Nie zdążę

Niewiele jest książek, które polecam z takim zapałem, jak "Nie zdążę". Świetnie napisana, a i temat bliski sercu.

Niewiele jest książek, które polecam z takim zapałem, jak "Nie zdążę". Świetnie napisana, a i temat bliski sercu.

Dla mnie rewelacja. Uwielbiam takie reportaże.

Dla mnie rewelacja. Uwielbiam takie reportaże.

Bardzo ciekawy temat ale mam wrażenie, że potraktowany nieco po macoszemu. Taki misz masz różnych wątków około transportowych. Spodziewałam się czegoś więcej.

Bardzo ciekawy temat ale mam wrażenie, że potraktowany nieco po macoszemu. Taki misz masz różnych wątków około transportowych. Spodziewałam się czegoś więcej.

Dobry reportaż o druzgocącym problemie komunikacyjnym w Polsce. Wydany 7 lat temu, nie jestem pewna, czy do końca aktualny (mogę mieć zaburzone postrzeganie przez zmianę lokalizacji życia na bardziej miejskie obszary). Od połowy książki bardzo dużo o samym PKP, momentami tak wnikliwie, że troszkę się gubiłam i przeskakiwałam dalej. :) Duży plus za język, świetnie się to czytało.

Dobry reportaż o druzgocącym problemie komunikacyjnym w Polsce. Wydany 7 lat temu, nie jestem pewna, czy do końca aktualny (mogę mieć zaburzone postrzeganie przez zmianę lokalizacji życia na bardziej miejskie obszary). Od połowy książki bardzo dużo o samym PKP, momentami tak wnikliwie, że troszkę się gubiłam i przeskakiwałam dalej. :) Duży plus za język, świetnie się to...

„Kiepsko spała. Może ze strachu, że zaśpi, a może dlatego, że w tym wieku po prostu śpi się nie za dobrze. Lekarza miała na dziesiątą, lecz autobus o wpół do ósmej i to do niego trzeba się dopasować. Jeszcze na przystanku ta chwila lęku, że jednak nie przyjedzie, nie zatrzyma się, ale wreszcie go widać, wyjeżdża zza zakrętu. Trzeba zadrzeć wysoko nogę, jeszcze trochę, wtaszczyć siatkę, dzień dobry, trzasnąć drzwiami, bilet poproszę, proszę, i można poszukać miejsca. Sprawdzić w torbie, czy wszystko się wzięło. Portfel. Legitymację emeryta. Kanapki. Leki. Napój. Bo przygotować się należy jak do wyprawy, a cała wizyta to piętnaście minut. Potem trzeba jakoś doczekać autobusu z powrotem.
- Zawsze jeszcze do apteki wejdę. Do sklepu, ale dużo nie kupuję, bo nie mogę dźwigać - mówi i zagląda do siatki ustawionej między nogami, coś tam poprawia. - A później to już nie ma co robić, trzeba iść na autobus.
- A kiedy ten autobus?
- Zaraz, zaraz przyjedzie.
Patrzę na rozkład. Najbliższe »zaraz« będzie za godzinę i dwadzieścia minut”
____________

Pani Gitkiewicz podejmuje się w „Nie zdążę” próby pokazania nam trupa. Trupa komunikacji miejskiej w Polsce. Trupa spóźniających się pociągów, które przechodzą z rąk do rąk, o które nie dba nikt a rozlicza każdy i które, systematycznie od końca XX wieku sprowadza się do roli komunikacji między krajowej, zapominając o ludziach na małych wsiach i miasteczkach w których pociąg, jadący tamtędy od końca XIX wieku, z nocy na noc przestaje kursować, nigdy już nie wracając na tę relację.
Trupa PKS-ów, które są w coraz większych rozjazdach, na coraz to mniejszej liczbie relacji, są prywatyzowane i systematycznie niszczone przez prywatnych, lepiej dostosowanych do kapitalistycznej rzeczywistości XXI wieku prywatnych przewoźników którzy wzbogacają się z roku na rok kosztem setek tysięcy ludzi którzy autobus w swojej wsi widzą dwa razy dziennie - o 7 rano i 5 wieczorem.

I nagle Pani Gitkiewicz, niestety, porzuca tę jakże interesującą sekcję zwłok i zamienia ją na rozmowę o bezpieczeństwie na drodze.

Temat-rzeka, fakt.
Bardzo ważny temat, też fakt.
Ale temat kompletnie odbiegający od początkowej tezy i formatu reportażu.

Z „Nie zdążę” książka zamienia się w „Nie wiedziałem jak wiele pieszych ginie z ręki trzeźwych kierowców na pasach, bo nie potrafią oni zredukować prędkości samochodu o 10 km/h”. I nie byłoby nic w tym złego gdyby nie to jak bardzo interesująca jest pierwsza cześć książki i jak bardzo skonfundowany się czułem, gdy została ona tak gwałtownie zakończona.

No nic, najwyraźniej żeby doświadczyć drugiej części reportażu o nadgnitym kadawerze polskiego zbiorkomu muszę sam się wybrać na przejażdżki PKS-ami. A mógłbym spędzić ten czas na czytaniu świetnych reportaży pokroju tego Pani Gitkiwiecz…

„Kiepsko spała. Może ze strachu, że zaśpi, a może dlatego, że w tym wieku po prostu śpi się nie za dobrze. Lekarza miała na dziesiątą, lecz autobus o wpół do ósmej i to do niego trzeba się dopasować. Jeszcze na przystanku ta chwila lęku, że jednak nie przyjedzie, nie zatrzyma się, ale wreszcie go widać, wyjeżdża zza zakrętu. Trzeba zadrzeć wysoko nogę, jeszcze trochę,...

O publicznym transporcie dowiedziałam się w ciągu kilku godzin więcej, niz przez całe życie. Nie tylko wyjaśniono nam jak działaja np. rózne spółki PKP ( i czemu często celowo ustawiają pociągu na nikomu nie pasujące godziny),dlaczego nikomu się teraz nie opłaca dojeżdżać w wiele miejsc autobusami itd. Pokazując, przez wiele rozmów, jak zmienia życie fakt, że do najbliższego przystanku jest kilka kilometrów albo utrata jedynego autobusu przed 8, autorka zostawiła mnie z poczuciem, że jestem ogromna szczęściarą żyjąc w miasteczku, gdzie komunikacja z takim Krakowem to tylko zastanowienie się o której godzinie chce ruszyć, a nie planowanie trzech przesiadek. Tak mocno to wszystko zostało mi w głowie, że zrezygnowałam z zakupu domu na wsi. Bo nie zawsze będę mogła dojechać samochodem. I co wtedy?

O publicznym transporcie dowiedziałam się w ciągu kilku godzin więcej, niz przez całe życie. Nie tylko wyjaśniono nam jak działaja np. rózne spółki PKP ( i czemu często celowo ustawiają pociągu na nikomu nie pasujące godziny),dlaczego nikomu się teraz nie opłaca dojeżdżać w wiele miejsc autobusami itd. Pokazując, przez wiele rozmów, jak zmienia życie fakt, że do...

Rozczarowała mnie ta książka.
Temat bardzo ciekawy, ale spodziewałam się, że zostanie poruszony w trochę inny sposób. A już w ogóle za dużo w niej o samej kolei - mam wrażenie, że książka opowiada bardziej o niej, niż wykluczeniu komunikacyjnym samym w sobie.

Rozczarowała mnie ta książka.
Temat bardzo ciekawy, ale spodziewałam się, że zostanie poruszony w trochę inny sposób. A już w ogóle za dużo w niej o samej kolei - mam wrażenie, że książka opowiada bardziej o niej, niż wykluczeniu komunikacyjnym samym w sobie.

Naświetla dużo problemów, ale nie podsuwa praktycznie żadnych rozwiązań i jest w pewnym sensie zbiorem narzekań, jest też chaotyczna

Naświetla dużo problemów, ale nie podsuwa praktycznie żadnych rozwiązań i jest w pewnym sensie zbiorem narzekań, jest też chaotyczna

Rozdziały o wykluczeniu komunikacyjnym bardzo ciekawe, chętnie zagłębiłabym się jeszcze w ten temat. Książka niestety poszła za to w tematy absurdów zarządzania koleją i tego było w niej zdecydowanie zbyt dużo jak na to o czym książka według opisu jest. Rozdziały o pieszych na szczęście już nieaktualne.

Rozdziały o wykluczeniu komunikacyjnym bardzo ciekawe, chętnie zagłębiłabym się jeszcze w ten temat. Książka niestety poszła za to w tematy absurdów zarządzania koleją i tego było w niej zdecydowanie zbyt dużo jak na to o czym książka według opisu jest. Rozdziały o pieszych na szczęście już nieaktualne.

Grand Press z 2020 w kategorii książki reporterskiej - w mojej opinii zasłużenie. To jedna z tych lektur, które uderzyły we mnie obrazem Polski jakiej nie lubię widzieć, ale w której żyję.

Książka Gitkiewicz otwiera oczy mieszczuchom, a innym pobrzmiewa bolesną prawdą, z jaką od lat funkcjonują.

"Witamy w centrum Europy. Tu prawie czternaście milionów Polaków ma wszędzie daleko". Ten cytat mówi wszystko.

Jeśli kiedykolwiek się zastanawialiście, jak dojechać do przeciętnej polskiej wsi nie mając auta, to już wiecie o czym jest ta książka. A jeśli lubimy puścić oko do wszechświata, to warto ją przeczytać w pociągu, w towarzystwie miarodajnego turkotu. I zastanowić się czy PKP tnie połączenia bo są nierentowne, czy też raczej sprawia, że są nierentowne, by je ciąć.

Grand Press z 2020 w kategorii książki reporterskiej - w mojej opinii zasłużenie. To jedna z tych lektur, które uderzyły we mnie obrazem Polski jakiej nie lubię widzieć, ale w której żyję.

Książka Gitkiewicz otwiera oczy mieszczuchom, a innym pobrzmiewa bolesną prawdą, z jaką od lat funkcjonują.

"Witamy w centrum Europy. Tu prawie czternaście milionów Polaków ma...