Kasiarze, doliniarze i zwykłe rzezimieszki. Przestępczy półświatek II RP

Można się sporo dowiedzieć.

Można się sporo dowiedzieć.

Taki przegląd przestępczości w dwudziestoleciu międzywojennym. Książka nie męczy, dobrze się czyta. Jak dla mnie, mogłoby być trochę więcej rozdziałów poświęconych jednej osobie czy sprawie, tak jak ten o Paniczu czy Hipku Wariacie.

Taki przegląd przestępczości w dwudziestoleciu międzywojennym. Książka nie męczy, dobrze się czyta. Jak dla mnie, mogłoby być trochę więcej rozdziałów poświęconych jednej osobie czy sprawie, tak jak ten o Paniczu czy Hipku Wariacie.

Ciekawa pozycja o światku przestępczym okresu miedzywojnia.

Ciekawa pozycja o światku przestępczym okresu miedzywojnia.

Widać, że ogromna praaca została wykonana przy wyszukiwaniu ciekawostek i skandalików, które burzą idealny obraz epoki znany z piosenek typu "Lata 20ste, lata 30ste", jednak dalej irytuje mnie ciągłe "bohater/ka naszej opowieści" (nie tak nagminne jak przy biografiach pojedynczych postaci, więc przy zabawie w drinking game nie ryzykuję dużo).

Widać, że ogromna praaca została wykonana przy wyszukiwaniu ciekawostek i skandalików, które burzą idealny obraz epoki znany z piosenek typu "Lata 20ste, lata 30ste", jednak dalej irytuje mnie ciągłe "bohater/ka naszej opowieści" (nie tak nagminne jak przy biografiach pojedynczych postaci, więc przy zabawie w drinking game nie ryzykuję dużo).

Sporo interesujących informacji podanych w ciekawy, czasem zabawny, sposób.

Sporo interesujących informacji podanych w ciekawy, czasem zabawny, sposób.

Fach w rekach do zrobienia szybkiej kariery i bogactwa.
Zawód złodziej miał różne nazwy i różne metody. Kto co lubił, jedno motto nie dać się złapać.
Książka opowiada o ludziach pod ciemnych gwiazd, którzy zasłynęli kradzieżach. Autorka umieściła tych, którzy się mocno wyróżnili.
Jakoś książka nie wzbudziła mojego zainteresowania
Nazwy slangowych zawodów zbudza ciekawość tylko.
Przeczytałem do końca, bo miałem nadzieję na lepsze rozdziały. No czasami tak się zdarza. Trzeba autorom się wykazać do końca.

Fach w rekach do zrobienia szybkiej kariery i bogactwa.
Zawód złodziej miał różne nazwy i różne metody. Kto co lubił, jedno motto nie dać się złapać.
Książka opowiada o ludziach pod ciemnych gwiazd, którzy zasłynęli kradzieżach. Autorka umieściła tych, którzy się mocno wyróżnili.
Jakoś książka nie wzbudziła mojego zainteresowania
Nazwy slangowych zawodów zbudza...

Bardzo fajna ksiazka, pokazująca historie II RP w innym kontekście.

Bardzo fajna ksiazka, pokazująca historie II RP w innym kontekście.

Uwielbiam takie historie, uwielbiam wchodzenie w życie ludzi z historycznego punktu patrzenia. Jedna z lepszych książek tego roku.

Uwielbiam takie historie, uwielbiam wchodzenie w życie ludzi z historycznego punktu patrzenia. Jedna z lepszych książek tego roku.

Tak jak autorka wspomina - idealizujemy II RP. Wydaje nam się, że były to piękne czasy i wspaniali ludzie. Tu zderzamy się z rzeczywistością, gdzie Warszawa ma tylko piękne centrum, a reszta to slamsy. Czasy są ciężkie więc nie brak oszustów i złodziei, którzy nawet ministra oskubią.

Tak jak autorka wspomina - idealizujemy II RP. Wydaje nam się, że były to piękne czasy i wspaniali ludzie. Tu zderzamy się z rzeczywistością, gdzie Warszawa ma tylko piękne centrum, a reszta to slamsy. Czasy są ciężkie więc nie brak oszustów i złodziei, którzy nawet ministra oskubią.

Dzięki Juliuszowi Machulskiemu mam bardzo romantyczny obraz przestępczości w dwudziestoleciu międzywojennym. Taki Kwinto i jego kamraci są przecież niczym Robin Hood i jego faceci w rajtuzach. Uwielbiam obie części Vabanku i ta sympatia skłoniła mnie do sięgnięcia po książkę Iwony Kienzler o podtytule: „Przestępczy półświatek II RP”. Autorka ma niesamowicie lekkie pióro i swobodnie prowadzi opowieść o wybranych głośnych sprawach kryminalnych tamtego czasu. Jest to oczywiście subiektywny wybór pisarki, ale trzeba jej przyznać, że z urywków doniesień prasowych, posiłkując się współczesnymi blogami pasjonatów historii, stworzyła interesujące czytadło, które tematu co prawda nie wyczerpuje, ale odbrązowuje obraz tamtego świata Ordonki. Nie do końca satysfakcjonuje mnie ta książka. Temat jest zaledwie muśnięty, a nie dogłębnie poruszony. Ale w końcu ma być to pozycja popularyzująca historię, więc ma przede wszystkim czytelnika nie zmęczyć. Pod tym względem Kienzler osiągnęła cel.

Dzięki Juliuszowi Machulskiemu mam bardzo romantyczny obraz przestępczości w dwudziestoleciu międzywojennym. Taki Kwinto i jego kamraci są przecież niczym Robin Hood i jego faceci w rajtuzach. Uwielbiam obie części Vabanku i ta sympatia skłoniła mnie do sięgnięcia po książkę Iwony Kienzler o podtytule: „Przestępczy półświatek II RP”. Autorka ma niesamowicie lekkie pióro i...