Dziewczyna na klifie

Opowieść zaczyna się na smaganym wiatrem irlandzkim wybrzeżu, gdzie szum oceanu stanowi tło spotkania dwóch zagubionych dusz. Kobieta, uciekająca z tętniącego życiem Nowego Jorku w celu uleczenia złamanego serca w rodzinnym domu, spotyka na krawędzi klifu tajemniczą, niemal eteryczną dziewczynkę. Przypadkowe zetknięcie otwiera puszkę Pandory pełną rodzinnych sekretów, przez dekady starannie ukrywanych pod warstwą milczenia i wzajemnych uprzedzeń...

Historia meandruje między współczesnością a początkami ubiegłego wieku, ukazując nierozerwalny splot losów dwóch rodów. Przeszłość, naznaczona traumami pierwszej wojny światowej, zakazanymi uczuciami i społecznymi barierami, nie daje o sobie zapomnieć, rzucając cień na życie kolejnych pokoleń. Każdy krok ku prawdzie odsłania kolejne warstwy żalu, ale daje również nadzieję na ostateczne pojednanie z własnym dziedzictwem. Surowy krajobraz West Cork nie stanowi tutaj jedynie tła, lecz pozostaje niemym świadkiem dramatów rozgrywających się na przestrzeni stu lat. Atmosfera melancholii i pewnego rodzaju baśniowości sprawia, że granica między rzeczywistością a zapisem w pamięci przodków zaciera się. Całość skłania ku głębokiej refleksji nad zakorzenieniem dzisiejszych wyborów w błędach i marzeniach poprzedników oraz ukazuje wybaczenie jako jedyny sposób przerwania błędnego koła cierpienia....

Opowieść zaczyna się na smaganym wiatrem irlandzkim wybrzeżu, gdzie szum oceanu stanowi tło spotkania dwóch zagubionych dusz. Kobieta, uciekająca z tętniącego życiem Nowego Jorku w celu uleczenia złamanego serca w rodzinnym domu, spotyka na krawędzi klifu tajemniczą, niemal eteryczną dziewczynkę. Przypadkowe zetknięcie otwiera puszkę Pandory pełną rodzinnych sekretów, przez...

Emocjonalna powieść, która łączy rodzinne tajemnice, romantyczne historie i napięcia, ale i malownicze irlandzkie krajobrazy.

- "...bo skąd byśmy wiedzieli, że jesteśmy szczęśliwi, gdybyśmy czasem nie byli smutni? Albo zdrowi, gdybyśmy nigdy nie chorowali?"
- "Uderzyło mnie i to, że my ludzie, żyjemy, jakbyśmy byli nieśmiertelni. Podejmujemy decyzje, jakbyśmy mieli żyć wiecznie."
- "Ale ludzie rzadko kiedy przyglądają się przeszłości, póki nie popełnią tych samych błędów. Tylko, że wtedy ich zdanie już się nie liczy, bo uważa się ich za zbyt starych, aby mogli zrozumieć młodych."

Emocjonalna powieść, która łączy rodzinne tajemnice, romantyczne historie i napięcia, ale i malownicze irlandzkie krajobrazy.

- "...bo skąd byśmy wiedzieli, że jesteśmy szczęśliwi, gdybyśmy czasem nie byli smutni? Albo zdrowi, gdybyśmy nigdy nie chorowali?"
- "Uderzyło mnie i to, że my ludzie, żyjemy, jakbyśmy byli nieśmiertelni. Podejmujemy decyzje, jakbyśmy mieli żyć...

Jak dla mnie na 10 super historia kilku półkoleń kobiet chociaż zakończenie smutne.Polecam

Jak dla mnie na 10 super historia kilku półkoleń kobiet chociaż zakończenie smutne.Polecam

10

10

Powieści Lucindy Riley mają w sobie coś niezwykłego - jakąś niematerialną moc, poruszają w nas coś w środku. I mimo, że nie są to ckliwe romanse, to znajdziemy tu dużo miłości i dobrych uczuć. Tak jest też i tu, gdzie teraźniejszość przeplata się z historią, gdzie wydarzenia z przeszłości mają wpływ na to co dzieje się obecnie... Mimo skoków w czasie, wszystko jest dobrze skomponowane i czytelnik się nie gubi. Do tego idealnie można wtopić się w tło irlandzkich wiosek na klifach i przenieść w inny świat 🥰

Powieści Lucindy Riley mają w sobie coś niezwykłego - jakąś niematerialną moc, poruszają w nas coś w środku. I mimo, że nie są to ckliwe romanse, to znajdziemy tu dużo miłości i dobrych uczuć. Tak jest też i tu, gdzie teraźniejszość przeplata się z historią, gdzie wydarzenia z przeszłości mają wpływ na to co dzieje się obecnie... Mimo skoków w czasie, wszystko jest dobrze...

Fajnie się czyta dla relaksu. Mega bajkowa fabuła i i trochę tandetne zakończenie.

Fajnie się czyta dla relaksu. Mega bajkowa fabuła i i trochę tandetne zakończenie.

Książka świetna, choć ogromnie smutna. Ciekawy wątek baletu, a także wojenny.

Książka świetna, choć ogromnie smutna. Ciekawy wątek baletu, a także wojenny.

Powieść o dwóch irlandzkich rodzinach których losy niespodziewanie się łączą
Cztery pokolenia kobiet, tragiczna przeszłość, miłość i nadzieja
Idealna mieszanka dla miłośników powieści obyczajowych oraz ceniących pióro autorki
Polecam w chłodne wieczory z kubkiem herbaty 🍵

Powieść o dwóch irlandzkich rodzinach których losy niespodziewanie się łączą
Cztery pokolenia kobiet, tragiczna przeszłość, miłość i nadzieja
Idealna mieszanka dla miłośników powieści obyczajowych oraz ceniących pióro autorki
Polecam w chłodne wieczory z kubkiem herbaty 🍵

Powiem szczerze: książka mnie wciągnęła. W trakcie czytania ciężko było przewidzieć zakończenie, a autorka wielokrotnie mieszała w fabule, wracając do czasów I oraz II wojny światowej. To na pewno było potrzebne, aby zrozumieć zawiłości rodzinnej tajemnicy.

Jednakże, jestem zawiedziona z dwóch powodów. Po pierwsze – nie podobała mi się reakcja Grani, która wyjechała z NY. Dla mnie, nie miała podstaw do tego, jak potraktowała Matta, uważam, że nie powinna tak postąpić, bo naprawdę nie było powodu. Po drugie, cała tajemnica pochodzenia Anny nie zaskoczyła, można się było tego spodziewać.

Nie chcąc spoilerować, muszę przyznać, że to nie jest typowa historia z happy endem, gdyż koniec na pewno zaskakuje. Uważam jednak, że autorka ominęła wiele wątków, nie poznaliśmy bliżej rodziny Grani, o bracie to praktycznie nie wiemy nic, zaś przyjaciele Matta i jego rodzice również nie byli nawet postaciami drugoplanowymi.

Moim zdaniem, książka zasłużyła na mocną siódemkę, ale czy w najbliższym czasie sięgnę po kolejną powieść Lucindy Riley? Tego jeszcze nie wiem, a muszę zaznaczyć, że ta książka była moją pierwszą powieścią znanej, brytyjskiej autorki.

Powiem szczerze: książka mnie wciągnęła. W trakcie czytania ciężko było przewidzieć zakończenie, a autorka wielokrotnie mieszała w fabule, wracając do czasów I oraz II wojny światowej. To na pewno było potrzebne, aby zrozumieć zawiłości rodzinnej tajemnicy.

Jednakże, jestem zawiedziona z dwóch powodów. Po pierwsze – nie podobała mi się reakcja Grani, która wyjechała z NY....

Jak zwykle wspaniala

Jak zwykle wspaniala