Czarna wołga

Książka o prawdziwych ludziach, o prawdziwym człowieku który żył, mordował, gwałcił i latami uciekał wtedy milicji. Czytałam ją z zapartym tchem, być może dlatego że jestem z Gdańska i znam opisane miejsca.. Sam Skorpion okazał się być obrzydliwy, prosty chłop, bez cienia fantazji. Nie żal mi, że zakończyło się to karą śmierci. Książkę czyta się jednym tchem. Napisana bardzo dobrze.

Wprowadzając do tematyki książki nadmienie iż to była kolejna pozycja o zbrodniczych czynach Edmunda K.i jego rzadkim i nietypowym zaburzeniu czym była nekrofilia .Zważywszy na porównanie dzieła literackiego Autorstwa Michał Larek i Max Czornyj ich odmienność w kategorii stylu pisania i przedstawiania historii wyodrębnienie początków jego dzieciństwa i życia i od czego wszystko się zaczęło znajdziemy w literaturze Max Czornyj natomiast jeśli preferujemy konkretne fakty bez zbędnych opisów i zgłębiania korzeni rodzinnych .Ta będzie idealna .

"elegancki morderca", to nikt inny jak władysław mazurkiewicz, seryjny morderca, który działał w latach 40/50 XX wieku na terenie Krakowa. słynął przede wszystkim z zuchwałości swoich czynów, szeroko pojętej mitomanii oraz braku empatii w stosunku do ofiar. został oskarżony o zabójstwo sześciu osób i skazany na karę śmierci przez powieszenie. wyrok wykonano w więzieniu przy ulicy Montelupich w Krakowie. książkę można podzielić na dwie części: fascynującą - portret mordercy, sylwetki ofiar przygotowania do zbrodni, opis czynów etc. oraz nudną - proces sądowy. autor odwalił kawał dobrej roboty i poczynił solidny research przy pisaniu. informacje są solidne i interesujące, np. sylwetka kata: "... i kat w regulaminowym ubiorze (dwurzędowy czary garnitur, czarne buty, czarne skarpetki, czarny krawat, biała koszula, białe rękawiczki)." polecam wszystkim zainteresowanym tematyką seryjnych morderców.

Joachim Knychała, to seryjny morderca, który działał na Górnym Śląsku w latach 70/80 XX wieku. jego ofiarami były tylko i wyłącznie kobiety, na które z przyjemnością napadał wskutek nienawiści i złych doświadczeń z dzieciństwa. pięć z nich zabił, za co został skazany w 85 roku na karę śmierci poprzez powieszenie. wyrok wykonano w więzieniu na Montelupich w Krakowie. Kryptonim Frankenstein to książka, która zrobiła na mnie MEGA wrażenie. zbeletryzowaną historię Knychały czyta się jak rasowy kryminał. strony przewracają się same, a w niektórych momentach aż żal że ich ubywa. Przemysław Semczuk wykonał kawał dobrej roboty przekopując się przez akta sprawy, spotykając się z policjantami i dziennikarzami z tamtego okresu czasu. dzięki temu research'owi otrzymujemy najrzetelniejszą biografię mordercy jaka jest dostępna na rynku czytelniczym. z punktu widzenia Ślązaka muszę przyznać, że fakty zawarte w książce - zarówno dotyczące lokacji oraz czasu - są ścisłe merytoryczne i nawet w niektórych momentach dziwiłem się, skąd autor nie będący Ślązakiem ma tak drobiazgowe informacje o regionie. na uwagę zasługuje również fakt, że większość dialogów napisana w języku śląskim brzmi poprawnie i naturalnie. jako że jestem również wielbicielem śląskich historii, #ksiazka ta stanowi dla mnie niesamowity wehikuł czasu do okresu PRL-u. Przemku, dobra robota! propsuję i nie boję się napisać, że jest to jeden z najlepszych kryminałów, którego akcja dzieje się na śląskiej ziemi. z przyjemnością sięgnę po inne pozycje autora, ponieważ ma lekkość pióra oraz wielką wiedzę dotyczącą komunistycznej Polski.

Dobra książka, z ciekawymi relacjami spraw z sądowej wokandy. Plusem jest to że większości tych spraw nie znałem. Część z nich jest drastyczna (jak zabójstwo 4 letniego Michałka),a część dotyka rzeczy mniej spektakularnych (jak człowiek oszukujący ludzi chorych na raka). Jednym słowem spectrum spraw jest dosyć szerokie. Minusem książki jest to że jest monotonna i czyta się ją (w moim przypadku słucha) trochę jak podręcznik, a lektor nie robił przerw pomiędzy rozdziałami przez co wszystko zlewało się w jedną całość.

Nie ma tutaj dociekania prawdy jak w przypadku Wampira z Zagłębia. Z kronikarską dokładnością autor przedstawia wydarzenia, które wstrząsneły onegdaj Krakowem. Czyta się tą historię dobrze, pomimo iż nie ma tutaj happy endu a opisy są drastyczne. Tym bardziej, że to nie fikcja.

Książka „Imperator. Sekrety Ojca Rydzyka” autora Piotra Głuchowskiego i Jacka Hołuba czytałem pod innym tytułem „Imperator – ojciec Tadeusz Rydzyk” (było to wcześniejsze wydanie) jest to biografia człowieka, który zbudował imperium i od niemal dwóch dziesięcioleci współrządzi Polską. Moim zdaniem obraz Ojca Rydzyka nie jest obrazem pasującym do ubogiego księdza, jest to człowiek z misją pragnący za wszelką cenę zbudować "państwo katolickie narodu polskiego". Nie przyjmuje on do wiadomości tego, że mogą w nim mieszkać inne nacje, ludzie o odmiennej orientacji i sposobie życia wymagający szacunku. W tej biografii dowiemy się wielu ciekawych faktów, między innymi tego, że ojciec Rydzyk ukrył przed rektorem seminarium i władzami zakonu fakt, iż jest nieślubnym dzieckiem Franciszki Rydzyk i Bronisława Kardaszewskiego. Mąż Franciszki Rydzyk zginął w Dachau w 1941, ksiądz T. Rydzyk zaś urodził się w 1945. Przyznanie się do faktu nieślubnego związku matki uniemożliwiłoby bowiem, ojcu Tadeuszowi zostanie księdzem i zakonnikiem. A że jestem, byłym stoczniowcem to jest mi znana sprawa z ponad półtora miliona świadectw udziałowych NFI, (zakupione przez stoczniowców),które nigdy nie trafiły do stoczni, a to przecież na utrzymanie i rozwój stoczni, owe pieniądze i świadectwa były zbierane tzw. „cegiełki” na rzecz Stoczni Gdańskiej. Sprawa przycichła, a pieniądze zasiliły dzieła ojca Rydzyka. Ojciec Rydzyk doskonale zdaje, sobie z tego sprawę dlatego wie, iż może przez lata unikać odpowiedzialności za te swoje przedsięwzięcia, które z pewnością nie służą katechizowaniu bożych owieczek. Mam wrażenie, że Toruń przestał być krzyżacką kolebką, a stał się prawdziwym centrum dowodzenia tytułowego imperatora. O tym, że ojciec Tadeusz w latach 1986-1987 w niejasnych okolicznościach przebywał w Niemczech zagrożony zakazem odprawiania mszy, że pierwsze pieniądze dostał od szwajcarskiej mistyczki o dziwnej proweniencji, zafascynowanej objawieniami w Medjugorie podobnie jak Oj. Rydzyk mało kto dziś pamięta, jeżeli w ogóle ktoś o tym wiedział. To nie bywałe jak zwykły człowiek, nie mając zaplecza finansowego, któremu ukończenie szkoły sprawiło niemałe problemy, doszedł do pozycji jednego z najbogatszych Polaków. W biografii poruszona jest też sprawa przydziału rosyjskich nadajników z rejonu Samarkandy i Uralu, dzięki którym radio znacząco zwiększyło swój zasięg i dociera praktycznie do wszystkich, także za granicami Polski. Na jakiej podstawie przydzielono te nadajniki i czy miało to związek z tym, iż ojcem Rydzykiem interesowały się rosyjskie służby, a wcześniej Urząd Bezpieczeństwa. Każda zaś próba dowiedzenia się czegoś więcej obiektywnie o ojcu i redemptorystach z toruńskiego klasztoru uważana jest za atak na Boga, Kościół i Ojczyznę. Oprócz bardzo obszernej biografii księdza znajdziemy też ogrom polityki. Nie da się ukryć, że postać Ojca była silnie powiązana z byłą władzą zwłaszcza prawicowych partii. Czy się to komuś podoba, czy nie, chorzy, starsi ludzie, wykluczeni, bezrobotni czują, że dzięki niemu mogą być wysłuchani i że ich głos może zostać wysłuchany. On to wie, dlatego ma szanse "przepchnąć" na antenie praktycznie każde swoje przedsięwzięcie, jak choćby to pod tytułem "nie oddamy, wam Telewizji Trwam". Przyjaźń toruńsko- warszawska to nie nowe zjawisko. Od samego początku istnienia licznych fundacji zauważyć można silne koneksje między politykami a imperatorem. Większość biskupów i kardynałów przymyka oczy na działalności Radia Maryja, akceptując po cichu polityczne treści niektórych audycji Radia Maryja czy telewizji Trwam zdając sobie doskonale sprawę z tego, jaka jest siła mediów Redemptorysty w porównaniu choćby z rozgłośniami diecezjalnymi czy archidiecezjalnych, do których Episkopat zmuszony jest, dokładać a do toruńskiej rozgłośni nie dokłada nic i jeszcze z tego korzysta. W związku, z tym radio jest i pozostanie pewnie długo poza kontrolą Kościoła i Episkopatu. Pomimo swej objętości „Imperatora” czyta się bardzo szybko. Nie da się opowiedzieć całej historii Ojca Rydzyka na kilku kartkach. Napisanie takiej książki wymaga nie tyle odwagi ile ogromnej determinacji. Temat został przedstawiony w bardzo obszerny sposób, ilość pozycji bibliograficznych zadziwia. Jest to kawał mocnego reportażu. Pomimo tego zachęcam wszystkich do przeczytania jego biografii bez względu na to czy zgadzają się z poglądami ojca Tadeusza, czy nie,. Pozwoli to nam choć trochę poznać człowieka, który faktycznie poprzez wpływ, jaki wywiera na ludzi, to naprawdę rządzi milionami dusz. "A był nieśmiałym chłopcem. Wybrał seminarium, gdy nie dostał się do szkoły średniej. Miał być zakonnym braciszkiem - do końca życia pracować w kuchni, ogrodzie, albo pucować buty ojczulkom." Na koniec retoryczne pytanie: czy polski Episkopat kiedykolwiek odważnie pójdzie drogą zmian, czy też nie będzie umiał pójść naprzód, łącząc tradycje z nowoczesnym myśleniem o człowieku?

Klasyka reportażu sądowego, który niestety na moich oczach umarł śmiercią - chciałem napisać - naturalną, ale raczej nie przypadkiem gazety same zrezygnowały z tego gatunku. To także te czasy, kiedy głośne w danym środowisku czy też powszechnie, procesy przyciągały dziesiątki czy nawet widzów wysiadujących na rozprawach. Tego też już nie ma - telenowele ciekawsze… Tym samym ta książka jawi mi się jako dokument historii. Dziś już nie ma dziennikarstwa sądowego w takim mistrzowskim wydaniu. Jeśli nawet coś bywa w mediach, to zazwyczaj nieosadzone w żadnym kontekście szybkie relacje, krótkie wypowiedzi oskarżonego, ciach, adwokata, ciach, prokuratora, a najlepiej pokrzywdzonych - koniecznie jak najbardziej emocjonalne. I sam wyrok, jak najbardziej skrótowo. Koniec. A przecież przez lata, co sam świetnie pamiętam, obszerne relacje z ważnych procesów wypełniały całe łamy najważniejszych gazet i czasopism. Dziennikarze sądowi reprezentowali niebotyczny poziom wobec dzisiejszych "media workerów". A jedną z najlepszych była, a przecież jest, 96-letnia Barbara Seidler. Odpowiada mi jej styl narracji. Z reguły jest ona relacyjna, zewnętrzna wobec opisywanych zdarzeń. Czasem Autorka pozwala sobie na własne komentarze, czy nawet odczucia. Ale nawet wtedy jest obiektywna. W tym zbiorku zwraca uwagę nie tylko wybitny profesjonalizm Autorki. Inną jej cechą jest niebywała empatia - jakkolwiek to by brzmiało - nie tylko wobec ofiar, jak np. w przypadku zakatowanego chłopczyka - ale także, a może i głównie: dla podsądnych, którzy w pewnym sensie też są “ofiarami”, choćby samych siebie, a często: najbliższych, otoczenia społecznego, własnych nałogów i charakterów. Dobrym przykładem jest właśnie sprawa z lat 80. śmierci 6-letniego pasierba z rąk kobiety, która, jak kilkanaście lat temu ujawnił Mariusz Szczygieł, po odbyciu 10 lat więzienia (wyrok opiewał na 15),była ekspertką MEN. Ta sprawa poraża ładunkiem zła, jakie może władać człowiekiem - bynajmniej nie z marginesu. Cytaty tylko te łagodniejsze: “– Czy tym pasem oskarżona biła Daniela? – Różne pasy wpadały mi w rękę. – A ranę zabliźnioną na głowie od czego miał? – Rozbiłam mu talerz na głowie, bo źle go umył. Tylko podstawił pod kran i chciał odstawić”. “Danielowi krzyczeć i płakać nie było wolno, bo wówczas razy liczono od nowa, za najmniejszy krzyk bicie zaczynało się od początku”. “– Czasem bił Daniela Janek, mały wolał być bity przez ojca, bo Janek trzymał się regulaminu. Ja biłam najpierw lżej, potem coraz mocniej, traciłam panowanie. Czasem biliśmy razem. Tak, czasem robiliśmy to razem”. “– Renata biła tylko Daniela; psa, którego mieliśmy na Żoliborzu, nie biła. Ona go mocno biła, zawsze kazała mu się rozebrać, położyć. Bo, Wysoki Sądzie, przecież nie można bić inaczej. Trzeba, aby się dziecko rozebrało i położyło”. A mimo wszystko, Autorka nie podkręca naszych emocji, bo wie, że opisane fakty, bez komentarza, same w sobie wystarczą. To znaczy: wystarczały, wtedy… Dziś media mają raczej odwrotną “misję”.... Ale od tamtej sprawy jest - kto wie, czy nawet nie mocniejsza - i inna: skazania na karę śmierci w tzw. aferze mięsnej w latach 60. (przez osławionego stalinowskiego sędziego Romana Kryże, który ma swój cmentarzyk z lat 50. ludzi potem “zrehabilitowanych”). Empatia bowiem milion razy trudniejsza wobec skazanych w aferze mięsnej, bo rzeczywiście przywłaszczali sobie ówczesne (!) miliony. I pisze Autorka: “W zdrętwiałą ciszę sali padają słowa prokuratorskiego wnioskowania: – dla Wawrzeckiego, Witowskiego i Fabisiaka żąda kary śmierci, dla Gradowskiego, i Skowrońskiego – dożywotniego więzienia, dla Woźnicy, Balczarka i Zawadzkiego - 15 lat, dla Walendziuka -14 lat, dla Stokłosińskiego – 13 lat. Potem starałam się nie widzieć i nie słyszeć już nic”. “– Panowie sędziowie, jeśli po wszystkim co zostało tu powiedziane, z ust waszych padło by słowo +śmierć+– tu [adwokat] wyciągnął przed siebie rękę, rozcapierzył palce i trwając w tym geście obrony i sprzeciwu, schrypniętym głosem wykrzyczał: – to pamiętajcie, że byłem przeciw! przeciw! przeciw!”. “Na ławie oskarżonych siedzieli dziś, z głowami wciśniętymi w ramiona, Wawrzecki i Witowski, siedział kredowobiały, z pustymi oczami, kamienny Fabisiak. Ludzkie strzępy i kamień z oszalałym, tłukącym sercem. Wewnątrz tych strzępów, wewnątrz tego kamienia – coś o niewymiernej, nieprzeliczalnej wartości: życie ludzkie. Złamani, skończeni ludzie. W obliczu grożących im kar – najsurowszych – nie mogli zebrać myśli, nie potrafili się opanować. Strzępy”. “Jestem gorącą przeciwniczką kary śmierci. Szczególnie drastyczne wydaje mi się kojarzenie tej kary z przestępstwem złodziejstwa”. “Nie wydaje mi się, aby potrzeba nam było szubienic jako gwarancji ładu i przestrzegania norm prawnych”. “Jakie mamy wreszcie prawo skazywać na śmierć jednych, aby nastraszyć lub poprawić drugich? I czy szalę ludzkiego życia mogą przechylić najcięższe nawet miliony”. “Potępienie społeczne przestępców w rodzaju mięsnych aferzystów jest ogromne.(...) Tylko czy to potępienie nie wykracza poza bariery humanizmu?”. “Spróbujmy zadać sobie pytanie: czy wyrok śmierci powstrzyma innych, następnych? Bo jeśli tak, to afera mięsna powinna być ostatnią aferą gospodarczą, która trafia na salę sądową”. “Z rozmów z innymi ludźmi: – To potworne. To chyba niemożliwe, żeby ich powiesili. – Dobrze im tak, najpierw kradli, a teraz płaczą. – Trzeba wieszać, bo jak sobie dać radę z tym złodziejstwem? – Za pieniądze - kara śmierci? – Dokąd będziemy pozwalać się okradać? – Pani, to kozły ofiarne. Ileż to ludzi kradnie... – W cywilizowanym państwie za przestępstwa przeciw własności?”. I jeszcze coś, co wydaje się wręcz niewiarygodne: adwokat zwraca się do dziennikarki z czymś takim! “Mecenas Bieńkowski pytał, jak mu radzę, czy ma iść na egzekucję swojego klienta, bo właśnie dostał zawiadomienie, że Rada Państwa nie skorzystała z prawa łaski i +to+ odbędzie się jutro. Nie umiem sobie przypomnieć, co mu odpowiedziałam”. “Przyszedł klawisz i powiedział +Wawrzecki, zbieraj się+. Wawrzecki wstał z pryczy, to było wielkie, silne chłopisko, wyciągnął do mnie rękę i wychrypiał "Daj się sztachnąć+. On nie palił. Ale wiedziałem że jest w potrzebie. Odwróciłem się na chwilę, żeby znaleźć paczkę, a gdy znów spojrzałem na Wawrzeckiego, miał siwe włosy. (...) W sekundę osiwiał”. Albo sprawa zabicia młodego chłopaka w dawnym “E. Wedel, ZPC im. 22 lipca” przez starszego mistrza, który w nim się zadurzył. “Gdy wyprowadzano go z sali rozpraw, tłum rzucił się na niego. Szarpali go i lżyli, ciągnęli za włosy i nawet dwóch milicjantów nie mogło dać sobie rady z rozwydrzonym tłumem, który nie chciał spokojnie poczekać na wyrok. Homoseksualizm jest dla niego większą zbrodnią niż zamordowanie człowieka”. “W fabryce Wedla, w Karczewie i w Halinowie te rzeczy uważa się widać za większe zło niż chwytanie za młotek i zadawanie ciosów bez opamiętania. (...) Bo sędzia, tak jak i ja, wie doskonale, że żądali jego śmierci nie dlatego, że zamordował człowieka, a dlatego, że był inny, że faworyzował młodych chłopców, nie zachowywał się tak jak oni wszyscy”. “Publiczność, która tu przyszła - z Pragi, Skarszewa i z Halinowa – już wydała wyrok. Ale do tej sali nie przeniknie żadna opinia. Tu sąd sprawiedliwie, w majestacie prawa dochodzić będzie prawdy materialnej (..). Tu się nie zakłada nawet tego, że jest winny, i dlatego później, w czasie pytań świadków, sędzia upomni młodego człowieka: – Dlaczego świadek mówi, że oskarżony zamordował, czy świadek to widział?” Kolejny wybitny tekst to "Mrok" - o tzw. "sprawie Orzechowskiej". Chodzi o słynne zabójstwo matki z lat 70. w Warszawie przez nastolatkę. Po wszystkim ją pokroiła w kawałki, które umieściła w torbach przechowalni bagażu na Dworcu Centralnym - sam pamiętam, jak mówiła o tym "cala Warszawa", jak i ogłoszenie w prasie z fotografiami tych walizek. Matka, niestety była potworem, która od dawna psychicznie "zabijała" córkę. Dlatego otrzymała ona najniższy możliwy wyrok - 8 lat... Albo “piekielne” mieszkanie, gdzie żyją trzy rodziny ze wspólną ubikacją i zlewem oraz przechodnim, zamieszkanym pokojem. “Wspólna gehenna” dodaje Autorka. “Zaciekłość, zacietrzewienie, wszystkie złe ludzkie instynkty i moce bielmem położyły się tym ludziom na oczy”. Wytaczają oni sobie wzajemnie sprawy sądowe o wszystko. Właśnie trwa 27. proces między pięcioma osobami….. Niesamowita historia próby ucieczki z szpitala więzienia na Rakowieckiej grupy kryminalistów, którzy wielokrotnie dokonywali samookaleczeń. “Przeciął sobie wyostrzonym żelaznym guzikiem powłoki brzuszne, poplątał kiszki i tylko dlatego że współpacjent prosił: +Nie wieszaj flaków na klamce, bo mi się robi niedobrze+, udało się Miroszewskiego uratować po operacji trwającej ponad 10 godzin”. Inny przypadek samookaleczenia– wbicia gwoździa w serce. “Gwóźdź przewędrował przez tętnicę aż do tętnicy piszczelowej, gdzie spowodował zatkanie tętnicy, niedokrwienie goleni lewej, zakażenie tkanek. Otwierają w tym miejscu ognisko ropne, napotkano gwóźdź i usunięto go. Nie udało się jednak opanować zakażenia ogólnego, posocznicy i ropowicy i mimo intensywnego leczenia pacjent zmarł”. Inne cytaty: “Przyjaźnił się z utalentowanym młodym prozaikiem. Tamten też pił. Nie znalazł dla siebie miejsca w dalekim świecie. Był na wskroś Polski. Tylko tu, nad Wisłą, mógł przeżywać ósme dni tygodnia. Znaleziono go w brudnym hotelu hotelowym pokoju, w dalekim, obcym mieście”. “Nie miał woli. Toczył się. Przez życie, przez czas obojętny, który mijał obok niego. Dlaczego? Dlaczego się poddawał?”. “Tylko jeden podsądny sprawia wrażenie absolutnie obojętnego, nie reaguje na to, o czym mówi się na tej sali, a zapytany przez sędziego, co mu jest, odpowiada: – Bo to jest przykre. – Co jest przykre? – No ten proces”. “Doktor Kaczanowski musi tłumaczyć wysokiemu sądowi, że dokonywane przez psychopatów akty samoagresji świadczą, że jest to jedyna forma protestu w stosunku do sytuacji, z którą nie mogą się uporać. Zdają sobie sprawę, że igrają ze swoim zdrowiem i życiem, a jednak uszkadzają się w sposób okrutny. Mogą łykać metalowe pręty i zgięte pałąki od wiader, bo zniesiony mają odruch bólu.(...) Już dzisiaj nie mogę dłużej siedzieć na tej sali. Muszę wyjść na ulicę, wmieszać się w tłum”. “Przyznaję, że polubiłam już tych podsądnych psychopatów. Nie kłamią przed sądem, nie wykręcają się głupio, odpowiadają chętnie na pytania, Potem wszystko potwierdza się w zadaniach świadków(a na sąsiedniej sali, do której raz po raz muszę wracać, młot młody człowiek, student, któremu akt oskarżenia zarzuca czy ohydny, nie przyznaje się do winy. Zwyczajnie kłamie. Zimny i obojętny na wszystko, co nie dotyczy jego przyszłej życiowej kariery. Powinnam zachować maksimum obiektywizmu. To jest mój obowiązek. Obowiązek reportera sali sądowej. Ale przecież nie mogę. Wiem że nie potrafię. Z jakąż ulgą wracam do tych recydywistów, samouszkodzeniowców!” “Samouszkodzeniowcy, którzy połykają pałąki od kubłów, gdy im +szok+, nie są w stanie połknąć cieniutkiej rurki do sondowania żołądka”. PS I coś jeszcze, co się zmieniło, akurat na korzyść prawa i sprawiedliwości. Dziś podawanie nazwisk podsądnych bez ich zgody skończyłoby się wyrokami w procesach cywilnych. A już za ujawnienie szczegółów z opinii sądowo-lekarskiej o tym, kto z nich na jaką chorobę ciała i duszy cierpi - jak i u Seidler - zasądzano by niemałe pieniądze…

Ci, którzy powielają frazesy typu „za komuny było lepiej”, „a za Gierka panie to my dopiero żyli!”, niech przeczytają tę książkę. Ci, którzy tego nie robią, ale nie wiedzą, dlaczego PRL musiał się skończyć – niech przeczytają tę książkę. Autorka w bardzo jasny, przystępny, prosty w odbiorze sposób eksplikuje, dlaczego blok państw socjalistycznych, w tym Polska Rzeczpospolita Ludowa, nie miały dalszej racji bytu. Nie są to jej oceny, spekulacje, domniemania czy wyssane z palca hipotezy. Solska wymienia fakt za faktem, dowód za dowodem. W książce skupia się przede wszystkim na latach 80’, ale często sięga też do lat tuż powojennych oraz wybiega wprzód, do lat 90’. Dowiemy się, skąd wzięły się niedobory mięsa i wędlin, paliw, cukru, sprzętu RTV i AGD, samochodów, papieru toaletowego i wreszcie każdego innego towaru. Także legendarnego już, przysłowiowego octu, który jesienią, po grzybobraniach, też znikał z półek. Nie jest to – na szczęście – książka, który w stylu Barei wylicza i wytyka absurdy PRL-u. To chłodna, skrupulatnie przeprowadzona analiza upadku systemu, który stał się własną ofiarą.

Trudna i ciężka lektura. Nie dla każdego. Historie, prawdziwe, rodem z piekła, od który włos jeży się na głowie...czytając to, zaczynasz się zastanawiać, skąd tacy ludzie się biorą, skąd tyle zła (oczywiście-mamy tutaj komentarz psychologów i innych specjalistów, mamy również wnikliwy i celny komentarz samej autorki przy każdej historii),ale jest to wszystko tak nierealne i drastyczne, że trudno to pojąć... Istne stadium degeneracji i patologii ...Chyba bardziej sie nie da...

"Zbrodnie prawie doskonałe. Policyjne Archiwum X" Izy Michalewicz, to zbiór reportaży, który dotyczy starych spraw, między innymi zabójstwa premiera Jaroszewicza. Spotkałam tutaj potworne zbrodnie, ofiary i ich zabójców, którym na pozór udało się uniknąć sprawiedliwości. Autorka w rzetelny sposób podeszła do tych spraw. Dotarła do tajnych akt sądowych, rozmawiała z policjantami, świadkami okrutnych zbrodni i rodzinami ofiar. To są bardzo trudne i emocjonujące wyznania. Czy istnieją zbrodnie doskonałe? Czy zawsze da się dojść do prawdy? Jak widać na przykładzie tej książki, nie istnieją zbrodnie doskonałe, ale dojście do prawdy czasami trwa latami. Życie, to nie jest film, w którym idealny zbrodniarz zostaje odnaleziony w ciągu kilku dni. Dlatego powstał specjalny wydział o nazwie Archiwum X, który zajmuje się morderstwami, w których nie wykryto sprawców. Dzięki policjantom z tego wydziału i ich ciężkiej pracy żaden potwór nie może spać spokojnie. I chwał im za to. Te reportaże poznałam dzięki audiobookowi, czytał Paweł Małaszyński. Warto wysłuchać jego interpretacji.

Pierwsza część książki faktycznie jest biografią Gomułki, popularno-naukową ale jednak biografią. Ciekawie opisany został rok 1956 i powrót Gomułki do władzy. Druga część nie ma już nic wspólnego z typową biografią a jest po prostu opisem czasów Gomułkowskich przez pryzmat różnych rzeczy, wydarzeń lub osób (na przykład przez sytuację w sporcie, praskiej wiosny itp). Ta część jest bardziej opisem tytułowej dyktatury ciemniaków, a nie życia I Sekretarza. Książka nie jest zła, czytało się ją w porządku ale czegoś w niej po prostu brakuje i tak w rzeczywistości trudno było mi wybrać ocenę. Wydaje mi się, że mogę ją polecić osobom które nie interesują się historią i polityką i nie wiedza nic o latach 1956-197 0 i o I Sekretarzu a chciałby dowiedzieć się czegoś o latach 1956-1970 i trochę o I Sekretarzu. Ale bez szczegółów.

Dobrze zrealizowany audioserial, wstrząsające historia ale praca reporterów dla mnie zostawia wiele do życzenia. Dużo rozdmuchiwania drobnych faktów i teoretyzowania. Generalizowanie i sporo konformizmu, pytania do specjalistów bardzo uogólnione a do tego dygresje, które czasami były zbyt rozległe.

Temat bardzo mnie zaciekawił, szczególnie ze względu na wyjątkową perspektywę kobiety w świecie zdominowanym przez mężczyzn. Jednak sama forma książki nie do końca mnie porwała – momentami brakowało mi dynamiki. Mimo to jest to wartościowa pozycja, bo pokazuje jak wygląda praca antyterrorystów od środka. ⭐ Ocena: 6/10

Przeczytałem to z polecenia… jeśli chodzi o treść to niby człowiek wie Ale jednak dowiaduje się jeszcze więcej co przed nami „zwykłymi ludźmi” jest schowane „za murami Watykanu” - Państwo w państwie… podejrzewam że jeszcze nie jedno takie coś wyjdzie na jaw. Fajny reportaż. Osobiście wychodzę z założenia że stanowisko powinno być traktowane jak zawód. Im więcej takich niekoniecznie przyjemnych problemów jest upubliczniane tak ludzie odchodzą od kościoła, co przekuwa się na wiarę. Kościół jako budynek nie jest równoznaczny z Wiarą.

Wciągający reportaż kryminalny, który pokazuje, jak dramatyczne wydarzenia mogą zmienić życie małej społeczności. Autorka szczegółowo opisuje przebieg zbrodni, śledztwo oraz reakcje mieszkańców, którzy nagle muszą zmierzyć się z poczuciem strachu i braku bezpieczeństwa. Książka wyróżnia się przystępnym stylem i bardzo dokładnym przedstawieniem faktów, dzięki czemu czyta się ją jak dobrze napisany thriller, mimo że opiera się na prawdziwych wydarzeniach. Dużo miejsca poświęcono także ludziom – ich emocjom, plotkom i wpływowi tragedii na codzienne życie miasteczka. Bardzo dobrze napisany reportaż!

Pierwsza historia była ciekawa i ujmująca swym tragizmem. Niestety podejście autora było dla mnie również tragiczne ponieważ, panował ogromny chaos. Niestety, ale ciężko mi było w pewnym momencie złapać wątek. Powinien być większy rozdział postaci, żeby to było czytelniejsze, ale tak to podobało mi się. Wyroki względem bandytów powinny być jednak solidniejsze. Druga historia była napisana w nieciekawy sposób. O ile 1 czytało się szybko, tak druga już mnie trochę umęczyła. Za dużo szczegółów, niepotrzebnych wtrąceń. To mi się nie podobało, było nudne. Ani słowa o wymierzonej karze. Trzecia historia okazuje się być jeszcze większym bałaganem niż poprzednia. Tutaj to dopiero panuje chaos wątków. Ciężko jest mi się skupić i nadążyć. Nie no to już jest porażka, to jest za dużo! Za dużo prywaty od chmielarza, a za mało historii. Co mnie obchodzi co się dzieje u niego w domu i co jego żona robi? Jak nie to jest najważniejsze. Tytuł książki brzmi 'opowiem ci o zbrodni", a on opowiada o sobie, o sobie, o swojej żonie. Mnie to nie obchodzi jestem poirytowana. Jeżeli już coś dotyczy sprawy, to jest jedno i to samo, w kółko. Autor ewidentnie nie umie pisać, albo mu się nie chce. A przede mną już 4 historia. Jest ciekawiej, lepiej się czyta. Wszystko jest lepiej widoczne, ale irytuje mnie non stop powtarzanie, że mężczyzna starszy o 13 lat i dziewczyna z kasztanami w kieszeni. Czytało się szybko, sprawnie i chociaż zdjęcia nawiązywały do akcji. Historia numer 5- prawie jak rzeźnia nr 5. Historia, która jest dla mnie wstrząsająca, emocjonująca i naprawdę jestem w szoku, że rodzinny konflikt może zajść aż tak daleko. Aż, że ktoś może się posunąć do takiej zbrodni. Dobrze rzeczowo i konstruktywnie napisany rodział. Przynajmniej ta część Bardzo mi się podoba. Przedstawioną historię idealnie opisuje cytat" granica wsi wyznacza granicę świata". Ostatnia historia była równie ciekawa co w pozostałe. Była też napisana zwięźle i na temat. Co jak najbardziej mi się podobało.

Otwiera oczy na problemy polskiej służby zdrowia. Absurd przepisów i nie dofinansowania, oraz braku opieki psychologicznej. A to wszystko odbija się na zdrowiu zarówno pacjentów, jak i pracowników służb publicznych. Świetny reportaż. Narracja autora wciąga i pozwala postawić się na miejscu bohaterów poszczególnych rozdziałów. Historie są ciekawe, różnorodne, ale jednocześnie tworzą spójny obraz tytułowej agonii.

Przyjemne czytadło. Całkiem sporo ciekawych informacji z policyjnej kuchni. Choć przy prowadzonych wywiadach brakuje mniej wygodnych pytan. Autor zbutnio starał się pozytywnie ukazać swoich bohaterów. Widać troskę o to, by nie narazić się Policji. Zresztą sam autor na początku książki zaznacza, że układ z Policją zakładał ukazanie jej w dobrym świetle.

Poruszający i niesamowicie ważny reportaż. Autorka oddała w pełni głos osobom, które przeżyły ten koszmar: likwidatorom, wdowom, naukowcom, wysiedlonym mieszkańcom i tym, którzy powrócili na skażone ziemię, a nawet dzieciom. Z ich opowiadań-monologów wybrzemiewa także głos ofiar. To zapis ogromnego cierpienia, które trwa do dziś. To zapis potwornej natury człowieka. To również zapis skutków ślepego podążania za rozwojem technologii, nie zważając na koszty czy na etykę. To w końcu zapis żywota człowieka ZSRR i człowieka, który gubi swoją tożsamość narodową. To też zupełnie odmienne ukazanie tego wydarzenia. Brak pogłębionych technicznych elementów czy samego przebiegu katastrofy. Jest to bogaty obraz skutków społecznych, środowiskowych, mentalnych, utwierdzający w przekonaniu, że nie tylko był to 'czarny łabędź', ale kluczowe wydarzenie XX wieku. Co więcej, lektura tej książki była dla mnie niejako traktatem filozoficznym. Rozważania często bardzo prostych ludzi skłaniają do głębszej refleksji nad znaczeniem, a także kondycją człowieczeństwa w czasach, w jakich przyszło nam żyć. "Niech pani popatrzy na przyrodę... Od niej trzeba się uczyć... Przyroda pracuje, oczyszcza się samorzutnie, pomaga nam. Zachowuje się rozsądniej od człowieka. Dąży do pierwotnej równowagi. Do wieczności." "Nasza sztuka zajmuje się tylko cierpieniem i miłością człowieka, a nie wszystkiego, co żyje. Wyłączenie człowieka! Nie zniżamy się do nich: do zwierząt, do roślin... Do innego świata... A przecież człowiek może wszystko zniszczyć. Wszystkich zabić. Teraz to już nie fantazja..."