Ballada o miłości

„Ballada o miłości” to literacka podróż, która z niezwykłą gracją przenosi nas z surowych, smaganych wiatrem wybrzeży irlandzkiego West Cork prosto w sam środek tętniącego życiem, dekadenckiego Londynu lat 60. Lucinda Riley, znana z umiejętności tkania wielowarstwowych sag rodzinnych, tym razem serwuje nam opowieść skąpaną w rytmie muzyki, młodzieńczej pasji i bolesnych tajemnic. Historia Keiry O’Donovan i Cona Daly’ego to klasyczny, a jednak świeżo podany motyw wielkiej ucieczki w poszukiwaniu marzeń, gdzie miłość staje się jedynym kapitałem młodych kochanków w obcym, bezlitosnym mieście.

Siła tej powieści tkwi w doskonałym oddaniu kontrastów, które są znakiem rozpoznawczym twórczości Riley. Autorka z niemal malarską precyzją kreśli obraz prostej, irlandzkiej wioski, by za chwilę skonfrontować go z błyskiem fleszy i mrocznymi kulisami przemysłu muzycznego. Ewolucja bohaterów – od skromnych marzycieli do ludzi przytłoczonych ciężarem sławy – jest opisana z dużą empatią, co sprawia, że nie tylko kibicujemy ich uczuciu, ale realnie odczuwamy lęk towarzyszący groźbom i mrocznym sekretom z przeszłości Cona.

Wątek sensacyjny, związany z tajemniczym zniknięciem muzyka i planowanym po latach koncertem na Wembley, sprawia, że „Ballada o miłości” przestaje być jedynie romansem, a staje się wciągającym dramatem z nutą tajemnicy. Riley mistrzowsko operuje dwiema płaszczyznami czasowymi, budując napięcie wokół pytania o cenę prawdy. To wzruszająca, momentami bolesna, ale przede wszystkim niezwykle klimatyczna lektura, która przypomina, że najpiękniejsze melodie często rodzą się z największego cierpienia. Każda strona tej książki pulsuje emocjami, udowadniając, że autorka „Siedmiu Sióstr” do perfekcji opanowała sztukę opowiadania o sprawach serca.

„Ballada o miłości” to literacka podróż, która z niezwykłą gracją przenosi nas z surowych, smaganych wiatrem wybrzeży irlandzkiego West Cork prosto w sam środek tętniącego życiem, dekadenckiego Londynu lat 60. Lucinda Riley, znana z umiejętności tkania wielowarstwowych sag rodzinnych, tym razem serwuje nam opowieść skąpaną w rytmie muzyki, młodzieńczej pasji i bolesnych...

Przyjemna obyczajowa opowieść. Nie jest to książka która odniosłaby sukces Sagi Siedmiu Sióstr jednak czytając ją miło spędziłam czas.

Przyjemna obyczajowa opowieść. Nie jest to książka która odniosłaby sukces Sagi Siedmiu Sióstr jednak czytając ją miło spędziłam czas.

Całkiem zwyczajny początek wcale nie zapowiadał tak fantastycznej opowieści. Świetnie się czytała i została w mojej pamięci na dłużej. Polecam.

Całkiem zwyczajny początek wcale nie zapowiadał tak fantastycznej opowieści. Świetnie się czytała i została w mojej pamięci na dłużej. Polecam.

Niezwykle wciągająca. Kolejna powieść Lucindy, która porusza. Bardzo satysfakcjonujący narrotor, który z początku jest postacią epizodyczną.

Niezwykle wciągająca. Kolejna powieść Lucindy, która porusza. Bardzo satysfakcjonujący narrotor, który z początku jest postacią epizodyczną.

Jednak rozczarowanie. To już nie Lucinda.

Jednak rozczarowanie. To już nie Lucinda.

Doskonała poczytajka. Tak nazywam książki, które czyta się dobrze i posiadają sentymentalny klimat. Dobrze napisana i skomponowana, choć posiada fragmenty nużące nieco. Ale wszystko dobrze się spina. Lubię książki Autorki. Szkoda, że nowych już nie będzie.

Doskonała poczytajka. Tak nazywam książki, które czyta się dobrze i posiadają sentymentalny klimat. Dobrze napisana i skomponowana, choć posiada fragmenty nużące nieco. Ale wszystko dobrze się spina. Lubię książki Autorki. Szkoda, że nowych już nie będzie.

Lubię książki Lucindy, ale ta jest zdecydowanie najsłabsza. Dobrnęłam do końca tylko ze względu na to, że liczyłam, że jednak czymś mnie zaskoczy, ale tak się nie stało. Może syn powinien jednak zrezygnować z wyjmowania z szuflady jej pierwszych prób pisarskich i zadowolić się tymi późniejszymi, które były dużo bardziej udane.

Lubię książki Lucindy, ale ta jest zdecydowanie najsłabsza. Dobrnęłam do końca tylko ze względu na to, że liczyłam, że jednak czymś mnie zaskoczy, ale tak się nie stało. Może syn powinien jednak zrezygnować z wyjmowania z szuflady jej pierwszych prób pisarskich i zadowolić się tymi późniejszymi, które były dużo bardziej udane.

„Ballada o miłości” to literacka podróż, która zapowiada emocjonalny rollercoaster rozpięty między surowością irlandzkiego wybrzeża a neonowym blaskiem Londynu lat 60. Lucinda Riley, nawet w swoich wczesnych tekstach odświeżonych po latach przez syna, Harry’ego Whittakera, posiada tę rzadką umiejętność tworzenia gęstej, niemal namacalnej atmosfery.

Początkowe rozdziały osadzone w West Cork urzekają autentycznością i nostalgią, sprawiając, że niemal czujemy sól na skórze i wiatr we włosach, co stanowi doskonały kontrast dla późniejszego, dekadenckiego i momentami brutalnego świata show-biznesu.

Mimo niewątpliwego uroku tej historii trudno oprzeć się wrażeniu, że fundamenty fabularne są dość przewidywalne. Relacja Keiry i Cona, choć nakreślona z dużą wrażliwością, wpada w koleiny dobrze znanych schematów: wielka miłość, ucieczka w nieznane, bolesne zderzenie z rzeczywistością i nagły sukces, który zamiast szczęścia przynosi zagrożenie. Banalność niektórych rozwiązań fabularnych bywa rozczarowująca, zwłaszcza dla mnie przyzwyczajonej do bardziej złożonych intryg z cyklu „Siedem sióstr”. Tajemnice z przeszłości i motyw zniknięcia muzyka, choć napędzają akcję, są rozwiązane w sposób, który nie zaskakuje tak mocno, jak można by tego oczekiwać po opisie na okładce.

Doceniam jednak warstwę językową i redakcyjną, w której czuć szacunek Whittakera do spuścizny matki. Powieść czyta się niezwykle płynnie, a przeskoki czasowe między latami młodości bohaterów a okresem dwadzieścia lat późniejszym dodają całości niezbędnej dynamiki. To książka idealna na spokojny wieczór, kiedy szukamy literackiego ukojenia i historii, która choć znajoma, potrafi poruszyć czułe struny. „Ballada o miłości” nie redefiniuje gatunku i nie ucieka od pewnej naiwności właściwej wczesnej twórczości autorki, ale pozostaje ciepłym, solidnie napisanym świadectwem talentu Riley do opowiadania o uczuciach, które trwają mimo upływu czasu.

Warto również zwrócić uwagę na sposób, w jaki autorka kreuje tło społeczne Londynu lat 60., oddając ducha epoki, w której marzenia o sławie często zderzały się z bezwzględnością przemysłu muzycznego. Choć motyw „od zera do bohatera” jest nam doskonale znany, to właśnie wplecenie w tę historię wątku kryminalnego i tajemniczego zniknięcia Cona nadaje całości nieco mroczniejszego odcienia, który przełamuje romantyczną aurę.

Mimo że niektóre zwroty akcji mogą wydać się zbyt oczywiste, to emocjonalna szczerość, z jaką Riley opisuje lęk przed utratą wszystkiego, co najdroższe, pozostaje największym atutem powieści. „Ballada o miłości” to hołd dla lojalności i odwagi, by trwać przy bliskiej osobie nawet wtedy, gdy cały świat zaczyna się rozpadać, co czyni z niej lekturę satysfakcjonującą, choć literacko bezpieczną.

„Ballada o miłości” to literacka podróż, która zapowiada emocjonalny rollercoaster rozpięty między surowością irlandzkiego wybrzeża a neonowym blaskiem Londynu lat 60. Lucinda Riley, nawet w swoich wczesnych tekstach odświeżonych po latach przez syna, Harry’ego Whittakera, posiada tę rzadką umiejętność tworzenia gęstej, niemal namacalnej atmosfery.

Początkowe rozdziały...

DNF na wstępie, totalnie nie mój styl pisania. Czuć, że historia ma swoje lata.

DNF na wstępie, totalnie nie mój styl pisania. Czuć, że historia ma swoje lata.

Smutna, to słowo definiuje tę opowieść. Smutna, ale jednocześnie piękna.
To nie jest kolejna banalna opowieść o miłości. To opowieść o miłości, która ma różne oblicza. O miłości, której nie da się zapomnieć, która manipuluje, która boli i rani. A na koniec ta miłość trwa wiecznie, mimo zostawionej pustki.
To opowieść o Conie i Keirze. Poznali się jako bardzo młodzi ludzie. Ona panienka z dobrego domu, miała już zaplanowaną przyszłość w kancelarii ojca. On zaś to chłopak z marzeniami i pięknym głosem. Te marzenia, jego marzenia zdefiniowały ich przyszłość. A jedna decyzja całkowicie zmieniła ich życie.
Czytałam tę książkę z dużą satysfakcją i ciekawością. Polecam marzycielkom!

Smutna, to słowo definiuje tę opowieść. Smutna, ale jednocześnie piękna.
To nie jest kolejna banalna opowieść o miłości. To opowieść o miłości, która ma różne oblicza. O miłości, której nie da się zapomnieć, która manipuluje, która boli i rani. A na koniec ta miłość trwa wiecznie, mimo zostawionej pustki.
To opowieść o Conie i Keirze. Poznali się jako bardzo młodzi...