Fantazmaty 4

Lekka fantastyka do poduchy, ogólnie nie zachwyca, niektóre opowiadania gorsze, inne lepsze. Może oprócz ostatniego opowiadania ("Uchodźca") - to zdecydowanie najlepsze moim zdaniem. Jest ok, na pewno sięgnę po więcej.

Lekka fantastyka do poduchy, ogólnie nie zachwyca, niektóre opowiadania gorsze, inne lepsze. Może oprócz ostatniego opowiadania ("Uchodźca") - to zdecydowanie najlepsze moim zdaniem. Jest ok, na pewno sięgnę po więcej.

Czytając miałem trochę bardziej mieszane uczucia niż zwykle. Wcześniej czytałem trzy tematyczne zbiory od Fantazmatów: dwa o miłości i jeden z motywem głównym jako gastronomią.

Trudniej było mi "przeskoczyć" pomiędzy różnymi motywami opowiadań w tej antologii, ale kiedy w końcu je "przetrawiłem" muszę przyznać, że miały wiele ciekawych założeń i były przyzwoicie napisane.

Warte polecenia i możecie sobie te opowiadania dawkować jeśli chcecie się na dłużej zanurzyć w każdym z przedstawionych światów.

Czytając miałem trochę bardziej mieszane uczucia niż zwykle. Wcześniej czytałem trzy tematyczne zbiory od Fantazmatów: dwa o miłości i jeden z motywem głównym jako gastronomią.

Trudniej było mi "przeskoczyć" pomiędzy różnymi motywami opowiadań w tej antologii, ale kiedy w końcu je "przetrawiłem" muszę przyznać, że miały wiele ciekawych założeń i były przyzwoicie napisane....

„Fantazmaty IV” to już czwarta odsłona antologii, która prezentuje szeroki przekrój współczesnej polskiej literatury fantasy. Jak to bywa w przypadku takich zbiorów, znajdziemy tu zarówno opowiadania wybitne, jak i te mniej udane. Niemniej jednak, ten tom wyróżnia się jako całość – kilka tekstów zapadło mi głęboko w pamięć i zasługuje na szczególne wyróżnienie.
Jednym z nich jest „Kto pierwszy, ten…” autorstwa Macieja Oleszka. To niezwykle oryginalna historia dwóch nieśmiertelnych – Drogomira i Myślibora – których losy splatają się przez wieki. Ich przygody rozpoczynają się w 1317 roku, a kończą w futurystycznym 2217. Bohaterowie giną wielokrotnie, aż trudno to zliczyć, lecz gdy jeden z nich ogłasza się bogiem, dynamika ich relacji ulega drastycznej zmianie. To opowiadanie przyciąga zarówno ciekawym pomysłem, jak i barwną narracją. Kolejną perełką jest „Przystanek: Etiologia nieznana” Moniki Fenc. Historia zaczyna się niewinnie – młoda dziewczyna ucieka przed dwoma tajemniczymi napastnikami w maskach. W desperacji wsiada do niezwykłego tramwaju, który okazuje się mityczną maszyną, przemierzającą cały świat i rozsiewającą choroby niczym „puszka Pandory”. To opowiadanie wyróżnia się niezwykłą atmosferą, która na długo pozostaje w pamięci. Na deser mamy „Diabła z La Thieuloye” Wiktora Orłowskiego, opowieść o kacie, któremu przydzielono egzekucję osławionego przestępcy o diabelskim pseudonimie. W trakcie wydarzeń sytuacja przybiera nieoczekiwany obrót, a czytelnik zaczyna się zastanawiać, czy skazany rzeczywiście nie jest prawdziwym diabłem. Mroczna, klimatyczna i pełna napięcia – to jedno z najlepszych opowiadań w zbiorze.
Choć opowiadań nie ma wiele, ich jakość zdecydowanie wynagradza skromną objętość tomu. Co więcej, antologia jest dostępna za darmo na stronie internetowej projektu, co sprawia, że każdy miłośnik fantasy może sięgnąć po nią bez żadnych przeszkód. „Fantazmaty IV” to zbiór, który warto przeczytać, szczególnie jeśli cenicie różnorodność gatunkową i świeże pomysły. Czytajcie.

„Fantazmaty IV” to już czwarta odsłona antologii, która prezentuje szeroki przekrój współczesnej polskiej literatury fantasy. Jak to bywa w przypadku takich zbiorów, znajdziemy tu zarówno opowiadania wybitne, jak i te mniej udane. Niemniej jednak, ten tom wyróżnia się jako całość – kilka tekstów zapadło mi głęboko w pamięć i zasługuje na szczególne wyróżnienie.
Jednym z...