Stanisława Celińska. Niejedno przeszłam

Interesująca.

Interesująca.

Stanisława Celińska ,to jedna z moich ulubionych polskich aktorek.Kiedy przeczytałam tę książkę miałam pewien niedosyt .Aktorka opowiada o sobie ,swojej codzienności,pracy na planie filmowym i w teatrze,ale pozostaje jednocześnie jakaś nutka tajemnicy,którą najlepiej skwituje cytat z tejże książki
"Nigdy nie pokazuj całej dupy...
To głęboka prawda...,tak uważam.Zachęcam do przeczytania tej książki.

Stanisława Celińska ,to jedna z moich ulubionych polskich aktorek.Kiedy przeczytałam tę książkę miałam pewien niedosyt .Aktorka opowiada o sobie ,swojej codzienności,pracy na planie filmowym i w teatrze,ale pozostaje jednocześnie jakaś nutka tajemnicy,którą najlepiej skwituje cytat z tejże książki
"Nigdy nie pokazuj całej dupy...
To głęboka prawda...,tak uważam.Zachęcam do...

W książce o Stanisławie Celińskiej znalazł się nie tylko wywiad z aktorką, ale zamieszczono również wypowiedzi różnych osób na jej temat. Najbardziej zainteresowały mnie słowa zaprzyjaźnionego taksówkarza oraz pewnej pani, która spotkała Celińską i jej córkę w pociągu jadącym do Ustki. Inni - jakby się zmówili - ograniczyli się do trzech tematów. Wciąż mówili o teatrze Warlikowskiego, o działce lub o psie. Dla czytelnika jest to nudne i męczące, bo cały czas czyta się tę samą informację, tylko inaczej ubraną w słowa. Najciekawsze okazały się początkowe rozdziały, w których Stanisława Celińska mówi o swoim dzieciństwie, dorastaniu, szkole teatralnej i występie u Wajdy w "Krajobrazie po bitwie". Zabrakło mi tu nawiązań do innych filmowych czy serialowych ról aktorki, zatrzymania się na dłużej na przykład przy takich produkcjach jak "Noce i dnie", "Katyń", "Listy do M.3".

W książce o Stanisławie Celińskiej znalazł się nie tylko wywiad z aktorką, ale zamieszczono również wypowiedzi różnych osób na jej temat. Najbardziej zainteresowały mnie słowa zaprzyjaźnionego taksówkarza oraz pewnej pani, która spotkała Celińską i jej córkę w pociągu jadącym do Ustki. Inni - jakby się zmówili - ograniczyli się do trzech tematów. Wciąż mówili o teatrze...

Świetna książka o bardzo dobrej aktorce przez duże A .
Wiadomo ,że P. Stanisława dużo przeszła. przez spory czas w swoim życiu borykała się z paskudnym nałogiem ! Od momentu gdy zaczęła pisać teksty do piosenek ,które są na na ostatnich płytach "Atramentowa"czuje się bardziej potrzebna i zajęcie nie pozwala jej powrócić do nałogu!
Płyty także polecam opracowanie muzyczne jest bardzo dobre.

Świetna książka o bardzo dobrej aktorce przez duże A .
Wiadomo ,że P. Stanisława dużo przeszła. przez spory czas w swoim życiu borykała się z paskudnym nałogiem ! Od momentu gdy zaczęła pisać teksty do piosenek ,które są na na ostatnich płytach "Atramentowa"czuje się bardziej potrzebna i zajęcie nie pozwala jej powrócić do nałogu!
Płyty także polecam opracowanie muzyczne...

Przeczytałam z ciekawością, ale czuję niedosyt.

Przeczytałam z ciekawością, ale czuję niedosyt.

Życie konkretnego człowieka jest zawsze bliższe prawdy, niż wymyślone przez pisarzy historie.

Życie konkretnego człowieka jest zawsze bliższe prawdy, niż wymyślone przez pisarzy historie.

Bardzo dobra książka! Świetnie opisane życie zawodowe bohaterki!

Bardzo dobra książka! Świetnie opisane życie zawodowe bohaterki!

To nie jest zła książka, jednak jest to pozycja niepełna. Pani Stanisława to fascynująca aktorka z niesamowitym dorobkiem. Jest dużo o teatrze Warlikowskiego, sporo o filmie "Krajobraz po bitwie", grze w teatrze. Z kolei zycie prywatne jest tylko lekko musniete. Temat alkoholu, problemow w malzenstwie, z dziecmi, ze zdrowiem sa jedynie musniete. Wiecej miedzy wierszami opowiadaja znajomi aktorki niz ona sama. Ksiazke dobrze sie czyta, jest uczciwie napisana i zaewne z zamyslem pewne kwestie nie mialy byc glebiej poruszane. Pani Stanislawa opowiedziala tyle ile chciala opowiedziec. Nie czuje sie rozczarowana, jednak moja ciekawosc nie zostala do konca zaspokojona.

To nie jest zła książka, jednak jest to pozycja niepełna. Pani Stanisława to fascynująca aktorka z niesamowitym dorobkiem. Jest dużo o teatrze Warlikowskiego, sporo o filmie "Krajobraz po bitwie", grze w teatrze. Z kolei zycie prywatne jest tylko lekko musniete. Temat alkoholu, problemow w malzenstwie, z dziecmi, ze zdrowiem sa jedynie musniete. Wiecej miedzy wierszami...

Biografia, rozmowa rzeka. Wątki ciekawe, interesujące, trudne i gorzkie. Cała paleta barw jaką za sobą pociąga życie. Piękny człowiek, z całą prawdą i prostotą opowiada o sobie.

Biografia, rozmowa rzeka. Wątki ciekawe, interesujące, trudne i gorzkie. Cała paleta barw jaką za sobą pociąga życie. Piękny człowiek, z całą prawdą i prostotą opowiada o sobie.

Proza życia

Lubię czytać biografie, wywiady - rzeki ze znanymi ludźmi ze świata kina i teatru, dlatego z wielką ciekawością sięgnęłam po wywiad Karoliny Prewęckiej ze Stanisławą Celińską, którą kojarzyłam z ulubionych seriali, filmów czy piosenek("Nie strasz", "W imię miłości") z płyty Atramentowa, czy duetu z Muńkiem Staszczykiem, które kocham.

Mimo że lubię ten gatunek, to z tej publikacji jestem zadowolona średnio. Co prawda dostajemy dużo na temat dorobku artystycznego pani Stanisławy, jej początków w teatrze, kinie. Natomiast jej życiu prywatnemu jest bardzo mało poświęconego miejsca. Aktorka opowiada trochę o dzieciństwie, o swojej ukochanej babci, o rodzicach, ale o jej dorosłym prywatnym życiu dowiadujemy się niewiele, wspomina o mężu, o dzieciach, ale w zderzeniu z informacjami o karierze jest tego niewiele, dodatkowo o niektórych kwestiach, wydarzeniach, spektaklach czy filmach czytelnik czyta kilkukrotnie z perspektywy aktorki jak i jej przyjaciół ze świata kina czy teatru, nie ukrywam, że trochę mnie to nudziło. Kolejnym zarzutem z mojej strony są wstawki z opinii innych, czy to aktorów, aktorek, bliskich osób pani Stanisławie, które zajmują jedną trzecią książki i dodatkowo wybijają z rytmu czytania wywiadu z aktorką. Zresztą te opinie zdały mi się takie sztuczne, bezosobowe, nienaturalne, takie laurki wystawione pani Celińskiej na potrzeby tej publikacji, za piękne, za słodkie, za grzeczne. Wszyscy, którzy wypowiadają się tutaj o pani Stasi przedstawiają ją jako bardzo dobrego człowieka, wręcz anioła. Może jestem zbyt podejrzliwa i nieufna, ale gdy widzę takie peany to od razu nabieram wątpliwości w szczerość takich opinii, bo nie ma ludzi doskonałych, bez wad, więc takie laurki czynią więcej złego niż dobrego, przynajmniej ja tak uważam.

Publikacja zawiera kolorowe fotografie, dorobek artystyczny pani Stasi(niecały, bo do roku 2011),nagrody, które zdobyła, a także opis wrażeń pani Karoliny ze spektakli, które widziała, a w których grała pani Celińska.

Bardzo cenię i szanuję panią Stanisławę, za jej trudne doświadczenia życiowe, za miłość do zwierząt i natury, za życzliwość ludziom, za jej role, a także za utwory, które wzruszają moje serce, za to jakim człowiekiem jest. Ale tą publikacją nie jestem zachwycona, w niektórych momentach trochę się nudziłam, a nawet irytowałam, mam tu na myśli te wstawki - laurki znajomych bohaterki tej książki, gdy autorka oddawała głos pani Stanisławie nie ukrywam, że czytało mi się książkę od razu lepiej i szybciej. Mam nadzieję, że pani Celińska postanowi wydać swoje wspomnienia i będzie to wtedy w pełni satysfakcjonująca lektura dla jej wiernych fanów.

Podsumowując, ani nie polecam ani nie odradzam lektury tej książki. Jeśli kochacie biografie, świat kina, teatru i jesteście ciekawi osoby pani Stanisławy to czytajcie. A jeśli nie, to na pewno znajdziecie coś innego, ciekawego do lektury, jestem tego pewna ! :)

Za egzemplarz do recenzji dziękuję wydawnictwu Prószyński i S-ka.

Proza życia

Lubię czytać biografie, wywiady - rzeki ze znanymi ludźmi ze świata kina i teatru, dlatego z wielką ciekawością sięgnęłam po wywiad Karoliny Prewęckiej ze Stanisławą Celińską, którą kojarzyłam z ulubionych seriali, filmów czy piosenek("Nie strasz", "W imię miłości") z płyty Atramentowa, czy duetu z Muńkiem Staszczykiem, które kocham.

Mimo że lubię ten...