Delikatny nóż

Ocena rośnie w miarę jedzenia.
Drugi tom mi się podobał, gdy zignoruje, że 12- latek podejmuje decyzje, niczym dorosły.
Niemniej jednak było lepiej i będę czytać trzecią część.

Ocena rośnie w miarę jedzenia.
Drugi tom mi się podobał, gdy zignoruje, że 12- latek podejmuje decyzje, niczym dorosły.
Niemniej jednak było lepiej i będę czytać trzecią część.

Zdecydowanie gorsza część niż poprzedni tom. Wplatanie wieloświatów jest trudne i tutaj mnie osobiście nie zachwyciło. Autor dodatkowo chyba stwierdził, że chce zmienić głównego bohatera tej historii na Willa, a Lyra została jego sidekickiem. Postać Willa też jakoś mnie nie porwała, więc jest to zmiana zdecydowanie na gorsze. Niby tom krótszy, a ciągnęło się o wiele bardziej niż poprzednio.

Zdecydowanie gorsza część niż poprzedni tom. Wplatanie wieloświatów jest trudne i tutaj mnie osobiście nie zachwyciło. Autor dodatkowo chyba stwierdził, że chce zmienić głównego bohatera tej historii na Willa, a Lyra została jego sidekickiem. Postać Willa też jakoś mnie nie porwała, więc jest to zmiana zdecydowanie na gorsze. Niby tom krótszy, a ciągnęło się o wiele...

Chociaż nóż Willa jest ostry, jego towarzyszka jest tępa. Być może tak autor to równoważy. Uważa też, że 12-letni chłopiec jest opanowany niczym dorosły, w przeciwieństwie do dziewczyny wychowanej przez służbę. Może ma trochę racji, ale nie stawia to głównej bohaterki w dobrym świetle.

Ta książka jest ciekawsza od pierwszej głównie ze względu na pojawienie się Willa. Lyra jest dla niego (i mnie - czytelnika) niesamowitym balastem i, szczerze mówiąc, lepiej by było, gdyby to Will był głównym bohaterem - tak czułem, czytając tę powieść.

Akcja płynęła wartko, działo się dużo, pochłonąłem powieść w parę godzin. Jeśli chodzi o tłumaczenie, posiadam jedno z pierwszych wydań, więc dzieci posługują się w nim językiem osób dorosłych. Jest to spora skaza, ale mówi się trudno - skoro autor, jak sam twierdzi, wykradał sobie stare dzieła literackie, żeby z nich sklecić swój świat, tak to będzie wyglądać również i w następnej części.

Chociaż nóż Willa jest ostry, jego towarzyszka jest tępa. Być może tak autor to równoważy. Uważa też, że 12-letni chłopiec jest opanowany niczym dorosły, w przeciwieństwie do dziewczyny wychowanej przez służbę. Może ma trochę racji, ale nie stawia to głównej bohaterki w dobrym świetle.

Ta książka jest ciekawsza od pierwszej głównie ze względu na pojawienie się Willa. Lyra...

Pewnie że względu na brak głębszego zaznajomienia się z twórczością autora zagubiłem się w procesie łączenia światów, całe szczęście że za sprawą wartkiej, logicznej i wyjaśnionej akcji odnajdujemy się tak jak głowni bohaterowie.

Wątki z 1 części ewidentnie czekają na punkt kulminacyjny, brnięcie dalej w fabułę zostało poświęcone na rzecz rozbudowy uniwersum i nowych bohaterów.

Liczę że "Bursztynowa luneta" dowiezie to co nałożyła na nią ta część

Pewnie że względu na brak głębszego zaznajomienia się z twórczością autora zagubiłem się w procesie łączenia światów, całe szczęście że za sprawą wartkiej, logicznej i wyjaśnionej akcji odnajdujemy się tak jak głowni bohaterowie.

Wątki z 1 części ewidentnie czekają na punkt kulminacyjny, brnięcie dalej w fabułę zostało poświęcone na rzecz rozbudowy uniwersum i nowych...

Druga część serii Mrocznych Materii. Pierwszą była Zorza Polarna.

Ta część jest równie dobra, a nawet lepsza niż pierwszy tom. Poznajemy nową postać: Willa, który ma bardzo duży wpływ na fabułę i stanowi równowagę dla dynamicznej Lyry. Akcja definitywnie się zagęszcza, postacie rozwijają się, nabierają kolejnych warstw i kolorów.

Podoba mi się bardzo jak autor kieruje fabułą, jak prowadzi wydarzenia oraz rozpoczyna, czy kończy wątki bohaterów. Wszystko wydaje mi się tutaj dobrze przemyślane oraz świetnie wymyślone. Philip Pullman ma lekkie pióro oraz bardzo ładnie wszystko opisuje. Na pewno duży plus dla tłumacza, który równie dobrze ubrał wszystko w słowa.

Trzecia część jest przeze mnie przeczytana w 1/3 i trzyma poziom dlatego gorąco zachęcam do zapoznania się z całą serią.

Wahałam się pomiędzy oceną 8, a 9 - finalnie stanęło na 8.5 dlatego daję 9.

Druga część serii Mrocznych Materii. Pierwszą była Zorza Polarna.

Ta część jest równie dobra, a nawet lepsza niż pierwszy tom. Poznajemy nową postać: Willa, który ma bardzo duży wpływ na fabułę i stanowi równowagę dla dynamicznej Lyry. Akcja definitywnie się zagęszcza, postacie rozwijają się, nabierają kolejnych warstw i kolorów.

Podoba mi się bardzo jak autor kieruje...

"Magiczny nóż" to drugi tom trylogii "Mroczne materie". Nie będę się tu rozpisywać o fabule, bo to tak naprawdę ciąg dalszy tej samej historii, rozpoczętej w tomie pierwszym. Pewne wątki tutaj się rozwiązują, pewne nadal pozostają tajemnicą, dochodzi kilku nowych, znaczących bohaterów i nadal książka ma wydźwięk motywu drogi głównej bohaterki Lyry do jej przeznaczenia. Jedynym minusem drugiego tomu jest fakt, że... jest tomem drugim. Niestety, ale tomy drugie, szczególnie w trylogiach (przynajmniej tych planowanych trylogiach) mają najgorszą rolę do odegrania. Bo powinny utrzymać świeżość pomysłu tomu pierwszego, dać już co nieco odpowiedzi a w końcu rozbudzić ciekawość czytelnika do tomu trzeciego. Tu w zasadzie tak się dzieje, ale przez to, że motyw wieloświatów jest tutaj mocno rozwinięty wkrada się też trochę chaosu. Za dużo jest miejsc akcji, zależności między bohaterami i zbiegów okoliczności (albo przeznaczenia),choć trzeba przyznać, że sporo wątków się ostatecznie rozwiązuje a część zmienia swoje oblicze, łącznie z bohaterami, których dotyczą. Tu jeszcze bardziej uwidacznia się motyw Kościoła i wydaje się poglądów autora, ale starałam się to zostawić obok. Końcowe sceny i wyartykułowane przeznaczenie Lyry jest trochę zaskakujące, aczkolwiek chyba możliwe do wydedukowania, biorąc pod uwagę wydźwięk całej historii. Zobaczymy jak to zostanie rozwiązane w trzeciej części i kim tak naprawdę jest Lyra.

"Magiczny nóż" to drugi tom trylogii "Mroczne materie". Nie będę się tu rozpisywać o fabule, bo to tak naprawdę ciąg dalszy tej samej historii, rozpoczętej w tomie pierwszym. Pewne wątki tutaj się rozwiązują, pewne nadal pozostają tajemnicą, dochodzi kilku nowych, znaczących bohaterów i nadal książka ma wydźwięk motywu drogi głównej bohaterki Lyry do jej przeznaczenia....

Po lekturze „Zorzy północnej” sądziłam, że znam już reguły gry, jakie rządzą uniwersum Pullmana. „Magiczny nóż” boleśnie udowodnił mi, jak bardzo się myliłam. Autor przenosi nas do nowych światów, nowych bohaterów i nowych pytań, które stają się coraz bardziej niepokojące. Will Parry – chłopiec z naszego świata – w poszukiwaniu zaginionego ojca przypadkowo trafia do opustoszałego, pięknego miasta Cittàgazze, gdzie spotyka Lyrę. To miasto, choć z pozoru spokojne, kryje w sobie grozę – zamieszkują je widma atakujące dorosłych, a jego ulice przenika atmosfera opuszczenia i czegoś, co wymyka się racjonalnemu wyjaśnieniu.

Pullman ma niezwykły dar budowania obrazów – potrafi jednym akapitem tchnąć życie w świat, który jest tak odległy, a jednocześnie dziwnie znajomy: „Miasta były ogromne i piękne, żyzne pola dawały pracowitemu ludowi bujne plony… Nocami kochankowie spotykali się ukradkiem pod kolumnadami oplecionymi pędami róż… Powietrze pachniało jaśminem i tętniło muzyką wygrywaną na strunowym mandaronie”.

W tej części widać wyraźnie, że autor świadomie sięga po motywy biblijne i filozoficzne – na kartach powieści spotkamy echa Księgi Rodzaju, Platona i jego „Jaskini”, pytania o naturę Stwórcy i bunt wobec niego. Pojawia się idea „powtórnego Upadku” – i pytanie, czy Lyra rzeczywiście jest nową Ewą, której decyzje przesądzą o losach wielu światów. Jednocześnie Pullman nie traci z oczu tego, co ludzkie – więzi, przyjaźni, lojalności.

Podobało mi się, że narracja została poprowadzona z perspektywy różnych postaci – dzięki temu co chwilę zmienia się sceneria, ton i cel podróży. Choć wymaga to od czytelnika czujności, sprawia, że książka pulsuje życiem. Najbardziej intrygujący był dla mnie wątek mrocznej materii, o której mówi doktor Mary – opis badań nad czymś niewidzialnym, a jednak fundamentalnym. Kojarzył mi się on z powieścią Blake’a Croucha „Mroczna materia”: „Może światy stale przeplatały się ze sobą, a może mimo wszystko istniał tylko jeden, który śnił o innych?”

W warstwie fabularnej jest tu wszystko: walka o niezwykły przedmiot – aesahaettr, czyli „bógniszczyciel”, starcia czarownic i aniołów, spiski i zdrady. Jest też śmierć, która wstrząsa i przypomina, że w tym świecie odwaga często ma wysoką cenę. Pullman zostawia nas z pytaniami – czy Lord Asriel zdoła pokonać Wszechmocnego? – i z cliffhangerem, który burzy dotychczasowy porządek i zmienia układ sił.

Nie ukrywam – pierwsza część cyklu podobała mi się bardziej. „Magiczny nóż” oceniam na 3/5, ale to nie jest ocena wynikająca z braku jakości, raczej z osobistego odbioru. To książka pełna pomysłów, gęsta od idei i obrazów, czasem wręcz przesycona wątkami. Wciąż jednak potrafi zachwycić momentami lirycznymi i celnością spostrzeżeń: „Ci, którzy pragną, by ludzie wiedzieli więcej, by byli mądrzejsi i silniejsi, stale walczą z przeciwnikami postępu, którym wystarczy, byśmy byli posłuszni, pokorni i ulegli”.

Jeśli ktoś szuka powieści przygodowej z filozoficznym nerwem, która nie boi się dotykać tematów metafizycznych, „Magiczny nóż” będzie dla niego fascynującą podróżą. Pullman nie daje gotowych odpowiedzi, ale zmusza, by – jak pisał Keats –„umieć trwać wśród niepewności, tajemnic, wątpliwości, nie sięgać w rozdrażnieniu po fakt i przyczynę.”

Czy Lyra stanie się nową Ewą? A może powtórzy błędy pierwszych rodziców? Tego nie wiemy. Ale pewne jest jedno – droga, którą idzie, zmienia nie tylko jej los, ale i los wszystkich światów.

Po lekturze „Zorzy północnej” sądziłam, że znam już reguły gry, jakie rządzą uniwersum Pullmana. „Magiczny nóż” boleśnie udowodnił mi, jak bardzo się myliłam. Autor przenosi nas do nowych światów, nowych bohaterów i nowych pytań, które stają się coraz bardziej niepokojące. Will Parry – chłopiec z naszego świata – w poszukiwaniu zaginionego ojca przypadkowo trafia do...

Zdecydowanie lepsza niż pierwszy tom!
Historia od razu wciąga i nie pozwala się oderwać.

Lyra trafia do nowego świata, w którym nie ma dorosłych, a dzieci żyją beztrosko... ale tylko do czasu. Szybko okazuje się, że to miejsce skrywa mroczne tajemnice.

Poznaje Willa – chłopaka, który przypadkiem trafił do tego świata i szuka swojego ojca. Razem wyruszają w niebezpieczną podróż między światami i odkrywają przedmiot, który może mieć ogromne znaczenie w walce, która dopiero przed nimi.

Niektóre wątki z pierwszego tomu zostały zamknięte, ale pojawiły się nowe, jeszcze ciekawsze.

Z tomu na tom ta trylogia robi się coraz lepsza. Na pewno sięgnę po kolejny!

Zdecydowanie lepsza niż pierwszy tom!
Historia od razu wciąga i nie pozwala się oderwać.

Lyra trafia do nowego świata, w którym nie ma dorosłych, a dzieci żyją beztrosko... ale tylko do czasu. Szybko okazuje się, że to miejsce skrywa mroczne tajemnice.

Poznaje Willa – chłopaka, który przypadkiem trafił do tego świata i szuka swojego ojca. Razem wyruszają w niebezpieczną...

Anioły i demony dla młodzieży.
Tylko bez demonów.
Ale jest za obcinanie paluchów.
Fajno.

Anioły i demony dla młodzieży.
Tylko bez demonów.
Ale jest za obcinanie paluchów.
Fajno.

dnf.
Nie wiem czemu sądziłam, że z tą częścią będzie inaczej, że bardziej mi się spodoba. Doczytałam do 50 strony i uznałam, że jednak szkoda mojego czasu.

dnf.
Nie wiem czemu sądziłam, że z tą częścią będzie inaczej, że bardziej mi się spodoba. Doczytałam do 50 strony i uznałam, że jednak szkoda mojego czasu.