Moja droga B,

Jestem fanem Jandy w każdej postaci, używam nawet płynu micelarnego jej marki (tak!).
Najlepsza jest w kreacjach na deskach teatru (polecam!)
"Moja droga B" to oczywiście charakterystyczny humor, chaos i absurd w jaki uwikła się zawsze szanowna K.
Nie wnikam czy napisane felietony ocierają się o prawdę czy są czystą fikcją. Zabawa przy czytaniu jest przednia.
Ta sama iskra i wnikliwość obserwacji codzienności jak w "Dziennikach" w/w.

Jestem fanem Jandy w każdej postaci, używam nawet płynu micelarnego jej marki (tak!).
Najlepsza jest w kreacjach na deskach teatru (polecam!)
"Moja droga B" to oczywiście charakterystyczny humor, chaos i absurd w jaki uwikła się zawsze szanowna K.
Nie wnikam czy napisane felietony ocierają się o prawdę czy są czystą fikcją. Zabawa przy czytaniu jest przednia.
Ta sama...

Uwielbiam Krystynę Jandę bezapelacyjnie. Wielbię role teatralne, filmowe, czytam wszystko spod pióra tej Artystki lub o Niej. Jestem bezkrytyczna i zaślepiona uwielbieniem. Jeśli masz tak samo jak ja, to ta pozycja (i wszystkie pozostałe) są obowiązkowe.
A ten zbiór był chyba moim pierwszym w kolekcji Jandy.

Uwielbiam Krystynę Jandę bezapelacyjnie. Wielbię role teatralne, filmowe, czytam wszystko spod pióra tej Artystki lub o Niej. Jestem bezkrytyczna i zaślepiona uwielbieniem. Jeśli masz tak samo jak ja, to ta pozycja (i wszystkie pozostałe) są obowiązkowe.
A ten zbiór był chyba moim pierwszym w kolekcji Jandy.

Przeczytałam tę książkę trochę z ciekawości, ponieważ lubię panią Jandę jako aktorkę. No cóż, mówiąc wprost, po lekturze tej książki nie chciałabym mieć takiej "przyjaciółki". Nie wiem czy osoba, do której Janda pisze te "listy" jest wymyślona czy też nie, ale czyta się to nieprzyjemnie. Z tej korespondencji wynika, że autorka pisze z kimś o obniżonym nastroju, zaś ze strony aktorki osoba ta otrzymuje ciągłe porady typu "masz za dobrze" "inni mają gorzej", "weź się w garść". Po przeczytaniu kilkunastu stron miałam chęć rzucić to w diabły, ale jakoś doczytałam. Nic się nie zmieniło, doszło jeszcze dogryzanie bezdzietnym. Nie wiem czy to wartościowa lektura.

Przeczytałam tę książkę trochę z ciekawości, ponieważ lubię panią Jandę jako aktorkę. No cóż, mówiąc wprost, po lekturze tej książki nie chciałabym mieć takiej "przyjaciółki". Nie wiem czy osoba, do której Janda pisze te "listy" jest wymyślona czy też nie, ale czyta się to nieprzyjemnie. Z tej korespondencji wynika, że autorka pisze z kimś o obniżonym nastroju, zaś ze...

Janda to Janda. Zawsze jak jestem w Warszawie, muszę iść na spektakl do Polonii. Ona ma język i szkoda, że nie pisze już. Zawsze ją ceniłam jako aktorkę, a pisarką ona bywa, niezłą.

Janda to Janda. Zawsze jak jestem w Warszawie, muszę iść na spektakl do Polonii. Ona ma język i szkoda, że nie pisze już. Zawsze ją ceniłam jako aktorkę, a pisarką ona bywa, niezłą.

Krystyna Janda w roli piszącej felietony również do mnie przemawia. To cała ona. Jej styl, luz, lekki chaos - za to ją się kocha, albo nie. Wybieram pierwszą opcję. Jej podejście do świata, rodziny, radzenie sobie w sytuacjach, które daje świat i sposób zapisu towarzyszących im emocji, do mnie trafiają. Czytałam z dużym zainteresowaniem i uśmiechem na twarzy. Polecam!

Krystyna Janda w roli piszącej felietony również do mnie przemawia. To cała ona. Jej styl, luz, lekki chaos - za to ją się kocha, albo nie. Wybieram pierwszą opcję. Jej podejście do świata, rodziny, radzenie sobie w sytuacjach, które daje świat i sposób zapisu towarzyszących im emocji, do mnie trafiają. Czytałam z dużym zainteresowaniem i uśmiechem na twarzy. Polecam!

Zawsze, gdy zaczynam czytać książkę napisaną przez jakąś sławną postać zastanawiam się, z czym mam do czynienia. Czy książka Moja droga B to są felietony pisane “od serca”? Czy może jednak sprytna kreacja, mająca utrwalić jakiś pożądany wizerunek? Uwielbiam listy w każdym wydaniu, dlatego podjęłam rękawicę sprawdzenia tego.

Napaliłam się jak szczerbaty na suchary na tę książkę. Niestety, pierwsze felietony mnie nieco rozczarowały. Wydały się płytkie, oczywiste i mało zaskakujące. Miałam wrażenie, że nic nie wnoszą, są o niczym i napisane są bez większego celu. Janda zaś nie wydała się na tyle interesującą osobą, żeby czytać jej przemyślenia.

Podejrzewam, że czytane przez cudowny głos tej kobiety, miały zupełnie inny wydźwięk. W formie drukowanej zabrakło tego “czegoś”. Gdyby nie lekka forma, chyba bym się zniechęciła. Ale jednak jestem uparta i na szczęście, bo dalej było tylko lepiej.

Listy do B.

Moja droga B, czyli zbiór felietonów, w formie pisanych do przyjaciółki listów, na pewno pokazuje sławną aktorkę jako osobę bardzo pewną siebie i skupioną na sobie. Choć nadal potrafiącą dostrzec innego człowieka.

Aktorka wprowadza do swojego prywatnego świata. Opowiada o swoim małżeństwie, dzieciach, podejściu do życia, codzienności, o swoich doświadczeniach zawodowych oraz anegdotki o innych aktorach i reżyserach.

Może się wydawać, że to wszystko to tylko dość płytko potraktowana codzienność. Jednostronna komunikacja kobiety, która przywykła do bycia w centrum uwagi. Wyżalanie się z problemów pierwszego świata, dla czytelników, którzy w ogromnej większości nie zakosztują nawet ułamka życia, jakie prowadzi autorka…

A jednak…

Ale w pewnym momencie, już chyba pod koniec, zaczęłam wczuwać się w nastrój autorki. Chyba wtedy, kiedy Janda wychodzi z formuły krótkich listów i zaczyna swojej przyjaciółce opisywać swoje wakacje we Włoszech. Zaczęłam wtedy myśleć, że ten największy, jak mi się wydawało minus, jest zarazem plusem.

Aktorka pokazuje siebie jako “normalnego” człowieka, któremu sukces nie zawrócił mocno w głowie. Krystyna Janda jest pomimo rozpoznawalności i niewątpliwego sukcesu podobna do większości ludzi. Złości się, martwi, tyje, odchudza, lubi, nie lubi, niecierpliwi się (jak wtedy, gdy właściwie na początku przerwała zabieg w SPA, bo nie mogła się doczekać końca)…

Owszem, jest nieco narwana i egzaltowana, ale chyba można jej to wybaczyć. To jedna z legendarnych aktorek pokolenia moich rodziców. Jej charakterystyczny głos, np. w filmie Królik po berlińsku, zostanie ze mną na zawsze. Warto więc było wejść trochę w jej świat i spróbować lepiej ją poznać. Tym bardziej, że książka Moja droga B należy do tych, które czyta się bardzo szybko.

Zawsze, gdy zaczynam czytać książkę napisaną przez jakąś sławną postać zastanawiam się, z czym mam do czynienia. Czy książka Moja droga B to są felietony pisane “od serca”? Czy może jednak sprytna kreacja, mająca utrwalić jakiś pożądany wizerunek? Uwielbiam listy w każdym wydaniu, dlatego podjęłam rękawicę sprawdzenia tego.

Napaliłam się jak szczerbaty na suchary na tę...

Książka o niczym, nudna, pusta, infantylna. I jak zawsze samozachwyt i zaufanie Pani Jandy razi po oczach. Poddalam się po kilku rozdziałach. I to chyba nie chodzi o to ze to ambitne dzieło, którego ciemny lud nie rozumie. Wręcz przeciwnie jest tak proste, infantylne i puste że właśnie człowiek, który lubi dobre książki i chce coś wynieść z czytania straci tu czas.

Książka o niczym, nudna, pusta, infantylna. I jak zawsze samozachwyt i zaufanie Pani Jandy razi po oczach. Poddalam się po kilku rozdziałach. I to chyba nie chodzi o to ze to ambitne dzieło, którego ciemny lud nie rozumie. Wręcz przeciwnie jest tak proste, infantylne i puste że właśnie człowiek, który lubi dobre książki i chce coś wynieść z czytania straci tu czas.

Uwielbiam poczucie humoru pani Krystyny! Uwielbiam jej szczerość i wrażliwość. W książce "Moja droga B." znajdziecie tego wszystkiego po trochu.

Uwielbiam poczucie humoru pani Krystyny! Uwielbiam jej szczerość i wrażliwość. W książce "Moja droga B." znajdziecie tego wszystkiego po trochu.

Sama nie wierzę, że to napiszę przecież to książka napisana przez Krystynę Jandę! Niestety te felietony nie zrobiły na mnie wrażenia. Miałam odniosłam wrażenie, że mnie nudzą. Felieton o Irenie Kwiatkowskiej jedynie spowodował, że powiedziałam sobie wow i on spowodował, że chciałam czytać dalej tą książkę. Oczywiście jest tu przyjaźń dwóch kobiet bez dwóch zdań. Sama piszę jeszcze listy do jednej z moich koleżanek, ale ona już odpisuje mi na komputerze. Nie raz mam wrażenie, że zapomną ludzie jak się pisze. Uwielbiam Krystynę Jandę jako aktorkę w inne książki mi się podobają, ale jakoś nie ta. Polecam więc każdemu kto lubi osobę Pani Krystyny

Sama nie wierzę, że to napiszę przecież to książka napisana przez Krystynę Jandę! Niestety te felietony nie zrobiły na mnie wrażenia. Miałam odniosłam wrażenie, że mnie nudzą. Felieton o Irenie Kwiatkowskiej jedynie spowodował, że powiedziałam sobie wow i on spowodował, że chciałam czytać dalej tą książkę. Oczywiście jest tu przyjaźń dwóch kobiet bez dwóch zdań. Sama piszę...

Uwielbiam

Uwielbiam