Lauren Wolk

W świetle błyskawicy „Nie wiedziałam, że nadciąga burza.” Oto esencja twórczości Lauren Wolk. Znajdziemy tu surowy, a jednocześnie odrobinę poetycki język, naturalistyczne opisy oraz przygnębiającą atmosferę. Choć w tym przypadku autorka zaskoczyła: w porównaniu z poprzednią częścią „W świetle błyskawicy” jest książką zaskakująco spokojną. Niekoniecznie tłucze cię szpadlem po głowie, a jedynie… odrobinę kopie prądem (co jest adekwatne w stosunku do treści). Klimat jest inny: w powieści „Rok, w którym nauczyłam się kłamać” mamy do czynienia z przygnębiającym dramatem obyczajowym ocierającym się o kryminał, nieuchronnie zmierzającym do tragedii, tu zaś otrzymujemy bardziej kontemplacyjną, momentami wręcz filozoficzną historię na pograniczu realizmu magicznego. Lauren Wolk niezwykle plastycznie, choć oszczędnie, opisuje przestrzenie, w których rozgrywa się akcja: potrafię dokładnie wyobrazić sobie wszystkie gospodarstwa, pola, las sosnowy, Wilczy Jar, a także Pittsburgh: „Wpatrywałam się przez otwarte okno w miejski chaos. Jaskrawe, neonowe szyldy przypominające zabutelkowane tęcze. Gorączkowe ruchy przechodniów rojących się po chodnikach jak mrówki. Tramwaj toczący się z brzękiem po torach, wypełniony po dach ludźmi w kapeluszach i twarzami zupełnie bez wyrazu. Powietrze zgrzytało w zębach i śmierdziało jak skrzyżowanie wygódki z jatką. Całą ziemię pokrywał asfalt, betonowe płyty i kratki ściekowe.” To historia o wydarzeniach, które odciskają piętno na życiu. O drugich szansach, o tym, że nikt nie jest jednowymiarowy. O tym, co tkwi w nas od zawsze, i o tym, co pojawia się niespodziewanie. Zaskoczyła mnie ta książka. Zaskoczyła mnie tym, jak odmienna jest od pierwszej części, a jednocześnie nie jest gorsza. Nie przeczołgała mnie, lecz coś dała. Doskonała rzecz. Książka przeczytana w ramach wyzwania czytelniczego na kwiecień: przeczytam książkę, której tytuł zaczyna się na literę W.