednym samochodem. Dostajemy krótką zapowiedź, że ta wędrówka pełna będzie wydarzeń, że może będzie dziwnie i dramatycznie.
Zaczyna się bardzo obyczajowo, poznajemy głównych bohaterów, fragmenty ich przeszłości, pojawia się w tych opowieściach i ich rozmowach ten czwarty, który jest powodem tej wyprawy. A potem dostajemy jazdę bez trzymanki.
Czego tu nie ma. Jest powieść drogi, którą mogliby zekranizować bracia Coen, są sceny i pomysły przywołujące dystans Tarantino, jest wzruszenie i ściskające serce dramaty, są zwroty akcji i odkrywania kolejnych elementów przeszłości, które zmieniają wymowę tego co dotąd wiedzieliśmy. I tak aż do wzruszającego finału.
Bawiłem się przednio. Scenariusz napisany jest w punkt, gęsty od dialogów, niedopowiedzeń, potrafiący rozgrywać opowieść samymi kadrami, gęsto upakowanymi na niewielkich stronach, albo dialogami z rwanymi wypowiedziami, przekomarzaniem się, docinkami. Wszystko mu wychodzi. Opowieść wciąga, bohaterowie dają się lubić mimo że mają wiele na sumieniu i mogliby odpychać. Rozumiemy ich, przejmujemy się nimi. Całość rozładowują jakieś absurdalne elementy i sytuacje, wpasowane właśnie z wdziękiem Tarantino czy Coenów.
Prosta kreska, wyrazista, pozwalająca nagromadzić mnóstwo niewielkich ale przejrzystych kadrów na stronie idealnie pasuje do tej historii.
Po prostu to była wspaniała lektura. A autor, po którego sięgnąłem pierwszy raz, zdobył sobie zaufanie i trafił na listę obowiązkową.

Intrygująca, wciągająca historia, która zaczyna się niepozornie. Oto trzech dawnych przyjaciół, którzy od kilku lat się nie widzieli wyrusza w drogę jednym samochodem. Dostajemy krótką zapowiedź, że ta wędrówka pełna będzie wydarzeń, że może będzie dziwnie i dramatycznie.
Zaczyna się bardzo obyczajowo, poznajemy głównych bohaterów, fragmenty ich przeszłości, pojawia się w...

Popioły to historia szalonej podróży dawnych przyjaciół, których celem jest spełnienie ostatniej woli chłopaka z ich paczki, polegające na rozsypaniu jego skremowanych szczątków w wyznaczonym miejscu.

Konstrukcja komiksu jest rewelacyjna. Opowieść jest przedstawiona z perspektywy jednego z bohaterów, który jest tu narratorem. Ciekawym zabiegiem są wstawki z historycznymi informacjami dotyczącymi kremacji w różnych krajach i kulturach.

Nietuzinkowy i poruszający komiks dający do myślenia.

Styl graficzny jest bardzo prosty, ale trafnie ilustruje perypetie bohaterów. Kontrastuje on z dosyć trudnym tematem przewodnim i nadaje znakomitej lekkości.

Czytało się bardzo przyjemnie i szybko. Jest to coś innego, bardzo polecam.
Właśnie o taki komiks nic nie robiłem ;),a jednak został wydany. Myślę, że warto przeczytać, następnie o nim mówić.

IG: https://www.instagram.com/komiksologia_po_mojemu/

Popioły to historia szalonej podróży dawnych przyjaciół, których celem jest spełnienie ostatniej woli chłopaka z ich paczki, polegające na rozsypaniu jego skremowanych szczątków w wyznaczonym miejscu.

Konstrukcja komiksu jest rewelacyjna. Opowieść jest przedstawiona z perspektywy jednego z bohaterów, który jest tu narratorem. Ciekawym zabiegiem są wstawki z historycznymi...

"Popioły" nie są tak oryginalne jak "Murderabilia", ale bardzo umiejętnie grają zajechanymi motywami i tworzą sympatyczną historię drogi, którą na półce umieściłbym gdzieś obok "Flake" - Matthew Dooley'a, czyli w przegródce fajnych, niezobowiązujących, ale inteligentnych historii dla każdego. Tym razem nie mordercy, nie koty, ale tytułowe popioły są motywem przewodnim. Autor wtrąca w fabułę fakty historyczne (tzn. wydaje mi się , że to są fakty) na temat podejścia do kremacji na przestrzeni dekad. Te wszystkie wtręty, dygresje, narracyjne sztuczki, retrospekcje i prezentacje równolegle toczących się wydarzeń to sprytne zabiegi, które właśnie sposób opowiadania wysuwają na pierwszy plan. Bez spiny, ze sporą dawką melancholii i ulotnych emocji. Bardzo przyjemna rzecz

"Popioły" nie są tak oryginalne jak "Murderabilia", ale bardzo umiejętnie grają zajechanymi motywami i tworzą sympatyczną historię drogi, którą na półce umieściłbym gdzieś obok "Flake" - Matthew Dooley'a, czyli w przegródce fajnych, niezobowiązujących, ale inteligentnych historii dla każdego. Tym razem nie mordercy, nie koty, ale tytułowe popioły są motywem przewodnim....

Całkiem zgrabne i ciekawe, przypominające zwariowane kino drogi z plejada barwnych postaci i czasem niedorzecznymi przygodami. Trochę jednak zabrakło, by historia została w głowie na dłużej. Dotyka idei przyjaźni, sensu życia, poszukiwania celu, ale trochę za mało emocjonuje.
Graficznie bez zarzuty, charakterystycznie, dość prosto, ale dobrze dopasowane.

Całkiem zgrabne i ciekawe, przypominające zwariowane kino drogi z plejada barwnych postaci i czasem niedorzecznymi przygodami. Trochę jednak zabrakło, by historia została w głowie na dłużej. Dotyka idei przyjaźni, sensu życia, poszukiwania celu, ale trochę za mało emocjonuje.
Graficznie bez zarzuty, charakterystycznie, dość prosto, ale dobrze dopasowane.

Opowieść o ponownym spotkaniu po latach. Trójka przyjaciół znów łączy siły, bowiem jeden z nich, przedwcześnie zmarły, chciał być pochowany (a w zasadzie rozrzucony) w pewnym
tajemniczym miejscu oznaczonym na mapie. Czy to jedynie ostatnia wola, aby spocząć w wymarzonym miejscu, czy kryje się za tym większy plan? "Popioły" to komiks drogi z małą domieszką obyczajówki i sensacji. Sama fabuła nie jest jakaś porywająca i mało prawdopodobna. Kreska w porządku, dobre dialogi. Komiks przyjemny, ale żadna rewelacja.

Opowieść o ponownym spotkaniu po latach. Trójka przyjaciół znów łączy siły, bowiem jeden z nich, przedwcześnie zmarły, chciał być pochowany (a w zasadzie rozrzucony) w pewnym
tajemniczym miejscu oznaczonym na mapie. Czy to jedynie ostatnia wola, aby spocząć w wymarzonym miejscu, czy kryje się za tym większy plan? "Popioły" to komiks drogi z małą domieszką obyczajówki i...

Po "Popioły" sięgnąłem mając ciągle w pamięci "Murderabilia", który to był komiksem bardziej zaskakującym i przyciągający dość niecodziennym motywem niż dobrą opowieścią. Jednak styl Alvaro Ortiza na tyle zapadł mi w pamięć, że nie miałem żadnych oporów przed sięgnięciem po "Popioły".
Tym razem Ortiz stworzył zupełnie inną historię, można powiedzieć, że to opowieść drogi, w której główni bohaterowie nie tylko jadą z punktu A do punktu B przeżywając w międzyczasie różne przygody. To również podróż pełna wspomnień, skrywanych tajemnic i próby odnowienia dawno zatartych zażyłości. "Popioły" to zaskakująco przyjemna lektura, która przekonała mnie zdecydowanie bardziej do stylu Ortiza niż to miało miejsce w przypadku "Murderabilia". To przede wszystkim pozytywna historia, w której nie brakuje barwnych postaci i zaskakujących zwrotów akcji, wszystko to oczywiście wsparte bardzo charakterystyczną kreską Alvaro Ortiza.

Po "Popioły" sięgnąłem mając ciągle w pamięci "Murderabilia", który to był komiksem bardziej zaskakującym i przyciągający dość niecodziennym motywem niż dobrą opowieścią. Jednak styl Alvaro Ortiza na tyle zapadł mi w pamięć, że nie miałem żadnych oporów przed sięgnięciem po "Popioły".
Tym razem Ortiz stworzył zupełnie inną historię, można powiedzieć, że to opowieść drogi, w...

Po wspaniałych Murderabiliach oczekiwałam co najmniej utrzymania poziomu- niestety Popioły to komiks mniej absurdalny i bardziej przyziemny

Po wspaniałych Murderabiliach oczekiwałam co najmniej utrzymania poziomu- niestety Popioły to komiks mniej absurdalny i bardziej przyziemny