Czerń nie zapomina

Ogólna ocena serii. 1 tom miał potencjał, mimo że był męczący. Tomy 2-4 męczyły strasznie ale światełkiem w tunelu był tom 5, który zdobył nagrodę Zajdla. DNF w 2/3 książki, nie rozumiem dlaczego ma takie dobre oceny...

Główne problemy zarówno tego tomu jak i całej serii.
1. Główny bohater jest męczący, cały czas narzeka i marudzi, co gorsza;
2. Nie ma żadnego celu, żadnego planu. Czułem się jakbym czytał historię NPC z gier komputerowych. Autorka mówi: "Idź tam!" On idzie. "Walcz!" On walczy. To jest główny powód dla którego historia nie działa.
3. Jak silny jest główny bohater? Nie wiadomo, na pewno wystarczająco aby poradzić sobie z każdym zagrożeniem. Jak silne są inne postacie lub frakcje? Zależy od widzimisie autorki. Przez to;
4. Ramy świata nie są jasno narysowane, są jakieś którlestwa, ale najwidoczniej się nie liczą. Są Srebrni, ale najwidoczniej jakieś leszcze z Otchłani strasznie ich dojeżdżają, więc jakim cudem byli tacy silni jak frakcji w Otchłani jest multum? Powinni być zniszczeni dawno temu. Może pod koniec tomu było wyjaśnione, ale jak zaznaczyłem wcześniej już miałem dość.
5. Niepotrzebne opisy w trakcie dialogów. Nic nie wnoszą do fabuły, ogólnie autorka lubi skupiać się podczas opisów na nieistotnych rzeczach. Niestety często wytracają momentum scen lub przynudzają.
6. Brak eksctyujących momentów. Jest to w zamyśle, tak mi się przynajmniej wydaje, fantasy przygodowe. Ani razu w całej serii nie było momentu, który by sprawił abym nie mógł oderwać się od książki.

Nie będę się czepiał detali. Daję 2, dla mnie to oznacza, że książka była na tyle słabe, że jej nie dokończyłem i na pewno nie wrócę.

Ogólna ocena serii. 1 tom miał potencjał, mimo że był męczący. Tomy 2-4 męczyły strasznie ale światełkiem w tunelu był tom 5, który zdobył nagrodę Zajdla. DNF w 2/3 książki, nie rozumiem dlaczego ma takie dobre oceny...

Główne problemy zarówno tego tomu jak i całej serii.
1. Główny bohater jest męczący, cały czas narzeka i marudzi, co gorsza;
2. Nie ma żadnego celu,...

Pozytywne zaskoczenie, w porównaniu z poprzednim tomem. Dużo akcji i walki, a Krzyczący nie jest jedyną kluczową postacią. Szczerze mówiąc, swoje już przeszedł i stał się już mało interesujący.

Pozytywne zaskoczenie, w porównaniu z poprzednim tomem. Dużo akcji i walki, a Krzyczący nie jest jedyną kluczową postacią. Szczerze mówiąc, swoje już przeszedł i stał się już mało interesujący.

W „Czerń nie zapomina” Agnieszka Hałas zdecydowała się na ciekawy, choć zarazem trochę ryzykowny zabieg, gdyż przez ponad połowę piątego tomu „Teatru węży” Krzyczący w Ciemności jest w ogóle nieobecny. Nie oznacza to jednak, że postać ta straciła na znaczeniu – jest wręcz przeciwnie, bo prawie wszyscy próbują ustalić miejsce pobytu tego wyjątkowego żmija. I nie wszyscy chcą mu podziękować.
W historii opisanej w najnowszym tomie prześledzimy fascynujące losy bohaterów już znanych i takich, którzy dopiero teraz rozwiną skrzydła. Będą demony i odmieńcy, magowie oraz chowańce. Książka kipi akcją, którą śledzimy oczami różnych bohaterów. Wątki przeplatają się na tyle płynnie, że nie miałam uczucia rozdrażnienia i dezorientacji przy przeskakiwaniu pomiędzy poszczególnymi fragmentami. Znajdziemy tutaj naprawdę wszelkie możliwe elementy budujące dobrą opowieść: przyjaźń, poświęcenie, chwile zwątpienia, echo miłości, zdrada, no i oczywiście heroiczne walki. Wszystko osadzone w dobrze znanym świecie, gdzie liczy się równowaga Ekwilibrium.
Autorka stworzyła rozbudowany, żyjący swoim życiem świat, potrafiący zaintrygować czytelnika. Niby jest to ostatni tom serii, ale historia kończy się w stanie zawieszenia. Mam więc nadzieję, że przyjdzie nam jeszcze kiedyś odwiedzić świat Zmroczy, a na razie mogę z czystym sumieniem zarekomendować tę serię.

W „Czerń nie zapomina” Agnieszka Hałas zdecydowała się na ciekawy, choć zarazem trochę ryzykowny zabieg, gdyż przez ponad połowę piątego tomu „Teatru węży” Krzyczący w Ciemności jest w ogóle nieobecny. Nie oznacza to jednak, że postać ta straciła na znaczeniu – jest wręcz przeciwnie, bo prawie wszyscy próbują ustalić miejsce pobytu tego wyjątkowego żmija. I nie wszyscy chcą...

Finał serii (a przynajmniej doczytałem, że tak należy to traktować) jest iście... finałowy. Dużo się dzieje, mamy więcej bohaterów niż zwykle, znowu Brune niekoniecznie jest od początku na pierwszym planie, a autorka nie patyczkuje się w nazwach własnych i szczegółach rytuałów. Jeśli chodzi o klimat, to fani "Wiedźmina" jako polskiej sagi dark fantasy mogą czuć się spełnieni - co prawda, Teatr Węży nie dotyczy walk z potworami i nie opiera się na mieczu, ale nie ma tutaj za dużo radości, oj nie ma.

Tak, jak pisałem, autorka nie szczędzi przykrych sytuacji bohaterom, nie lituje się nad nimi, ale robi to z taką wprawą i tak "bezemocjonalnie", że robi to wrażenie. W ogóle można tak opisać ten cykl - pisany bez emocji i tutaj jest to zaleta, gdyż wspomaga mroczny klimat i niewesołe wydarzenia. To też sprawia, że nie dla wszystkich ta książka (jak i cała seria) może być zjadliwa, ale nie bez powodu ten nurt to "dark fantasy".

Godne zakończenie cyklu, choć mam wrażenie, że to jest pisane tak, jakby niekoniecznie miał być to finał - jak najbardziej jest tutaj jeszcze miejsce na kontynuację.

Finał serii (a przynajmniej doczytałem, że tak należy to traktować) jest iście... finałowy. Dużo się dzieje, mamy więcej bohaterów niż zwykle, znowu Brune niekoniecznie jest od początku na pierwszym planie, a autorka nie patyczkuje się w nazwach własnych i szczegółach rytuałów. Jeśli chodzi o klimat, to fani "Wiedźmina" jako polskiej sagi dark fantasy mogą czuć się...

Miałam duże oczekiwania, jeżeli chodzi o finał tej serii 5-ciotomowej. Czy te oczekiwania zostały spełnione?
No tak nie bardzo. I już pomijając, że epilog zostawia nam totalnie otwarty świat, otwartą furtkę do następnych części czy jakichś historii z tego świata, to nie miałam poczucia, że brnę do końca tej historii z tymi bohaterami, których znam i z tymi wątkami, które znam.
Bo tu znowu pojawiają się nowe wątki i nowi bohaterowie. W ostatnim tomie. Po co? Dlaczego? Wracają jakieś trzecioplanowe postacie z pierwszego tomu i nagle maja cały swój wątek i mają szukać Krzyczącego. I dlaczego ja mam ich lubić, czemu mam im kibicować?
I też zataczamy trochę krąg, jeżeli chodzi o całą serię, bo Krzyczący nie wiadomo, gdzie jest, najprawdopodobniej stracił pamięć. I szukamy go jako te kompletnie osoby trzecie, one go szukają na zlecenie Akhanii ar Vithanare. A drugi wątek to jest Lorraine i Zazela, którzy też go szukają, ale też jakoś tak niemrawo.

Itryga Otchłani i walki między Dolinami, czyli tymi królestwami demonów, też są jakieś takie nowe, odcięte od tego, co było wcześniej. Motywem jest tutaj wywołanie zarazy, żeby zdobyć dusze dla tej konkretnej Doliny i niby wszyscy szukają Krzyczącego, bo on ma odegrać rolę w powstrzymaniu tego chaosu, kataklizmu… A w sumie okazuje się, ze wcale nie i na finał pojawia się inna zupełnie postać, sprawa się rozwiązuje w sumie na przestrzeni jednego rozdziału finalnie i elo.
Nie mam satysfakcji z zakończenia tej serii. Tzn. mam ja, bo to jest i pozostaje ciekawy, oryginalny świat, z fajnym systemem magicznym, bardzo nieoczywistym, ale chyba autorka aż tak chciała pokazać i rozbudować ten świat, wprowadzić tyle elementów na przestrzeni tych 5 tomów, że gdzieś główny wątek naszego czarnego maga, zagubionego, z utraconą pamięcią, który ma swoją tożsamość budować na nowo i odkrywać swoją przeszłość, poszedł w odstawkę.
Nadal najlepszy jest, kurde, pierwszy tom. Bo tam budujemy świat wokół konkretnego wątku, konkretnej, dużej postaci i te postać nadbudowujemy w miarę jak poznajemy z nią świat. A potem świat i postać się rozjeżdżają.

Miałam duże oczekiwania, jeżeli chodzi o finał tej serii 5-ciotomowej. Czy te oczekiwania zostały spełnione?
No tak nie bardzo. I już pomijając, że epilog zostawia nam totalnie otwarty świat, otwartą furtkę do następnych części czy jakichś historii z tego świata, to nie miałam poczucia, że brnę do końca tej historii z tymi bohaterami, których znam i z tymi wątkami, które...

Uwielbiam to uniwersum.

Uwielbiam to uniwersum.

Świat stworzony przez Agnieszkę Hałas jest jednym z lepszych światów, w które się zanurzyłam w ostatnich latach. Ciekawy pomysł na magiczny świat, który nie jest powieleniem znanych już rozwiązań. Świetna opowieść, dobrze skrojeni bohaterowie i dobrze dopracowana przestrzeń. Jest to znakomita opowieść, która pochłania czytelnika i nie pozwala mu się oderwać.
Wszystkie tomy łyknęłam na jednym wdechu.

Świat stworzony przez Agnieszkę Hałas jest jednym z lepszych światów, w które się zanurzyłam w ostatnich latach. Ciekawy pomysł na magiczny świat, który nie jest powieleniem znanych już rozwiązań. Świetna opowieść, dobrze skrojeni bohaterowie i dobrze dopracowana przestrzeń. Jest to znakomita opowieść, która pochłania czytelnika i nie pozwala mu się oderwać.
Wszystkie tomy...

Finałowy tom dobrze mi się czytało. Cały cykl również dobrze wspominam. Największe wrażenie zrobiły na mnie jednak dwa pierwsze tomy , mimo że bardziej przypominały zbiór chaotycznych opowiadań. Świetnym pomysłem było wprowadzenie prologów w każdym tomie , które stopniowo wprowadzały w wykreowany świat zmroczy. W ostatniej części podobnie zresztą jak w czwartej Brune weźmie udział w wiekopomnych chwilach, a towarzyszyć mu będą starzy znajomi. Ogólnie preferuję męskie pióro, jednak dla Pani Hałas zawsze zrobię wyjątek bowiem dostrzegam duży potencjał, nieszablonowe decyzje a wątki romansowe wcale nie są najważniejsze.

Finałowy tom dobrze mi się czytało. Cały cykl również dobrze wspominam. Największe wrażenie zrobiły na mnie jednak dwa pierwsze tomy , mimo że bardziej przypominały zbiór chaotycznych opowiadań. Świetnym pomysłem było wprowadzenie prologów w każdym tomie , które stopniowo wprowadzały w wykreowany świat zmroczy. W ostatniej części podobnie zresztą jak w czwartej Brune weźmie...

Chyba najbardziej podobała mi sie ta częśc. Mamy duzo bohaterów, ale pięknie zazębiają nam sie historie z poprzednim tomów.

Chyba najbardziej podobała mi sie ta częśc. Mamy duzo bohaterów, ale pięknie zazębiają nam sie historie z poprzednim tomów.

Szkoda że to już koniec :/

Szkoda że to już koniec :/