Adela, zjadaczka kamieni superluksusowych z „Nikt nas nie upomni” zaczyna dojrzewać. Jest lato, wokół gęsto od zapachów miasta, muchy brzęczą za dnia, ćmy dobijają się do świateł nocą.
Są i przyjaciele Adeli , Franek i Julek, zafascynowani nią od początku… Co przyniesie to lato?
Agnieszka Wolny-Hamkało uwodzi językiem. Świat Adeli odsłania się w swojej grozie, pięknie i nadziei. Wolny-Hamkało opowiadając zwykłą historię zwykłej dziewczyny magicznie prowadzi nas na manowce, na obrzeża naszych wspomnień, uczuć, dawno wygasłych radości i pragnień.
Zmysłowe ilustracje do książki wykonała Agnieszka Kożuchowska. Pięknie dopełniają tekst.
Adela. Nie dziecko, nie kobieta, nie panienka, nie podlotek, nie tinedżerka, nie lolitka – tylko wszystko bez sensu pomieszane.
prof. Maria Poprzęcka
A wszystko, jak to u Agnieszki Wolny-Hamkało, niespiesznie, zaskakująco, inaczej. Dla mnie wciągająca i odkrywcza, choć niby nic się nie wydarza, a całość aż kipi od emocji, uczuć, nowych doznań. Bardzo zachwycające jest przyglądanie się (podglądanie) Adeli w tym momencie jej życia. Znajomość się pogłębia – nie traćmy nadziei, że potowarzyszymy i jej i chłopakom w dorosłości, która już wierci się za progiem ich historii. Być może wówczas znowu któraś z postaci zdominuje opowieść, ale sam nie wiem, bo w Adeli jest moc.
Roman Kurkiewicz
Szukamy ofert...
OPINIE i DYSKUSJE o książce Lato Adeli
Pięknie, plastycznie o młodości lepkiej i niedookreślonej, jednak czegoś mi zabrakło. Chyba więcej treści, bo książkę przeczytałam dosłownie w pół godziny. Ale będzie ładną ozdobą na półce, dzięki klimatycznym ilustracjom pani Kożuchowskiej (nie Małgorzaty ;)
Pięknie, plastycznie o młodości lepkiej i niedookreślonej, jednak czegoś mi zabrakło. Chyba więcej treści, bo książkę przeczytałam dosłownie w pół godziny. Ale będzie ładną ozdobą na półce, dzięki klimatycznym ilustracjom pani Kożuchowskiej (nie Małgorzaty ;)
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNadrabiam zaległości czytelnicze i po "Nikt nas nie upomni" Agnieszki Wolny-Hamkało przyszedł czas na "Lato Adeli". Okazuje się, że to kontynuacja opowieści o perypetiach trójki tych samych bohaterów i ta narracja podobała mi się dużo bardziej. Była jakaś spójniejsza - być może dlatego, że spięta ramami pory roku (wakacje, lato) i to, że skupiała się na dziewczynce, wokół której oscylowały inne postacie (również Julek i Franek znani z "Nikt nas nie upomni") dobrze tu zagrało. Hamkało pisze sugestywnie, zmysłowo, choć nagromadzenie wątków, drobiazgów, przedmiotów, opisów miejsc chwilami może być nużąca
Nadrabiam zaległości czytelnicze i po "Nikt nas nie upomni" Agnieszki Wolny-Hamkało przyszedł czas na "Lato Adeli". Okazuje się, że to kontynuacja opowieści o perypetiach trójki tych samych bohaterów i ta narracja podobała mi się dużo bardziej. Była jakaś spójniejsza - być może dlatego, że spięta ramami pory roku (wakacje, lato) i to, że skupiała się na dziewczynce, wokół...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toBardzo oryginalne dzieło. Uwagę zwraca sposób prowadzenia narracji, a opowieść o Adeli jest taka współczesna. Niejedna nastolatka 13+ powinna ją poznać.
Bardzo oryginalne dzieło. Uwagę zwraca sposób prowadzenia narracji, a opowieść o Adeli jest taka współczesna. Niejedna nastolatka 13+ powinna ją poznać.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toWyjątkowa książka, która próbuje nazwać i opisać proces tak niejednoznaczny, burzliwy i migotliwy jak dojrzewanie. Czy to linia, czy punkt? Czy to piękne, czy brzydkie? Czy to przyjemne, słodkie i budujące, czy przykre, lepkie i destrukcyjne? Wspaniały język, który buduje atmosferę szczególnego napięcia i wakacyjnej beztroski równocześnie. Szkicuje ledwie chwile, ale mistrzowsko oddaje ich cielesną mięsistość i delikatną duchowość. Cieszę się i ubolewam, że mam ten etap życia już dawno za sobą... Piękna książka!
Wyjątkowa książka, która próbuje nazwać i opisać proces tak niejednoznaczny, burzliwy i migotliwy jak dojrzewanie. Czy to linia, czy punkt? Czy to piękne, czy brzydkie? Czy to przyjemne, słodkie i budujące, czy przykre, lepkie i destrukcyjne? Wspaniały język, który buduje atmosferę szczególnego napięcia i wakacyjnej beztroski równocześnie. Szkicuje ledwie chwile, ale...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNiezwykły jest sposób, w jaki Autorka posługuje się językiem:
"A słońce wschodziło z trudem jak żółtko, które ktoś nieumiejętnie próbuje odkleić od białka" (s. 19).
"A jamniczka pociągnęła ją mocniej, bo myślała już wyłącznie o zaszczaniu rabatki, o esemesach, które inne psy zostawiły dla niej o świcie" (s. 41).
Mimo że ta książka ma tylko 55 stron, wywołuje silne emocje, na każdym kroku zachwyca i budzi wspomnienia.
Niezwykły jest sposób, w jaki Autorka posługuje się językiem:
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to"A słońce wschodziło z trudem jak żółtko, które ktoś nieumiejętnie próbuje odkleić od białka" (s. 19).
"A jamniczka pociągnęła ją mocniej, bo myślała już wyłącznie o zaszczaniu rabatki, o esemesach, które inne psy zostawiły dla niej o świcie" (s. 41).
Mimo że ta książka ma tylko 55 stron, wywołuje silne...
Interesująca, sensualna, miejscami zadziorna. Coś z pogranicza świadomości i nieświadomości budzącego się w młodej dziewczynie erotyzmu. Obraz zacierającej się granicy między marzeniami, fantazją a rzeczywistością. Piękne, doskonale dopełniające tekst i współgrające z nim, ilustracje. Całość nieoczywista i smaczna.
Interesująca, sensualna, miejscami zadziorna. Coś z pogranicza świadomości i nieświadomości budzącego się w młodej dziewczynie erotyzmu. Obraz zacierającej się granicy między marzeniami, fantazją a rzeczywistością. Piękne, doskonale dopełniające tekst i współgrające z nim, ilustracje. Całość nieoczywista i smaczna.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to