ArtykułyCrime Story: pierwsze takie wydarzenie autorskie w Polsce
1
ArtykułyWielkanoc z książką i nie tylko – czytelnicze oraz kreatywne pomysły na prezent3
ArtykułyWielka Wiosenna Wyprzedaż w Matras.pl: tysiące książek nawet 80% taniej2
ArtykułyJon Frederickson i jego książka „Kłamstwa, którymi żyjemy”, czyli o poznaniu samych siebie oczami psychoterapeuty2
Wrócę, gdy będziesz spała. Rozmowy z dziećmi Holocaustu
Nominacja w Plebiscycie 2019 
- Kategoria:
- reportaż
- Format:
- papier
- Seria:
- Poza serią
- Data wydania:
- 2019-03-27
- Data 1. wyd. pol.:
- 2019-03-27
- Liczba stron:
- 296
- Czas czytania
- 4 godz. 56 min.
- Język:
- polski
- ISBN:
- 9788380498303
Fanni podała cyjanek swojemu synowi Jurkowi. Mama Biety, dziewczynki urodzonej w warszawskim getcie, uśpiła ją luminalem, umieściła w drewnianej skrzynce i w ten sposób przemyciła na aryjską stronę. Do skrzynki włożyła jeszcze srebrną łyżeczkę z wygrawerowanym imieniem i datą urodzin. Inna matka w czasie likwidacji łódzkiego getta zażyła cyjanek, a córkę wyrzuciła za okno – miała tylko jedną porcję trucizny.
Dziewczynka przeżyła, bo spódniczką zahaczyła o latarnię. Hanę trzy razy ratowała służąca rodziców, Zosia. Potem, gdy dobrze sytuowani krewni chcieli wziąć Hanę do siebie, nie potrafiła porzucić polskiej matki.
Patrycja Dołowy wydobywa – bo kopanie w takich wspomnieniach to ciężka praca – historie żydowskich matek, które by ratować swoje dzieci, stawały przed tragicznymi wyborami, przybranych matek, które nie zawsze potrafiły rozstać się z ocalonymi dziećmi, i dzieci, często już na zawsze rozdartych pomiędzy dwiema tożsamościami, dwiema rodzinami, między poczuciem winy, wdzięcznością i żalem.
Kup Wrócę, gdy będziesz spała. Rozmowy z dziećmi Holocaustu w ulubionej księgarni
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl. Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki. Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Szukamy ofert...Polecane przez redakcję
Oficjalne recenzje książki Wrócę, gdy będziesz spała. Rozmowy z dziećmi Holocaustu
Macierzyństwo w obliczu wojny
Więź łącząca matkę z dzieckiem jest instynktowna. To najwyższy stopień miłości, troski o los drugiego człowieka i potrzeby bycia razem, jaki istnieje. Uważa się, że dzieci potrzebują czuć dotyk skóry swojej matki tak bardzo, że jeśli się je tego pozbawi, to dojdzie do zaburzeń rozwojowych. Z tego właśnie powodu zaraz po porodzie położne starają się jak najszybciej zbadać noworodka i oddać w objęcia matki. Wpływ przytulania i karmienia piersią na więź dziecka z kobietą jest ogromny i choć z upływem lat ta bliskość cielesna się zmniejsza, to trudno wyznaczyć konkretną granicę, za którą mama przestanie być potrzebna. Jedno jest pewne – dla kilkulatka mama jest centrum wszechświata i każda z nią rozłąka jest dla niego niebywale bolesna.
Bardzo trudno sobie wyobrazić, co czuje kobieta dokonująca wyboru, o jakim czytamy we „Wrócę, gdy będziesz spała. Rozmowy z dziećmi Holokaustu”. Oddająca swoje dziecko w zupełnie obce ręce przy świadomości, że najprawdopodobniej nigdy już go nie zobaczy, i co najgorsze, bez pewności, że tam, dokąd ono trafi, będzie traktowane dobrze. Kobiety te miały jednak słuszne podejrzenie, że nadchodzi śmierć, która nie oszczędzi nikogo. Wybór polegał zatem na tym, że można było oddać dziecko i liczyć na dobre serca ludzi, u których będzie przebywało, albo zatrzymać je przy sobie i skazać na wspólną zagładę. Czy można znaleźć się w trudniejszym położeniu?
Aleksander Peczerski, tuż przed wybuchem powstania w Sobiborze, zwrócił się do współwięźniów, ku pokrzepieniu ich serc, tymi słowy: „Ci z was, którzy przeżyją, niech dadzą świadectwo. Niech świat się dowie, co się tutaj działo!”. Po tylu latach od zakończenia drugiej wojny światowej pamięć o jej ofiarach jest jednak coraz trudniejsza do zachowania. Jeśli nie byłoby takich książek, jak „Wrócę, gdy będziesz spała…”, i takich autorów, jak Patrycja Dołowy, to za kolejne sto lat nikt by już nie potrafił powiedzieć, co się wtedy działo.
Autorka skupiła się w swojej książce na losach dzieci pochodzenia żydowskiego, których matki zmuszone były szukać im innego opiekuna. Same często ginęły i tylko te ocalałe dzieci mogą teraz opowiadać o losach swojej rodziny. Problem w tym, że niewiele z nich było informowanych o własnym pochodzeniu. Prawdę o żydowskich korzeniach takiego dziecka trzeba było ukryć nie tylko przed sąsiadami czy znajomymi, ale przede wszystkim przed nim samym. Dzieci te najczęściej trafiały do domów katolickich, były chrzczone, uczono je języka polskiego i nikt nie wspominał o dawnej rodzinie. Trzeba było tak postępować dla bezpieczeństwa, a im szybciej dziecko zapomniało swoją dawną mamę, tym lepiej. Teraz miało nowy dom, nową rodzinę i przede wszystkim nową mamę. Mimo to większość z nich prędzej czy później odkrywała tajemnicę swojego pochodzenia.
Patrycja Dołowy przeprowadziła rozmowy z bardzo wieloma, dziś już będącymi w podeszłym wieku, dziećmi Holokaustu. Wszystkie miały mamę, która je urodziła, i drugą, a czasem również trzecią i czwartą, która je wychowywała. Czy można pytać, którą kochały bardziej? Tę, która je oddała, czy też może tę drugą, która je przyjęła pod opiekę? Patrycja Dołowy pyta, a one próbują jej opowiedzieć o swoim niełatwym życiu. Mnie, jako matce, bardzo trudno się o tym czytało. Wyobrażenie sobie, co czuje kobieta z getta przekazująca swoje dziecko na stronę aryjską, wywoływało we mnie mnóstwo emocji. Żal pomieszany ze wzruszeniem, łzy niemożliwe do powstrzymania – czułam się, jakbym to ja miała oddać którąś z moich córek. Mimo to w wielkim skupieniu dotarłam do ostatniej strony i uważam, że to bardzo dobra książka o drugiej wojnie światowej i Holokauście, jeśli nie jedna z najlepszych.
Izabela Straszewska
Oceny książki Wrócę, gdy będziesz spała. Rozmowy z dziećmi Holocaustu
Poznaj innych czytelników
1804 użytkowników ma tytuł Wrócę, gdy będziesz spała. Rozmowy z dziećmi Holocaustu na półkach głównych- Chcę przeczytać 1 053
- Przeczytane 738
- Teraz czytam 13
- Posiadam 141
- 2019 53
- 2020 15
- 2020 15
- Legimi 12
- Literatura faktu 11
- Wojenne 10
Tagi i tematy do książki Wrócę, gdy będziesz spała. Rozmowy z dziećmi Holocaustu
Czytelnicy tej książki przeczytali również
Cytaty z książki Wrócę, gdy będziesz spała. Rozmowy z dziećmi Holocaustu
Jestem człowiekiem bez tożsamości.
OPINIE i DYSKUSJE o książce Wrócę, gdy będziesz spała. Rozmowy z dziećmi Holocaustu
Bardzo ciekawa pozycja. Mocno prawdziwa. Pokazuje ból, cierpienie, rozłąkę, tęsknotę, zmianę tożsamości, problemy z tożsamością. Różne decyzje matek, jakże niewyobrażalnie trudne wybory! Zbiegi okoliczności, uśmiechy losu lub ich brak. Niektóre rozmowy autorki długie, inne bardzo krótkie. Całość ciekawie skomponowana. Polecam osobom zainteresowanym tematem. Książka natchnęła mnie do ponownych poszukiwań i 'grzebaniu' w moim drzewie genealogicznym, więc to chyba najlepsza rekomendacja.
Bardzo ciekawa pozycja. Mocno prawdziwa. Pokazuje ból, cierpienie, rozłąkę, tęsknotę, zmianę tożsamości, problemy z tożsamością. Różne decyzje matek, jakże niewyobrażalnie trudne wybory! Zbiegi okoliczności, uśmiechy losu lub ich brak. Niektóre rozmowy autorki długie, inne bardzo krótkie. Całość ciekawie skomponowana. Polecam osobom zainteresowanym tematem. Książka...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toWojna jest trudnym tematem i trzeba umieć o tym napisać. Autorka prowadzi poruszające i ciężkie tematy jednak momentalnie jakby traci wątek i to co powinno być przekazane.
Niemniej jednak dowiadujemy się ile człowiek jest w stanie zrobić i poświęcić aby uratować swe dziecko, jak trudne decyzje podejmowali aby ochronić najmniejsze i bezbronne osoby ale i samych siebie - niczemu winne życie ludzkie
Wojna jest trudnym tematem i trzeba umieć o tym napisać. Autorka prowadzi poruszające i ciężkie tematy jednak momentalnie jakby traci wątek i to co powinno być przekazane.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNiemniej jednak dowiadujemy się ile człowiek jest w stanie zrobić i poświęcić aby uratować swe dziecko, jak trudne decyzje podejmowali aby ochronić najmniejsze i bezbronne osoby ale i samych siebie -...
To książka niezwykle poruszająca – nie dlatego, że opowiada o bolesnej przeszłości, ale dlatego, że pokazuje, jak głęboko ta przeszłość tkwi w ludziach do dziś. To prawdziwe opowieści osób, które przeżyły wojnę i Holocaust jako dzieci. To opowieści bardzo różne – niektóre opowiedziane z dystansem, inne z drżeniem w głosie – ale wszystkie prawdziwe i przez to porażające.
Autorka nie ocenia, nie komentuje – daje przestrzeń na wspomnienia, czasem fragmentaryczne, czasem rwane, ale zawsze szczere. To nie jest łatwa lektura, bo mierzymy się tu nie z literacką fikcją, ale z realnym cierpieniem, utratą i przetrwaniem. Każda historia to inna twarz pamięci i inny sposób radzenia sobie z przeszłością.
Warto po tę książkę sięgnąć, by lepiej zrozumieć, czym był Holocaust z perspektywy dziecka oraz jakim cieniem te wojenne przeżycia kładły się na ich codzienności, nawet długo po wojnie.
To książka niezwykle poruszająca – nie dlatego, że opowiada o bolesnej przeszłości, ale dlatego, że pokazuje, jak głęboko ta przeszłość tkwi w ludziach do dziś. To prawdziwe opowieści osób, które przeżyły wojnę i Holocaust jako dzieci. To opowieści bardzo różne – niektóre opowiedziane z dystansem, inne z drżeniem w głosie – ale wszystkie prawdziwe i przez to...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toAutorka prowadzi dialog z Dziećmi Holocaustu. Pomimo tego, iż bohaterowie książki nie pamiętają wiele, pamiętają przede wszystkim swoje odczucia, strach, niepewność, smutek. Dla wielu z nich traumą był fakt rozstania z rodzicami i to, że do ich życia nie powrócili, dla innych był właśnie ich powrót. Poczucie inności, trudne wspomnienia, zagubiona tożsamość wpłynęły na ich dorastanie i przyszłość. Bardzo polecam, tutaj też mówią Świadkowie Holocaustu, ci najmniejsi.
Autorka prowadzi dialog z Dziećmi Holocaustu. Pomimo tego, iż bohaterowie książki nie pamiętają wiele, pamiętają przede wszystkim swoje odczucia, strach, niepewność, smutek. Dla wielu z nich traumą był fakt rozstania z rodzicami i to, że do ich życia nie powrócili, dla innych był właśnie ich powrót. Poczucie inności, trudne wspomnienia, zagubiona tożsamość wpłynęły na ich...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toKsiążka Patrycji Dołowy ,, Wrócę, gdy będziesz spała. Rozmowy z dziećmi Holokaustu " to lektura trudna emocjonalnie. Rozmówcami autorki byli Żydzi i Żydówki , ocaleni w dzieciństwie od zagłady. Bohaterskie matki ratowały swoje dzieci za wszelką cenę. Z drugiej strony były kobiety, które z narażeniem życia przyjmowały Żydowskie dzieci i wychowywały jak własne. Dlatego bohaterki książki Patrycji Dołowy w szczerych wyznaniach przyznawały,że obie matki, rodzona i ta która wychowała,były jednakowo ważne i kochane. Po przeczytaniu tej książki naszła mnie taka refleksja, że nigdy nie chciałabym być w skórze ani tych matek, które musiały oddawać swoje dzieci aby je uratować przed zagładą, ani tych dzieci, które dopiero po latach poznały swoją prawdziwą tożsamość i doświadczyły wszystkiego co miało z tym związek. Bardzo dobra i poruszająca książka. Polecam.
Książka Patrycji Dołowy ,, Wrócę, gdy będziesz spała. Rozmowy z dziećmi Holokaustu " to lektura trudna emocjonalnie. Rozmówcami autorki byli Żydzi i Żydówki , ocaleni w dzieciństwie od zagłady. Bohaterskie matki ratowały swoje dzieci za wszelką cenę. Z drugiej strony były kobiety, które z narażeniem życia przyjmowały Żydowskie dzieci i wychowywały jak własne. Dlatego...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toMatki. Zwykłe mamy. Opiekuńcze, troskliwe czasami obojętne. Ale każda chciała chronić swe dziecko przez Niemcami. Obronić je przed wojną i cierpieniem. Każda na inny sposób. Fanni podała Jureczkowi cyjanek. Inna umieściła dziecko w skrzynce z narzędziami i przemyciła na aryjską stronę. Część bohaterów książki trafiło pod opiekę zakonnic, do sierocińca. Niektóre dzieci znalazły nowy dom pośród członków swojej rodziny, ale większość trafiała do obcych ludzi. Obcych kulturowo, religijnie... Zostali odcięci od rodziny i religii by móc zacząć nowe życie. Musieli wymazać z pamięci przeszłość, by móc przeżyć i mieć jakąś przyszłość.
Bardzo mądra, emocjonalna i wartościowa książka. Autorka pyta, zdobywa informacje z przeszłości Dzieci Holokaustu, ale co ważne nie ocenia postępowania matek, babek, rodzin... Tych biologicznych i tych przysposobionych. Pyta o fakty, zdjęcia, pamiątki i uczucia tych już dorosłych dzieci. Jak się dowiedziały o swoim pochodzeniu, jak to ich zmieniło? A może nadal są tacy sami? Jak wybrać rodzinę, tożsamość? Co z poczuciem winy, wdzięcznością, tęsknotą a może i złością?
Ujęła mnie intymna atmosfera rozmów. Autorka jest delikatna, ostrożna, uważna. Pozwala dorosłym dzieciom ocalałym z Holokaustu w swoim tempie opowiedzieć historię życia, podzielić się z nimi zaskoczeniem gdy dowiedzieli się o swoim pochodzeniu lub całkowitym spokojem... jakby wreszcie wszystko wskoczyło na właściwe tory.
Mnie jako matce trudno sobie wyobrazić, co musiały czuć te kobiety gdy próbowały zakończyć życie swojej pociechy. Jak przeżywały rozłąkę z malutkim dzieckiem, gdy oddawały je pod opiekę zakonnic, znajomych lub całkiem obcych osób. Jak mocno musiały ufać i wierzyć, że ich maleństwo się uratuje. Trudno to sobie wyobrazić. Trudno też oceniać działanie żydowskich matek. Nikt z nas nie był w tak ekstremalnych sytuacjach, nie został zmuszony do podejmowania tak dramatycznych decyzji. To ważny reportaż. Autorka "uratowała" od zapomnienia ludzi, historie. To nie książka o wojnie. To publikacja o korzeniach, emocjach i tożsamości. Rozmowy przepełnione są emocjami, opowieściami o tym jak ważna jest rodzina i więzy, relacje z bliskimi osobami.
Książka warta przeczytania, posiadania i... przeżycia dużej dawki emocji, które w sobie zawiera.
Matki. Zwykłe mamy. Opiekuńcze, troskliwe czasami obojętne. Ale każda chciała chronić swe dziecko przez Niemcami. Obronić je przed wojną i cierpieniem. Każda na inny sposób. Fanni podała Jureczkowi cyjanek. Inna umieściła dziecko w skrzynce z narzędziami i przemyciła na aryjską stronę. Część bohaterów książki trafiło pod opiekę zakonnic, do sierocińca. Niektóre dzieci...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toLekcja słuchania
Każda z tych opowieści niesie w sobie tak wielki ładunek emocji, cierpienia, tak dużą ilość opisów sytuacji granicznych, że trudno jest mieć do nich dystans. Może nie przybywa nam siwych włosów podczas lektury, ale czujemy, że Patrycja Dołowy nakłada na nas ciężar trudny do udźwignięcia. Każda z tych opowieści powierzonych autorce nadawałaby się na osobną książkę. A jednak ona zdecydowała się przedstawić je łącznie w jednej. Na pewno miała w tym jakiś cel. Jaki? Odpowiedź, że te historie łączy dramat żydowskich matek, decydujących się na rozstanie ze swoimi dziećmi, żeby je ocalić od zagłady, i dramat dzieci żydowskich, wychowanych przez inne kobiety niż ich biologiczne matki, jest odpowiedzią może najbardziej oczywistą, ale chyba najbardziej powierzchowną i w gruncie rzeczy niewyjaśniającą motywów, jakimi mogła kierować się Dołowy, wybierając taką formę ich przedstawienia.
[...]
Cała recenzja dostępna jest tutaj: https://www.przewodnik-katolicki.pl/Archiwum/2023/Przewodnik-Katolicki-46-2023/kultura-i-czas-wolny/Lekcja-sluchania
Lekcja słuchania
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toKażda z tych opowieści niesie w sobie tak wielki ładunek emocji, cierpienia, tak dużą ilość opisów sytuacji granicznych, że trudno jest mieć do nich dystans. Może nie przybywa nam siwych włosów podczas lektury, ale czujemy, że Patrycja Dołowy nakłada na nas ciężar trudny do udźwignięcia. Każda z tych opowieści powierzonych autorce nadawałaby się na osobną...
Książka porusza ciekawą tematykę, która miała duży potencjał, niestety w moim odczuciu został on zmarnowany. Książka jest napisana chaotycznie, miejscami nuży, obszerne historie jednych Ocałych mieszają się z bardzo krótkimi, nierzadko kilkuzdaniowymi historiami innych. Wbrew pozorom mało w tych historiach emocji. Pod koniec książki ze znużeniem już kartkowałam tylko strony nie mogąc skupić uwagi na czymś przykuwającym uwagę, spójnym. Tematyka dobra, wykonanie niestety chaotyczne co zraża do lektury nawet miłośników tego rodzaju tematyki.
Książka porusza ciekawą tematykę, która miała duży potencjał, niestety w moim odczuciu został on zmarnowany. Książka jest napisana chaotycznie, miejscami nuży, obszerne historie jednych Ocałych mieszają się z bardzo krótkimi, nierzadko kilkuzdaniowymi historiami innych. Wbrew pozorom mało w tych historiach emocji. Pod koniec książki ze znużeniem już kartkowałam tylko strony...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTo bardzo ważna książka o dzieciach Holocaustu. O sposobach, strategiach przetwania w czasie Szoa, po stronie aryjskiej. Autorka przeprowadza rozmowy zarówno z dziećmi jak i matkam(tymi przybranymi i naturalnymi)i, które ratowały na swój sposób świat ich dzieci
To bardzo ważna książka o dzieciach Holocaustu. O sposobach, strategiach przetwania w czasie Szoa, po stronie aryjskiej. Autorka przeprowadza rozmowy zarówno z dziećmi jak i matkam(tymi przybranymi i naturalnymi)i, które ratowały na swój sposób świat ich dzieci
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to„Nie ta jest matką, która urodziła, ale ta, która wychowała.”
„Nie ta jest matką, która urodziła, ale ta, która wychowała.”
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to