Aleksandra

Lato 1887 roku. Aleksandra, młoda aktorka i tancerka, olśniewa warszawską publiczność i łamie męskie serca. Nieszczęśliwy wypadek zmusza ją do powrotu w rodzinne strony – na Podlasie, gdzie zaprzyjaźnia się z carskimi urzędnikami i żołnierzami, a jednocześnie organizuje patriotyczne koncerty i uczy na polskiej pensji.
Spokój Aleksandry burzą demony przeszłości. Musi zmierzyć się z trudną rodzinną historią i wspomnieniami nieszczęśliwej miłości. Co wybierze nieszczęśliwie skrzywdzona kobieta ?Karierę na deskach teatru w stolicy czy życie u boku ukochanego mężczyzny na podlaskiej prowincji?

Antonia, Cecylia i Aleksandra – trzy kobiety. Trzy odmienne losy. Trzy tomy cyklu powieści Agnieszki Panasiuk rozgrywającego się na Południowym Podlasiu w drugiej połowie XIX stulecia . Wszystkie trzy , choć tak różne zaangażowały się w walkę z rosyjskim najeźdźcą i w miarę możliwości krzewiły polską kulturę , niosły pomoc uciśnionym w wierze unitom oraz propagowały polskie tradycje .

Lato 1887 roku. Aleksandra, młoda aktorka i tancerka, olśniewa warszawską publiczność i łamie męskie serca. Nieszczęśliwy wypadek zmusza ją do powrotu w rodzinne strony – na Podlasie, gdzie zaprzyjaźnia się z carskimi urzędnikami i żołnierzami, a jednocześnie organizuje patriotyczne koncerty i uczy na polskiej pensji.
Spokój Aleksandry burzą demony przeszłości. Musi...

W końcu współczesna powieść kobieca z historią w tle , która nie jest banalna i zbyt prosta. Sporo ciekawostek na temat zwyczajów z końca z XIX w. i motyw prześladowań Unitów.
Chętnie sięgnę po inne książki tej autorki.

W końcu współczesna powieść kobieca z historią w tle , która nie jest banalna i zbyt prosta. Sporo ciekawostek na temat zwyczajów z końca z XIX w. i motyw prześladowań Unitów.
Chętnie sięgnę po inne książki tej autorki.

Książka jest bardzo nastrojowa, spodobała mi się ta atmosfera oraz miejsca w które mnie przeniosła, lecz niestety historia jest tak nudna, a bohaterka tak nieznośna, że nie wytrwałam do końca.

Książka jest bardzo nastrojowa, spodobała mi się ta atmosfera oraz miejsca w które mnie przeniosła, lecz niestety historia jest tak nudna, a bohaterka tak nieznośna, że nie wytrwałam do końca.

Aleksandra jest młodą aktorką i tancerką, która swoim talentem oczarowała całą Warszawę. Pewien nieszczęśliwy wypadek w czasie próby spowodował, że musi zapomnieć o dalszym rozwoju swojej kariery. Czy chce, czy nie wraca do rodzinnych stron na Podlasie, by móc jak najszybciej wyleczyć złamaną nogę. Niestety rodzinna wieś na Podlasiu przypomina jej o przykrych i nie rozwiązanych sporach rodzinnych. Będzie musiała stawić im czoła. Czy Aleksandrze uda się pokonać przykre wspomnienia i będzie mogła się cieszyć normalnym życiem oraz upragnioną miłością?

Książkę Agnieszki Panasiuk można podporządkować do literatury obyczajowej, lub do romansu historycznego. Akcja powieści rozgrywa się latem w drugiej połowie XIX wieku we wsi na Podlasiu. Powieść jest jedną z trzech tomów, które opisują trzy różne losy kobiet pochodzących z malowniczych wsi na Podlasiu.
Aleksandra to kobieta sukcesu, która ma talent i wielbicieli. Jej dotychczasowe życie zmienia wypadek na skutek czego łamie nogę. Uniemożliwia jej to dalsze tańczenie. Wie, że może już nigdy nie wrócić na scenę. Robi wszystko, co w jej mocy by dalej cieszyć się swoją sławą. Hrabia Zygmunt zaprasza ją na Podlasie. Nie była zadowolona z tego pomysłu, ale wiedziała, że tam będzie osobą incognito. Niestety, ale wspomnienia z czasów kiedy uciekła z Podlasia do Warszawy znowu odżyły. Musiała zmierzyć się z demonami przeszłości. Ta walka jest nierówna, ale jej spryt i determinacja doprowadzają ją do upragnionego szczęścia.
Książkę czyta się szybko i nie ma problemu ze zrozumieniem treści. Historia trzyma w napięciu już od pierwszej strony. Autorka ma ogromną wiedzę na temat Podlasia i historii XIX wieku. Dzięki tej wiedzy możemy "przenieść się w czasie" i poczuć klimat dawnych czasów.
Uważam, że warto przeczytać tę książkę, ponieważ daje czytelnikowi motywację do działania i osiągnięcia swoich marzeń. Dążenie do celu daje poczucie spełnienia i wiarę w swoje możliwości. Bez tego ciężko jest być szczęśliwym człowiekiem. Autorka uświadamia czytelnikowi, również to, że nie można uciec od swojej przeszłości, ani od swojego przeznaczenia. Prędzej czy później i tak dopadnie nas to co jest nam pisane. Nic w życiu nie dzieje się bez przyczyny.

Książkę otrzymałam z Klubu Recenzenta serwisu nakanapie.pl

Aleksandra jest młodą aktorką i tancerką, która swoim talentem oczarowała całą Warszawę. Pewien nieszczęśliwy wypadek w czasie próby spowodował, że musi zapomnieć o dalszym rozwoju swojej kariery. Czy chce, czy nie wraca do rodzinnych stron na Podlasie, by móc jak najszybciej wyleczyć złamaną nogę. Niestety rodzinna wieś na Podlasiu przypomina jej o przykrych i nie...

Przyjemna, spokojna powieść. Chyba najciekawsza z serii.

Przyjemna, spokojna powieść. Chyba najciekawsza z serii.

Trzecia cześć serii ,,Na Podlasiu”.

Trzecia cześć serii ,,Na Podlasiu”.

Bardzo spokojna powieść, żeby nie powiedzieć nudna. Akcja ledwie się toczy i niewiele się w niej dzieje. Fabuła bardzo przypomina tą z poprzednich tomów cyklu. Tutaj również wszystko dzieje się w XIX wieku, w miejscowości Biała na Podlasiu, gdzie bohaterowie w mniejszym bądź większym stopniu angażują się w walkę o przetrwanie polskości w ludzkiej pamięci. A więc jest celebrowanie tradycji i obyczajów, jest potajemna nauka na polskiej pensji. Są różne bale i spotkania towarzyskie i są też organizowane patriotyczne koncerty. Dzięki temu powstał w tej powieści wyrazisty klimat, fajnie też zostały zobrazowane dawne życie i dawna mentalność. A ponieważ lekko i szybko się wszystko czytało więc uważam, że książka jest warta uwagi. Choć były w niej momenty nudnawe, to i tak cieszę się, że miałam okazję ją przeczytać.

Bardzo spokojna powieść, żeby nie powiedzieć nudna. Akcja ledwie się toczy i niewiele się w niej dzieje. Fabuła bardzo przypomina tą z poprzednich tomów cyklu. Tutaj również wszystko dzieje się w XIX wieku, w miejscowości Biała na Podlasiu, gdzie bohaterowie w mniejszym bądź większym stopniu angażują się w walkę o przetrwanie polskości w ludzkiej pamięci. A więc jest...

Kocham Podlasie i kocham tę trylogię

Kocham Podlasie i kocham tę trylogię

,, Pochlebiały jej atencja młodego mężczyzny, jego dworne obycie, wysokiej klasy maniery i zmysł zabawy. W jego towarzystwie nigdy się nie nudziła. Wprost przeciwnie, każdy dzień przynosił nowe niespodzianki”.

Witajcie kochani. Dziś przychodzę do Was z recenzją książki ,,Aleksandra” autorstwa Agnieszki Panasiuk. Jest to trzeci i ostatni tom trylogii ,,Na Podlasiu”.

Akcja powieści rozgrywa się w Warszawie, w 1887 roku. Główna bohaterka- Aleksandra Rudnicka- jest bardzo uzdolnioną aktorką oraz tancerką. Dodatkowo jest wyjątkowo piękną kobietą. Wszystko to sprawia, że Aleksandra wzbudza zachwyt widowni, łamie serca mężczyzn oraz powoduje zazdrość innych kobiet.

Pewnego dnia w życiu Aleksandry dochodzi do tragedii. Kobieta ulega poważnemu wypadkowi, w wyniku czego nie może spełniać się w roli aktorki i tancerki, jak dotychczas. Postanawia więc wrócić w rodzinne strony na Podlasie. Tam zjednuje sobie ludzi. Zyskuje sympatię żołnierzy oraz carskich urzędników. Na co dzień zajmuje się nauczaniem na polskiej pensji oraz organizacją koncertów patriotycznych. Jednak niechciana przeszłość zaczyna nagle do niej powracać. Główna bohaterka musi stawić czoła trudnej historii rodzinnej oraz nieszczęśliwej miłości i zranionemu sercu. Jakiego wyboru dokona? Miłość czy kariera? Przekonajcie się sami sięgając po ,,Aleksandrę”!

Znakomita książka. Cudowna trylogia. W tej części mamy przedstawione znakomite opisy historii Podlasia. Znajdziemy także prawdziwe zdarzenia, fakty i miejsca. Język bohaterów odpowiada przedstawionej epoce. Wszystko wspaniale połączone w całość. Przyjemnie spędziłam czas z tą książką, bardzo mnie wciągnęła. Znakomita powieść historyczna z bardzo dopracowanymi opisami. Polecam! Dziękuję autorce oraz wydawnictwu Szara Godzina za zaufanie oraz egzemplarz do recenzji.

,, Pochlebiały jej atencja młodego mężczyzny, jego dworne obycie, wysokiej klasy maniery i zmysł zabawy. W jego towarzystwie nigdy się nie nudziła. Wprost przeciwnie, każdy dzień przynosił nowe niespodzianki”.

Witajcie kochani. Dziś przychodzę do Was z recenzją książki ,,Aleksandra” autorstwa Agnieszki Panasiuk. Jest to trzeci i ostatni tom trylogii ,,Na Podlasiu”.

Akcja...

„Zakochanie się jest łatwe.
Zakochiwanie się, cały czas w tej samej osobie
w kółko to coś niezwykłego”.




Pani Agnieszka Panasiuk autorka trzech pozycji tomów o Podlasiu, była mi zupełnie nieznana. Książki o Antoninie, oraz Cecylii dorwałam na allegro i połknęłam, mimo iż nie czytuje tego typu literatury. Postanowiłam się skusić na Aleksandrę i nie żałuje.


Książka osadzona w realiach Podlasia drugiej połowy XIX wieku stylem przypomina mi takie dzieła jak np. Wojna i Pokój, czy Anna Karenina. Opisy i bohaterowie, są równie oryginalni jak ci z sagi Poldark, muszę przyznać, że jeśli chodzi, o sam tekst i pomysł na fabułę jestem pod ogromnym wrażeniem.


Aleksandra na Podlasiu to powieść o znanej i popularnej aktorce i tancerce, która w wyniku fatalnego wypadku jest zmuszona do powrotu w swe rodzinne strony na prowincję Podlasia. Nasza bohaterka, mimo że postrzegana jako góra lodowa ma wielkie serce, a w rodzinnej miejscowości musi zmierzyć się ze swoją przeszłością i tajemnicą rodzinną. W powieści nie brakuje również miłości i trudnych wyborów, a to wszystko osadzone w realiach mieszkańców niezwykle pięknego regionu. Aleksandra jest postacią niezwykle niejednoznaczną, z jednej strony przyjaciółka carskich urzędników z drugiej patriotka, organizująca polskie koncerty, i nauczycielka na polskiej pensji. Kobieta zimna i opanowana z drugiej, jednak strony o wielkim i gorącym sercu...


Powieść ta to trzeci tom o silnych kobietach, które wykreowała Pani Panasiuk. Pomimo tego, że styl pozycji jest podobny do poprzednich, nie są to podobne książki jeśli chodzi o treść, czego się trochę bałam. Myślałam, że akcja i fabuła będą, podobne natomiast zmienią się tylko imiona, ale się pomyliłam. Autorka w każdym z tomów przedstawia nam inne wady i zalety regionu, ludzi, oraz historii, która się toczy. Przyznam, że to mnie oczarowało. Muszę tutaj napisać o języku publikacji. Zachwycająca stara polszczyzna, całkowicie przenosząca nas do świata XIX stulecia zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Zastosowanie słów, jakimi posługuje się autorka, w komponowaniu zdarzeń od razu oddaje wykształcenie pisarki. Pomimo tego, że jest to pozycja głównie o miłości, wątki historyczne cudownie wplecione w fabułę powodują, że książka staje się naprawdę wartościowa.


Kiedy czytałam, to dzieło przed oczami miałam klasyki, które już znam... Powieść tchnie troszkę słynną, Jane Austin co było dla mnie miłym zaskoczeniem. Styl Tołstoja wciąga od pierwszej strony. Żałowałam tylko, że pozycja jest tak krótka... Nawet nie wiem kiedy się skończyła, czułam niedosyt i przyznam szczerze, że liczę na to, że kolejne książki autorki będą kobyłami o miłości, historii i tajemnicy.

Jestem przekonana, że Aleksandra spodoba się wszystkim fankom dobrego romansu historycznego. Zresztą polecam wszystkie trzy tomy Pani Panasiuk, sama nie wiem tak naprawdę, która z pozycji podobała mi się najbardziej, jednak wiem, że z pewnością wrócę do wszystkich. Z niecierpliwością czekam na kolejne książki pisarki, po cichu liczę na dużą objętość tekstu. Zachęcam Was Kochane Kobietki do zakupienia tej fantastycznej powieści, bezsprzecznie jest to publikacja, którą można postawić na jednej półce z klasykami pani Orzeszkowej czy Mniszkówny.

„Zakochanie się jest łatwe.
Zakochiwanie się, cały czas w tej samej osobie
w kółko to coś niezwykłego”.




Pani Agnieszka Panasiuk autorka trzech pozycji tomów o Podlasiu, była mi zupełnie nieznana. Książki o Antoninie, oraz Cecylii dorwałam na allegro i połknęłam, mimo iż nie czytuje tego typu literatury. Postanowiłam się skusić na Aleksandrę i nie żałuje.


Książka...