Szkice piórkiem. cz. 1

Trochę dziwnie można się poczuć czytając . Z jednej strony okupacja, wojna i najkrwawsze wydarzenia. Z drugiej strony typek we Francji zastanawiając się jaki rodzaj sera kupić do winogron na śniadanie krytykuje maniery Polek we Francji, bo nie podoba mu się ubiór i maniery dam. Taka mocna bufonada z tego wyszła.

Trochę dziwnie można się poczuć czytając . Z jednej strony okupacja, wojna i najkrwawsze wydarzenia. Z drugiej strony typek we Francji zastanawiając się jaki rodzaj sera kupić do winogron na śniadanie krytykuje maniery Polek we Francji, bo nie podoba mu się ubiór i maniery dam. Taka mocna bufonada z tego wyszła.

Mając świadomość jak była redagowana i zmieniana treść tych "wspomnień" nie byłam w stanie tego przebrnąć. Dla mnie ta książka nie ma takiej wartości jaką się jej przypisuje. A autor to samolubny bufon.

Mając świadomość jak była redagowana i zmieniana treść tych "wspomnień" nie byłam w stanie tego przebrnąć. Dla mnie ta książka nie ma takiej wartości jaką się jej przypisuje. A autor to samolubny bufon.

zakazana w PRL, 1945–1989 - autor był emigrantem, antykomunistą; książka krążyła w drugim obiegu...

zakazana w PRL, 1945–1989 - autor był emigrantem, antykomunistą; książka krążyła w drugim obiegu...

Warto przeczytać dla każdego zapisanego słowa, wyjątkowy zmysł-umiejętność łączenia obserwacji z ich wiernym, obrazowym opisywaniem. Lektura pamiętników zapada głęboko w pamięć, szczególnie opis podróży po południowej części Francji oraz późniejsze, oddalone w czasie, wstrząsające porównanie Powstania Warszawskiego z wyzwoleniem Paryża.
Najważniejsza rzecz, pamiętniki to tak naprawdę poszukiwanie samego siebie w świecie który: zmusza, tłamsi, dusi, nie daje wytchnienia, ogranicza, nie pozwala, dlatego ten diariusz Andrzeja Bobkowskiego jest tak wspaniały, tak wybitny, mój osobisty top.
Ps; oczytanie Autora wzbudza ogromny szacunek, łatwość z jaką przychodzi Pisarzowi przytaczanie fragmentów wybranych dzieł jest imponująca, niesamowita.

Warto przeczytać dla każdego zapisanego słowa, wyjątkowy zmysł-umiejętność łączenia obserwacji z ich wiernym, obrazowym opisywaniem. Lektura pamiętników zapada głęboko w pamięć, szczególnie opis podróży po południowej części Francji oraz późniejsze, oddalone w czasie, wstrząsające porównanie Powstania Warszawskiego z wyzwoleniem Paryża.
Najważniejsza rzecz, pamiętniki to...

Słaba ta książka, ten dziennik. Nie rozumiem jej fenomenu i rozczulania się czytelników nad nią?

Gdy wybucha II WŚ, bohater a zarazem autor, czyli Andrzej Bobkowski przebywa na emigracji w Francji. Fakt, że próbuje się (bezskutecznie) zaciągnąć do wojska niczego nie dowodzi. Gdyby na prawdę chciał służyć czy walczyć za kraj, tak jak inni, to by to zrobił. Niestety mamy tu do czynienia z "tchórzem", który wolał pozostać w Francji i psioczyć jaki ten świat jest podły, jaka to Polska zła, a Francja to juz wgl. bo nie podjęła się obrony własnego kraju. Tak samo postawa pozostawienia żony w Paryżu, do którego wkraczali Niemcy, też "godna podziwu" - lepiej było jeździć na rowerze na południu Francji wraz z kolegą Tadziem.

Gdy czyta się "Szkice Piórkiem" Bobkowskiego co jakiś czas ma się ochotę rzucać nią o ścianę. Myśli ma się mniej więcej następujące: "Rany Julek, w obozach, na ulicach, w działaniach wojennych giną ludzie, przeżywają dramat, nie mają co jeść, a ty gościu marudzisz, że konfitury są w Paryżu za drogie lub że przedstawienie w teatrze było za słabe bo coś tam..." (mówiąc najdelikatniej). Może też razić i denerwować oczytanie i erudycja autora, wszak są to cechy jak najbardziej pozytywne, to w tej książce jest ich aż za wiele, dlatego wiele stron pomijałem.

Reasumując jest to lektura, po której człowiek ma wiele oczekiwań, bo tyle o niej słyszał, czytał itd. ale łatwo się na niej "przejechać" (no chyba, że się lubi czytać filozofie inteligencika wygodnie usytuowanego w okupowanej Francji). Jest w niej parę ciekawych myśli, opisów czy scen, da się tę książkę czytać, jest dużo lepsza niż współczesna beletrystyka, ale bez przesady, istnieje wiele ciekawszych pozycji.

Jeszcze gdy można doczytać z różnych źródeł, że istnieją różne wersje "Szkiców Piórkiem", w których w późniejszych latach autor nanosił poprawki, dokonywał skreśleń (choćby kwestii, że miał "chłodny" stosunek do żydów itp.) to traci taka lektura cały sens i urok, bo skąd możemy wiedzieć co było napisane w czasie II Wojny Światowej, a co później. Ile w tym "dzienniku" prawdy, a ile nie? Mojej sympatii Bobkowski swoją postacią, postawami i życiem nie zaskarbił, by kiedykolwiek jeszcze w życiu sięgać do jego twórczości. Za dużo legendy wokół niego i jego przeciętniej książki. Każdy niech oceni czytając na własną rękę.

Słaba ta książka, ten dziennik. Nie rozumiem jej fenomenu i rozczulania się czytelników nad nią?

Gdy wybucha II WŚ, bohater a zarazem autor, czyli Andrzej Bobkowski przebywa na emigracji w Francji. Fakt, że próbuje się (bezskutecznie) zaciągnąć do wojska niczego nie dowodzi. Gdyby na prawdę chciał służyć czy walczyć za kraj, tak jak inni, to by to zrobił. Niestety mamy tu...

Co jakiś czas zaskakuje mnie niepopularność, raczy mnie urokiem, klasą, wyższym stopniem dostrzegania zjawisk, ludzi, otoczenia, niebanalnością. Nieliczni potrafią przeniknąć kotarę, maskę; nie odsłaniając ich. Czy jest jeszcze dla statystycznego konsumenta literatury, na co dzień uprawiającego ziemię, wieczorami czytającego coś do odkrycia w przeszłości polskiej prozy? Coraz bardziej przekonuję się o literackiej światowej czołówce polskiej prozy. W swej ignorancji byłem pewny, że już wszystkich najbardziej wartościowych polskich pisarzy poznałem. Tymczasem o Andrzeju Bobkowskim dowiedziałem się przypadkiem, czytając felietony znanego, współczesnego polityka, który określił go, jako jednego z najlepszych polskich prozaików. Mniejsza o definicje.
„Szkice piórkiem” to dziennik pisany podczas niemieckiej okupacji we Francji. Jednak nie jest to typowy diariusz z wydarzeń, których autor jest świadkiem. Bobkowski, wraz z żoną wyemigrował na początku 1939 roku do Francji i w Paryżu 1940 roku zaskakuje go niemiecki Blitz Krieg. Autor rowerem opuszcza miasto i podróżuje na południe. Objeżdża rowerem całą Francję i ostatecznie powraca do Paryża, by całą okupację tam przeżyć. Jednak jakże skrajnie inna jest to wojna od tej w Polsce. Autor jest krytykiem Francuzów. Cały czas śledzi losy swojej Ojczyzny, jednak bez ubóstwienia dla wszystkiego. Z ciekawostek pisze o poświęceniu lotników Afryki Południowej (Burów?) w zrzutach dla walczącej Warszawy VIII 1944 roku. To bardzo interesujące. Jego myśli zawarte w dzienniku to nie jakieś banalne, proste biało – czarne oceny. Dziennik ten jest głęboko filozoficznymi i trafnymi, choć wówczas niepopularnymi spostrzeżeniami. Bobkowski przewiduje w 1943 roku „uwolnienie” nas na pięćdziesiąt lat przez Rosję. Czytając „Szkice piórkiem” dowiadujemy się najwięcej o ludziach i ich postawach, ale też o historii i futurystycznej wizji Europy. Tego tytułu nie można opisywać, trzeba przeczytać. Pomimo, że jest to prawdziwa cegła ponad pięćset stron drobnego druku czyta się wyśmienicie. Prawdziwa uczta dla koneserów i miłośników beletrystyki, w dobrym guście, z wnikliwym spojrzeniem autora, a jego erudycja, duża wiedza, wykształcenie (w starym znaczeniu),i znajomość kilku języków są dodatkowymi walorami. Bobkowski wymyka się stereotypom i jest oryginalny w swych poglądach oraz mądrym pisarstwie, jednak raczej dla wyrobionego czytelnika. Mnie osobiście, jako rowerzystę ujęło jego uwielbienia do podróży jednośladem, którego używa przez całą okupację. Polecam ten tytuł i mam nadzieję, że moja kultura po „Szkicach piórkiem” trochę do przodu się posunęła.

Co jakiś czas zaskakuje mnie niepopularność, raczy mnie urokiem, klasą, wyższym stopniem dostrzegania zjawisk, ludzi, otoczenia, niebanalnością. Nieliczni potrafią przeniknąć kotarę, maskę; nie odsłaniając ich. Czy jest jeszcze dla statystycznego konsumenta literatury, na co dzień uprawiającego ziemię, wieczorami czytającego coś do odkrycia w przeszłości polskiej prozy?...

Nie spodziewałem się wiele po tym dzienniku, choć słyszałem o nim do tej pory jedynie same superlatywy. Miałem jednak doświadczenie z innymi diariuszami, które zawiodły mnie na całej linii i tutaj chciałem po prostu przebrnąć. Też opowieść o drugiej wojnie światowej w tonie antyheroicznym pociągało mnie od dawna. I w tym zakresie Bobkowski zapewnił mi wielką satysfakcję.
Jeśli chodzi o sam dziennik, wbrew obiegowej opinii -najmniej porwała mnie część pierwsza - podróż rowerem przez południową Francję. Okej, jest to fajny opis podróży, ale niczego nie urywa. Komentarze kompana podróży robią robotę, mają potencjał, aby stać się bon motami, ale bez przesady. Wodziłem palcem po mapie, ale bez entuzjazmu.
Natomiast jużpo powrocie bohatera-autora do Paryża zaczęła się prawdziwa gratka. Poziom przyziemności i niepopadania w skrajności porwał mnie na całego. Owszem, jest wiele wstawek teatralno-kinowych,które mógłbym ominąć, są wpisy na kilka-kilkanaście stron o jakichś bardzo osobistych, nieinteresujących rzeczach, ale dla dziennika to właśnie ten aspekt jest najbardziej autentycznym. Zwłaszcza, że te recenzje, opinie, wstawki są tylko wypełnieniem pełnej trzeźwości analizy sytuacji, często proroczej czy gorzko-realistycznej. Taki jest Bobkowski, gdy pisze o Polsce, o Francji, o rosji, o świecie, w którym przyszło mu żyć i wreszcie - o człowieku. O sobie samym jako Andrzeju Bobkowskim, ale też o człowieku jako istocie. Nie ma co się przesadnie emocjonować. Chyba, że dobrym winem lub serem z kontrabandy, bo jest. A potem nie będzie.
Cytaty ze "Szkiców piórkiem" można wyciągać na wiadra i delektować się nimi całymi dniami. Pióro mistrza.

Nie spodziewałem się wiele po tym dzienniku, choć słyszałem o nim do tej pory jedynie same superlatywy. Miałem jednak doświadczenie z innymi diariuszami, które zawiodły mnie na całej linii i tutaj chciałem po prostu przebrnąć. Też opowieść o drugiej wojnie światowej w tonie antyheroicznym pociągało mnie od dawna. I w tym zakresie Bobkowski zapewnił mi wielką...

„Dekameronowy piknik na kurhanie”

Nogi gniją ci w okopach na froncie? Straciłeś słuch od wystrzałów i bombardowania? Kichy skręcają się od głodowych racji? Nie zapamiętujesz nowych imion, bo i tak ich posiadacze zaraz giną?
Pamiętaj, że gdzieś tam, hen daleko, po sielankowych pejzażach mkną na rowerach Jędruś z Tadziem, przepojeni winem, narzekają, że przez wojnę nie ma ostryg, i śmieją się z patriotyzmu naiwnych żołnierzyków.

Też nie wiem czym tu się zachwycać. Badacze wskazują, że to literacka autokreacja, pisana długo po wojnie, jedynie na podstawie dzienników. Czytelnik i bez naukowców jest w stanie przejrzeć fałsz tego sielankowego nastroju. Między hedonistycznym chlaniem, jedzeniem, poszukiwaniem papierosów i czytaniem Balzaca i Kartezjusza, autor powplatał cyniczną publicystykę drugowojenną. Zdarzają się błyskotliwe myśli, ale dużo częściej oburzające.
Warto tutaj coś uściślić: jest kolosalna różnica między starożytnie pojmowanym «kosmopolitą» a apatrydą! Kosmopolita jest obywatelem kosmosu, czyli bożego porządku, a jednocześnie ma swoją ojczyznę i jest patriotą – nie wyklucza się to jak bycie mieszkańcem Bździnek Dolnych i mieszkańcem Polski. Natomiast apatryda może mieć dom gdziekolwiek, bo nie czuje się związany z żadnym miejscem – bezojczyźniak.

Lewaczki wrażliwe na „stare” słowa zawału dostaną, gdy dojdą do „murzynów” i to nazwanych „gulgającymi barbarzyńcami”!

Przebrnąłem przez całość tylko dzięki wersji audio – zblazowany Ferency pasuje na narratora i-d-e-a-l-n-i-e! (już nie ma na YT tego słynnego wywiadu ze Świdnicy, gdzie nie był w najlepszej kondycji – kto nie zdążył zobaczyć, ma czego żałować).

Najbardziej spodoba się chyba osobom uwielbiającym ten kawał o fladze Francji, że powinna być cała biała.

Jedno trzeba przyznać: to jest jednak napisane przez literata z krwi i kości, i bez zastanowienia, choć mierżą mnie niektóre poglądy bohatera, wolę to, od teraźniejszych kryminalnych gniotów i fantastycznej szmiry mrozów, stellarów, chmielarzy i innych mortek. Kiedyś, to nawet słaba książka była dobrze napisana.

Gdyby ktoś chciał poszerzyć świadomość podsyłam dobry tekst z TP:
https://teologiapolityczna.pl/kreatywna-szczerosc-bobkowskiego-rozmowa-z-maciejem-nowakiem
na YT jest też „Andrzej Bobkowski w powiększeniu” z kanału Sądy Przesądy:
1. https://www.youtube.com/watch?v=wWsD_fizcZ0
2. https://www.youtube.com/watch?v=U3xTz-r7yHo

„Dekameronowy piknik na kurhanie”

Nogi gniją ci w okopach na froncie? Straciłeś słuch od wystrzałów i bombardowania? Kichy skręcają się od głodowych racji? Nie zapamiętujesz nowych imion, bo i tak ich posiadacze zaraz giną?
Pamiętaj, że gdzieś tam, hen daleko, po sielankowych pejzażach mkną na rowerach Jędruś z Tadziem, przepojeni winem, narzekają, że przez wojnę nie ma...

Ocenę tej książki, najbardziej oddaje zawarte w tym wydaniu "posłowie" Pana Romana Zimanda.
Jako całość książka bywa monotonna- ciężko inaczej w przypadku diarystyki.
Cennym dla mnie były opisy tej codzienności, pozwoliły nieco zweryfikować moje wyobrażenie o życiu w tamtych czasach, w szczególności los Polaków przebywających wtedy na emigracji. Życie to różni się drastycznie od pozostałych w kraju Polaków, a właściwie to tych wysuniętych na pierwszy szereg świadectw. Chodzi mi o to, że nie natrafiłem, nie znam opisów cieszenia się z życia Polaków pozostałych w kraju. Moja znajomość literatury tego okresu zdaje się być skąpa. Przepraszam jeśli wprowadzam w błąd lub wykazuje się ignorancją ;)
Pan Bobkowski miał niesamowity talent i pośród wspomnianej monotonii potrafił upleść genialne rozdziały, pełne soczystych opisów natury, smaków, liberalnych przemyśleń. Natomiast przenikliwość i trafność jego analizy sytuacji geopolitycznej sprawia wrażenie pisanej w retrospekcji.
Świetna książka!

Ocenę tej książki, najbardziej oddaje zawarte w tym wydaniu "posłowie" Pana Romana Zimanda.
Jako całość książka bywa monotonna- ciężko inaczej w przypadku diarystyki.
Cennym dla mnie były opisy tej codzienności, pozwoliły nieco zweryfikować moje wyobrażenie o życiu w tamtych czasach, w szczególności los Polaków przebywających wtedy na emigracji. Życie to różni się...

Arcydzieło.

Arcydzieło.