Tu jest teraz twój dom. Adopcja w Polsce

Książka Marty Wroniszewskiej to poruszający i wnikliwy reportaż, który otwiera oczy na bolesne realia systemu adopcyjnego w Polsce. Autorka przeprowadza czytelnika przez historie osób związanych z adopcją — dzieci wychowanych w domach dziecka i rodzinach zastępczych, dorosłych już adoptowanych, biologicznych rodziców, rodzin adopcyjnych oraz pracowników instytucji. Dzięki tym ludzkim opowieściom ujawnia nie tylko radości i sukcesy, ale przede wszystkim trudności, systemowe zaniedbania oraz emocjonalne zmagania wszystkich stron tego procesu.

Wroniszewska pokazuje, że adopcja to nie tylko miłość czy „happy end”, ale często długotrwała, wymagająca praca z traumą, biurokracją i niedoskonałościami prawa. Reportaż jest napisany przystępnym językiem, pełen faktów, ale też głębokich, osobistych relacji — co czyni lekturę zarówno wartościową merytorycznie, jak i poruszającą emocjonalnie.

To książka zmuszająca do refleksji nad tym, jak wygląda opieka nad najbardziej bezbronnymi w naszym społeczeństwie — i jak wiele jeszcze trzeba zmienić, by każde dziecko mogło naprawdę znaleźć swój dom.

Książka Marty Wroniszewskiej to poruszający i wnikliwy reportaż, który otwiera oczy na bolesne realia systemu adopcyjnego w Polsce. Autorka przeprowadza czytelnika przez historie osób związanych z adopcją — dzieci wychowanych w domach dziecka i rodzinach zastępczych, dorosłych już adoptowanych, biologicznych rodziców, rodzin adopcyjnych oraz pracowników instytucji. Dzięki...

Adopcja i piecza zastępcza to delikatne i trudne tematy. Skoro już doszło do przeprowadzki dziecka w miejsce inne niż dom rodzinny, to musiała wydarzyć się tragedia. Rzadko jednak chodzi o śmierć obojga rodziców – w Polsce większość dzieciaków umieszczonych w ośrodkach czy w rodzinach zastępczych to sieroty społeczne, których rodzice nie chcą lub nie umieją rzetelnie zająć się wychowaniem.

Ten reportaż stara się być bezstronny. Jego bohaterami są zawodowe i niezawodowe rodziny zastępcze, rodziny adopcyjne, dorośli wychowani bez biologicznych rodziców. Nie brakuje też wypowiedzi specjalistów, zajmujących się zawodowo zagadnieniem adopcji, pieczy zastępczej oraz innymi formami wspierania dzieci i młodzieży z rodzin dysfunkcyjnych. Czasami są to historie z happy endem. Innym razem nowi rodzice przyznają, że nie poradzili sobie w roli, którą sami dla siebie wybrali.

Ton książki nie jest jednak oskarżycielski wobec rodziców adopcyjnych, zastępczych a nawet biologicznych, którzy z różnych powodów nie wywiązali się ze swojej roli. Jako problem numer jeden ukazane jest państwo i jego instytucje. Pewnie nikogo nie zaskoczy konkluzja, że niemal wszystko z tej strony wygląda nie tak, jak powinno: szkolenia przyszłych rodzin zastępczych odbywają się na odwal, procedury mające chronić biologiczne i niebiologiczne dzieci zawodzą, rodziny zastępcze nie mają wystarczającego wsparcia finansowego, psychologicznego, prawnego.

Trochę cichaczem przeszedł jednak pewien wątek, który mnie szczególnie interesuje: jak dwoje rodziców zastępczych, z których jedno na dodatek pracuje na etacie a tylko jedno jest w domu, może poradzić sobie z szóstką czy ósemką dzieci, z których każde ma naprawdę ogromne problemy i wymaga bardzo indywidualnego podejścia? Autorka reportażu zaprzecza, aby chodziło o pieniądze. Podaje wyliczenia, podkreśla altruistyczne pobudki. Pewnie w jakimś stopniu tak właśnie jest. Z drugiej strony chyba nie ma miesiąca, aby do opinii publicznej nie wyciekła kolejna historia o patologicznej rodzinie zastępczej, która z nieszczęśliwych dzieci zrobiła sobie źródło dochodu – więc chyba jednak problem nie jest aż tak marginalny.

Na forum pojawiają się głosy, że po ten reportaż powinni sięgnąć przede wszystkim ludzie rozważający adopcję. Ja uważam, że to lektura dla wszystkich – zwłaszcza dla tych, którym łatwo przychodzi ocenianie „niewychowanych” dzieci tarzających się w sklepie po podłodze albo „nieudolnych” rodziców, którzy nie potrafią twardą ręką ukrócić wagarów u nastolatka. Nie znając wszystkich okoliczności, nikt nie ma prawa się wypowiadać. Nie wiemy, kto jakie traumy nosi i jak wiele trudu kosztuje każde małe, codzienne zwycięstwo.

Adopcja i piecza zastępcza to delikatne i trudne tematy. Skoro już doszło do przeprowadzki dziecka w miejsce inne niż dom rodzinny, to musiała wydarzyć się tragedia. Rzadko jednak chodzi o śmierć obojga rodziców – w Polsce większość dzieciaków umieszczonych w ośrodkach czy w rodzinach zastępczych to sieroty społeczne, których rodzice nie chcą lub nie umieją rzetelnie zająć...

Spojrzenie na adopcję w Polsce oczami adoptowanych, adoptujących oraz instytucji. Ciekawe i zawierające smutną konkluzję, że nie sposób "wygrać" walki o serce dziecka z najgorszym nawet rodzicem biologicznym. Genów nie wydłubiesz.

Spojrzenie na adopcję w Polsce oczami adoptowanych, adoptujących oraz instytucji. Ciekawe i zawierające smutną konkluzję, że nie sposób "wygrać" walki o serce dziecka z najgorszym nawet rodzicem biologicznym. Genów nie wydłubiesz.

Świetny reportaż. Problem pokazany z wielu perspektyw, bez kolorowania, poruszający.
Czytając czasami zapominałam, że czytam reportaż bo niektóre opisywane wydarzenia wolałabym widzieć tylko w fikcji.

Świetny reportaż. Problem pokazany z wielu perspektyw, bez kolorowania, poruszający.
Czytając czasami zapominałam, że czytam reportaż bo niektóre opisywane wydarzenia wolałabym widzieć tylko w fikcji.

Trudna pozycja, ale bardzo potrzebna. Dla rozważających adopcję obowiązkowa. Nie po to, żeby przestraszyć, ale żeby uzmysłowic czym adopcja tak naprawdę jest - przyjęciem do swojej rodziny człowiek z jego historią, zranieniami i wielką potrzebą akceptacji takim, jaki jest.

Trudna pozycja, ale bardzo potrzebna. Dla rozważających adopcję obowiązkowa. Nie po to, żeby przestraszyć, ale żeby uzmysłowic czym adopcja tak naprawdę jest - przyjęciem do swojej rodziny człowiek z jego historią, zranieniami i wielką potrzebą akceptacji takim, jaki jest.

Myślę, że potrzebujemy więcej reportaży o adopcji. Czuję, że nadal jest to temat tabu, a przecież tak wiele osób zmaga się z niepłodnością. Ten reportaż porusza temat z wielu perspektyw i przede wszystkim tłumaczy czym naprawdę jest adopcja i, że niestety może się nie udać. Temat bardzo aktualny, niezwykle ciężki ale myślę, że reportaż powinien przeczytać każdy kto planuje powiększyć rodzinę bo jednak nigdy nie wiemy jak się życie nam potoczy. Dzięki tej książce wiem, że nawet jak nie planuje adopcji to mogę po prostu wesprzeć dziecko z domu dziecka na przykład płacąc za korepetycje. Nigdy nie słyszałam o takiej opcji, a została mi ona dzięki temu reportażowi przybliżona. I to nie jest jedyna kwestia, która mnie zaskoczyła, a naprawdę temat nie jest mi obcy, bo znam rodzinę zastępczą i często u niej bywałam ale to pokazuje jak faktycznie mało się o tym mówi.

Myślę, że potrzebujemy więcej reportaży o adopcji. Czuję, że nadal jest to temat tabu, a przecież tak wiele osób zmaga się z niepłodnością. Ten reportaż porusza temat z wielu perspektyw i przede wszystkim tłumaczy czym naprawdę jest adopcja i, że niestety może się nie udać. Temat bardzo aktualny, niezwykle ciężki ale myślę, że reportaż powinien przeczytać każdy kto planuje...

Świetna książka!! Temat poruszony z wielu perspektyw, pokazujący listę problemów i przeszkód, których na co dzień się nie zauważa. Pozycja otwiera oczy i pozwala inaczej spojrzeć na temat.

Świetna książka!! Temat poruszony z wielu perspektyw, pokazujący listę problemów i przeszkód, których na co dzień się nie zauważa. Pozycja otwiera oczy i pozwala inaczej spojrzeć na temat.

bardzo bardzo interesujaca ksiazka.Jakąś o podobnym temacie czytalam i bylo sporo o molestowaniu seksualnym w domach dziecka (miedzy dziecmi) ,a tu nic hmm

bardzo bardzo interesujaca ksiazka.Jakąś o podobnym temacie czytalam i bylo sporo o molestowaniu seksualnym w domach dziecka (miedzy dziecmi) ,a tu nic hmm

Adopcja to nie do końca mój temat, jednak co innego autorka – Martę Wroniszewską miałem okazje poznać osobiście, więc kiedy dowiedziałem się, że wydaje książki, momentalnie po nie sięgnąłem. I nie żałuje. Tu jest teraz twój dom. Adopcja w Polsce to pozycja, która otwiera oczy na złożony problem, jakim jest piecza zastępcza.

W Polsce objętych nią jest aż 70 tysięcy dzieci. Mieszkają w domach dziecka i rodzinach zastępczych. Wbrew obiegowej opinii najczęściej nie są sierotami w klasycznym rozumieniu tego słowa, mają rodziców albo przynajmniej dziadków. Często jednak nie ma kto się nimi zajmować bądź też owi opiekunowie do tego się nie nadają. Piją, awanturują się, biją, odsiadują wyroki albo mają choroby psychiczne, za sprawą których nie nadają się do tej roli. Bywa również, że odrzucają własne dzieci. Zwyczajnie nie chcą mieć z nimi do czynienia.

Tu jest teraz twój dom. Adopcja w Polsce składa się z kilkudziesięciu reportaży opisujących różnych ludzi i różne sytuacje. Są tu historie z rodzin biologicznych, zastępczych i adopcyjnych, opowieści z domów dziecka, wreszcie historie samych wychowanków. Bo perspektywy są różne i doświadczenia też. Inaczej na temat patrzą ludzie, którzy chcą adoptować dziecko i zderzają się z kolejnymi ścianami, a inaczej ci, którzy prowadzą dom zastępczy, mają wiele dzieci pod opieką i te dzieci często się zmieniają. Co innego mówią wychowankowie domów dziecka, a co innego dzieciaki, które znalazły nowy dom. Dobry lub zły, bo nie zawsze się udaje. Z wielu powodów.

No właśnie, najciekawsze są te szczegóły. Historie dzieci, które przeklinają, piją, kradną i opiekunowie nie mogą sobie dać z tym rady. Historie matek, które przez alkohol straciły swoje dzieci. Historie rodziców zastępczych, którzy jeżdżą z osiemnastką dzieci na wakacje. Albo dzieci, które przeszły adopcje i poradziły sobie (lub też nie). Bo generalnie obraz wyłaniający się z lektury Tu jest teraz twój dom. Adopcja w Polsce nie jest zbyt pozytywny. Adopcja to straszliwie trudna rzecz. Zwłaszcza emocjonalnie. I dla wszystkich zaangażowanych stron.

To mięcho przedstawione na kolejnych kartach stanowi o wyjątkowości tej książki. Rzecz ważna, dobrze napisana, autentycznie ciekawa, urealniająca kwestię adopcji w Polsce. Warto przeczytać, nawet jeśli temat jest dla kogoś obcy i pozornie mało interesujący… Pozornie.

Więcej recenzji:
https://zdalaodpolityki.pl/category/ksiazka/
Zapraszam do współpracy autorów i wydawców!

Adopcja to nie do końca mój temat, jednak co innego autorka – Martę Wroniszewską miałem okazje poznać osobiście, więc kiedy dowiedziałem się, że wydaje książki, momentalnie po nie sięgnąłem. I nie żałuje. Tu jest teraz twój dom. Adopcja w Polsce to pozycja, która otwiera oczy na złożony problem, jakim jest piecza zastępcza.

W Polsce objętych nią jest aż 70 tysięcy dzieci....

Jakiś czas temu można było wysłuchać w tokfm świetny serial radiowy "Piecza". Autorem był Michał Janczura, swoją drogą naprawdę dobry dziennikarz. W serialu mowa była o instytucjach opieki nad dziećmi, a głownie o tym, jak bardzo nie sprawdzają się, że potrzebują zreformowania itd.
Słuchało się dobrze, z wypiekami na twarzy, ale potem ciężko było się uspokoić. Zresztą jak inaczej można reagowac na krzywdę ludzką, a tym bardziej dziecka.
Ten książkowy reportaż też daje do myślenia, a trudny jest jak diabli.
Bardzo doceniam wkład pracy autorki, bo musiało ją to kosztować kupę czasu, starań i trudnych emocji. Przedstawia historie młodszych i starszych ludzi, dzieci, doroslych, różnych członków rodzin. Ich słowami opowiadane są historie. Niektóre przerażają, inne mogą doprowadzić do łez. Wcale nie przesadzam. Kto zrobi czlowiekowi najwięcej złego? Prosta odpowiedź: Drugi człowiek, przy czym czasem jest to rodzic, krewny lub ich znajomy.
Tematów jest dużo, bo reportaż jest pokaźnych rozmiarów. Wydaje mi się, że może pomóc usystematyzowac wiedzę na temat instytucji od opieki nad dziećmi, bo jest o adopcji, rodzinie zastepczej, pogotowiu rodzinnym i nieszczesnych bidulach. Wiedza merytoryczna przeplata się z prawdziwymi historiami o dysfunkcyjnych rodzinach, niezaradnych lub uzaleznionych rodzicach, biedzie.

Przy okazji polecam reportaż o adoptowanych osobach, które jako dorosle poszukują biologicznej rodziny. ( Anna Kamińska "Odnalezieni. Prawdziwe historie adoptowanych").

Już wcześniej, ale też w trakcie czytania ogarniało mnie smutne poczucie bezradności. Szkoda mi tych młodych ludzi, którzy w momencie startu w życiu, szybko zostają spisani na straty. Polskie instytucje są niewydolne, niedoinwestowane, bez wystarczającej liczby wykwalifikowanych pracowników. Gdy dochodzi do tego brak w budżecie, odwieczne wojny polityczne, to tym bardziej nie ma czasu i możliwości na zmiany i reformy. Chyba jednak najbardziej brakuje chęci i dobrej woli na jakąkolwiek zmianę w funkcjonowaniu instytucji typu MOPR, MOPS, domy dziecka, sądy i urzędy, które je nadzorują. Przykre to zwłaszcza, gdy zna się osoby poszkodowane, ale o tym lepiej poczytać w książce.

Polecam.

Jakiś czas temu można było wysłuchać w tokfm świetny serial radiowy "Piecza". Autorem był Michał Janczura, swoją drogą naprawdę dobry dziennikarz. W serialu mowa była o instytucjach opieki nad dziećmi, a głownie o tym, jak bardzo nie sprawdzają się, że potrzebują zreformowania itd.
Słuchało się dobrze, z wypiekami na twarzy, ale potem ciężko było się uspokoić. Zresztą jak...