Chłopak, który wiedział o mnie wszystko

📖 Recenzja „Chłopak, który wiedział o mnie wszystko”
Ta książka zapowiadała się naprawdę dobrze - opis był intrygujący i liczyłam na ciekawą, emocjonalną historię. Niestety… im dalej, tym gorzej.
Przede wszystkim bohaterowie wypadli bardzo infantylnie, przez co trudno było traktować ich problemy poważnie. Dodatkowo wątki poważnych traum zostały potraktowane bardzo powierzchownie - pojawiały się, ale bez większego pogłębienia czy emocjonalnego ciężaru.
Najbardziej zawiodło mnie jednak tempo relacji między głównymi bohaterami. Zamiast stopniowego budowania napięcia i chemii, już po około 30% książki byli razem i praktycznie co chwilę wyznawali sobie miłość. Momentami nawet kilka razy na jednej stronie! 🤮 Kompletnie mnie to wybiło z historii.
I jeszcze ten „misiaczek”… Po pewnym czasie miałam naprawdę dość.
Szkoda, bo potencjał był, ale wykonanie zupełnie do mnie nie trafiło.
Kilka razy odkładałam książkę, ale nie mam w zwyczaju robić dnf, więc się zmusiłam. Zmarnowany czas.

Ocena: 2/10

ig: @tylkoczytaniekochanie

📖 Recenzja „Chłopak, który wiedział o mnie wszystko”
Ta książka zapowiadała się naprawdę dobrze - opis był intrygujący i liczyłam na ciekawą, emocjonalną historię. Niestety… im dalej, tym gorzej.
Przede wszystkim bohaterowie wypadli bardzo infantylnie, przez co trudno było traktować ich problemy poważnie. Dodatkowo wątki poważnych traum zostały potraktowane bardzo...

Poruszające! To jak chłopak którego znała praktycznie od urodzenia troszczył się o nią i po tylu latach czekania na to aż ona też poczuje do niego to samo co on w końcu są razem!

Poruszające! To jak chłopak którego znała praktycznie od urodzenia troszczył się o nią i po tylu latach czekania na to aż ona też poczuje do niego to samo co on w końcu są razem!

Ta książka to porażka. Czyta się ją jakby była napisana przez 13 latkę w 2014 roku i na siłę są wpychane wątki pod koniec

Ta książka to porażka. Czyta się ją jakby była napisana przez 13 latkę w 2014 roku i na siłę są wpychane wątki pod koniec

Chłopak, który wiedział o mnie wszystko to jedna z trzech książek, które spowodowały, że zakochałam się w czytaniu. Stało się to w 2018 roku i wciąż trwa. Szczerze nie mam pojęcia dlaczego aż tak bardzo ją pokochałam, może to wina bohaterów i ich uroczej relacji, która skradła mi serce albo autorki która zachwyciła mnie swoim stylem pisania dzięki któremu nie czytasz a pochłaniasz książkę.

Chłopak, który wiedział o mnie wszystko to jedna z trzech książek, które spowodowały, że zakochałam się w czytaniu. Stało się to w 2018 roku i wciąż trwa. Szczerze nie mam pojęcia dlaczego aż tak bardzo ją pokochałam, może to wina bohaterów i ich uroczej relacji, która skradła mi serce albo autorki która zachwyciła mnie swoim stylem pisania dzięki któremu nie czytasz a...

No dobra. Okay. Tak absurdalnie nierównej książki nie czytałam już dawno.

Pierwsza połowa to rajd przez absurdalne sytuacje, przyjaciół zachowujących się jak wieloletnia para i przede wszystkim tępej ameby w postaci głównej bohaterki (toż to trzeba mieć talent, żeby napisać taką postać). Ale już pomijając jej ewidentne braki szarych klepek i nazywanie wszystkiego słodkim i uroczym... To ja się pytam... Co tu się odjebało w sprawie rodziców?! Ręce odpadają. No bo serio. Twoja szesnastoletnia córka idzie na randkę z 21-latkiem, a mamusia lata i piszczy jaki on przystojny. Zrobił jej krzywdę (nie powiem, bo spoilery) - NIKT NIE WNIÓSŁ ZARZUTÓW, od po prostu zdecydowała, że przestanie się z nim spotykać (no serio?!). Twoja niepełnoletnia córka wraca do domu w środku nocy, chociaż miała być o 23? A no spoko, przecież do domu weszła z najlepszym kumplem, to nic się nie stało. NO WTF KURNA.

No i pomijając to, jak ogromny festiwal narzekania mi przyniosła, to jednak nie mogłam przestać się śmiać (z głupoty, ale jednak!). Piałam jak głupia, ale przyznam też, że gdzieś w 30% chciałam ją rzucić w pizdam i nie rozumiem, po co tu tyle objętości.

No i jest jeszcze ta druga część. Ta, w której przyjaciele już nie są przyjaciółmi i ta część NAPRAWDĘ mi się podobała. Jakiś progres nastąpił poważny, dziewczyna odnalazła swój mózg (no dobra, jego większość, bo pazur pokazuje dopiero na samym końcu). I mimo tego, że naprawdę można było tego wszystkiego uniknąć, to ja się nie potrafiłam oderwać od tej końcówki i czytałam z bijącym sercem. I dlatego mówię, że tak nierównej książki dawno już nie miałam w łapach i miałam takie wrażenie, że zostało to napisane przez dwie zupełnie różne osoby!

No dobra. Okay. Tak absurdalnie nierównej książki nie czytałam już dawno.

Pierwsza połowa to rajd przez absurdalne sytuacje, przyjaciół zachowujących się jak wieloletnia para i przede wszystkim tępej ameby w postaci głównej bohaterki (toż to trzeba mieć talent, żeby napisać taką postać). Ale już pomijając jej ewidentne braki szarych klepek i nazywanie wszystkiego słodkim i...

Ta dziewczyna to jakaś porażka tak mnie irytowała bo każdy według niej jest słodki to słowo chyba pojawiło się milion razy w całej książce moja irytacja sięgnęła nieba. On nie lepszy tak ją kocha od dziecka, ze nie może myśleć o niczym innym a seks uprawia chyba z każda dziewczyna. Książka może nie byłaby taka zła gdyby ta relacja nie była taka cukierkowa

Ta dziewczyna to jakaś porażka tak mnie irytowała bo każdy według niej jest słodki to słowo chyba pojawiło się milion razy w całej książce moja irytacja sięgnęła nieba. On nie lepszy tak ją kocha od dziecka, ze nie może myśleć o niczym innym a seks uprawia chyba z każda dziewczyna. Książka może nie byłaby taka zła gdyby ta relacja nie była taka cukierkowa

Nie wiem nawet jak zacząć...Książkę dostałam w prezencie od znajomej i widząc tytuł oraz czytając opis oczekiwałam lekkiej młodzieżówki, w której wszystko będzie spójną całością. Cóż, tu nic nie trzyma się kupy. Motyw friends to lovers nie jest zbytnio uzasadniony poza tym, że skoro znają się szmat czasu to przecież się kochają. Główna bohaterka niezwykle irytująca, głupia i dziecinna. Miałam wrażenie, że robi z siebie "pick me", a muszę przyznać, że jej przyjaciel wcale nie lepszy. Nierealnie wykreowany świat, nawet gorzej niż w niektórych opowiadaniach z wattpada. Pozostaje pytanie kto to wydał i dlaczego? Riley jest wręcz obskakiwana przez chłopców w nowej szkole, klepią ją po tyłku, śliną się w jej stronę...a ona co? Nic. Clay natomiast traktuje ją jak swój kawał mięsa, którego nie tknie, ale nikomu innemu także nie pozwoli. Broni jej w każdej możliwej sytuacji, jakoby nie miała własnego rozumu i instynktu samozachowawczego. Potem nagle ( po tym jak usilnie chcieli zostać TYLKO przyjaciółmi! ) pojawia się między nimi napięcie seksualne, w dodatku wprowadzone w dość... ohydny sposób. A dokładniej przez sprośny sen głównej bohaterki i obecność jej księcia na białym koniu obok. Kto bez protestu dałby sobie, za przeproszeniem, włożyć łapę w majtki? Dno. Pojawia się też znany wszystkim motyw ojczyma, motyw "udajmy, że nic się nie stało" i wiele innych głupich, a raczej źle wykorzystanych wątków. Nie polecam, strata czasu jak i kwas absurdu, wylany wprost na szare komórki.

Nie wiem nawet jak zacząć...Książkę dostałam w prezencie od znajomej i widząc tytuł oraz czytając opis oczekiwałam lekkiej młodzieżówki, w której wszystko będzie spójną całością. Cóż, tu nic nie trzyma się kupy. Motyw friends to lovers nie jest zbytnio uzasadniony poza tym, że skoro znają się szmat czasu to przecież się kochają. Główna bohaterka niezwykle irytująca, głupia...

hmmm...
Książka jest bardzo oderwana od rzeczywistości ale też ją bardzo polecam nie raz się popłakałam były momety gdy trzymała mnie w napięciu. Wracam do niej co jakiś czas

hmmm...
Książka jest bardzo oderwana od rzeczywistości ale też ją bardzo polecam nie raz się popłakałam były momety gdy trzymała mnie w napięciu. Wracam do niej co jakiś czas

Zdecydowanie jedna z moich ulubionych książek tej autorki. Pierwsza połowa ciągnęła mi się, ale druga nabrała rozpędu i wmiotła mnie w dywan. Po cukierkowym ,,Chłopak, który zakradał się do mnie przez okno" nie spodziwałam się takiego obrotu spraw.

Zdecydowanie jedna z moich ulubionych książek tej autorki. Pierwsza połowa ciągnęła mi się, ale druga nabrała rozpędu i wmiotła mnie w dywan. Po cukierkowym ,,Chłopak, który zakradał się do mnie przez okno" nie spodziwałam się takiego obrotu spraw.

Całościowo książkę oceniam nawet nieźle, ale przyznaję, że bardzo ciężko było mi dobrnąć do momentu, kiedy nie miałam ochoty wyrzucić książki przez okno... Główna bohaterka totalnie nie w moim guście... Ślepa, głucha i tępa jak nożyczki dla dzieci... Głodny bohater ciut lepszy ale też bez szału. Ogólnie ledwo dałam radę tej książce i długo nie sięgnę po książki Kirsty Moseley...

Całościowo książkę oceniam nawet nieźle, ale przyznaję, że bardzo ciężko było mi dobrnąć do momentu, kiedy nie miałam ochoty wyrzucić książki przez okno... Główna bohaterka totalnie nie w moim guście... Ślepa, głucha i tępa jak nożyczki dla dzieci... Głodny bohater ciut lepszy ale też bez szału. Ogólnie ledwo dałam radę tej książce i długo nie sięgnę po książki Kirsty...