Miazga

Tyleż nudna co ciekawa, przeczytałem aczkolwiek niechętnie.

Tyleż nudna co ciekawa, przeczytałem aczkolwiek niechętnie.

Podoba mi się forma książki. Fabuła przeplatana jest dziennikiem autora. Z dziennika dowiadujemy się jak powstawała książka - cały warsztat pisarski. Autor, po złożeniu legitymacji partyjnej dzieli się refleksjami na temat czasów, dobrze że dawno minionych. Trzeba wejść w ten świat inteligencji przedwojennej i "nowych" elit. Tak to działało, taki był system.

Podoba mi się forma książki. Fabuła przeplatana jest dziennikiem autora. Z dziennika dowiadujemy się jak powstawała książka - cały warsztat pisarski. Autor, po złożeniu legitymacji partyjnej dzieli się refleksjami na temat czasów, dobrze że dawno minionych. Trzeba wejść w ten świat inteligencji przedwojennej i "nowych" elit. Tak to działało, taki był system.

„Miazga” powstała w okresie schyłku PRL-u, gdy wielu twórców intelektualnie i emocjonalnie podsumowywało swoje doświadczenia z komunizmem. Andrzejewski, jako pisarz zaangażowany, stanął przed niełatwym zadaniem wystawienia rachunku sumienia — nie tylko sobie, ale i całemu środowisku.

Jego powieść wpisuje się w nurt literatury moralnej, poruszającej problematykę winy i odpowiedzialności, ale także podejmuje dialog z filozofią egzystencjalną, zwłaszcza z pytaniami o autentyczność, alienację i sens istnienia.

Miazga pozostaje dziś arcydziełem literatury polskiej, które powinien znać każdy, kto interesuje się literaturą XX wieku i problematyką moralności w literaturze.

To dzieło, które nie tylko pokazuje ciemne strony historii, ale przede wszystkim stawia pytania, na które nie ma łatwych odpowiedzi — co czyni je uniwersalnym i ponadczasowym.

Jerzy Andrzejewski stworzył w Miazdze powieść, która jest literackim i moralnym arcydziełem. To dramat sumienia, który zmusza czytelnika do refleksji nad sobą, historią i odpowiedzialnością. Wielowątkowa struktura i głębia psychologiczna bohaterów — Adama i Stefana Trzynieckiego — sprawiają, że powieść ta jest nie tylko literackim fenomenem, ale i niezbędnym głosem w debacie o roli inteligencji i twórcy w czasach kryzysu.

Moja recenzja z portalu "nakanapie"

„Miazga” powstała w okresie schyłku PRL-u, gdy wielu twórców intelektualnie i emocjonalnie podsumowywało swoje doświadczenia z komunizmem. Andrzejewski, jako pisarz zaangażowany, stanął przed niełatwym zadaniem wystawienia rachunku sumienia — nie tylko sobie, ale i całemu środowisku.

Jego powieść wpisuje się w nurt literatury moralnej, poruszającej problematykę winy i...

Ciężko mi się tę książkę czytało, totalnie nie moje klimaty. Od samego utworu bardziej mi się podobał dołączony do niego pamiętnik autora, jako świadectwo czasów mu współczesnych, mimo że z wieloma poglądami autora się nie zgadzam. Dobrze jest zaznajomić się z życiorysem autora, zanim się sięgnie po "Miazgę", jak również z samymi okolicznościami związanymi z jej pierwszą publikacją.

Ciężko mi się tę książkę czytało, totalnie nie moje klimaty. Od samego utworu bardziej mi się podobał dołączony do niego pamiętnik autora, jako świadectwo czasów mu współczesnych, mimo że z wieloma poglądami autora się nie zgadzam. Dobrze jest zaznajomić się z życiorysem autora, zanim się sięgnie po "Miazgę", jak również z samymi okolicznościami związanymi z jej pierwszą...

To niestety jest dobra książka. Chociaż zmuszenie czytelnika do przebrnięcia przez te kilkaset pierwszych stron pisanych w czasie teraźniejszym jest jakąś wyrafinowaną formą sadyzmu.

To niestety jest dobra książka. Chociaż zmuszenie czytelnika do przebrnięcia przez te kilkaset pierwszych stron pisanych w czasie teraźniejszym jest jakąś wyrafinowaną formą sadyzmu.

Sam tytuł jest dobrą recenzją tej książki. Zestarzała się

Sam tytuł jest dobrą recenzją tej książki. Zestarzała się

niewyobrażalny gniot.

Przydupas, wiszący u komunistycznej klamki, pisze demaskatorskie dzieło które obnaża cynizm i miałkośc peerelu. No ja cię nie mogę.

Żałosna postać, kurdupel oportunista co swoje pożal się boże dylematy przedstawiał jako "mocowanie się z historią".

niewyobrażalny gniot.

Przydupas, wiszący u komunistycznej klamki, pisze demaskatorskie dzieło które obnaża cynizm i miałkośc peerelu. No ja cię nie mogę.

Żałosna postać, kurdupel oportunista co swoje pożal się boże dylematy przedstawiał jako "mocowanie się z historią".

Jaka dziwna jest ta książka, rozpoczyna się przygotowaniami do ślubu i wesela pary aktorskiej Moniki i Konrada. DO ślubu nie doszło, ale przyjęcie weselne odbyło się, na zasadzie,a co się ma zmarnować.To przyjęcie to współczesna , a raczej PRL owska wersja ,,Wesela". Jerzy Andrzejewski stworzył fikcyjnych bohaterów, których wzorował na postaciach rzeczywistych i tak np Zięba to Cybulski, Kuran- Hłasko, Wanert-Wajda. W książce występuje także sam autor, jako Adam Nagórski i narrator. Na weselu aktorów spotykają się przedstawiciele dwóch światów: władzy komunistycznej i elity artystycznej. Ale to jeszcze nie koniec osobliwości w ,,Miazdze", w fabułę wplecione są fragmenty dzienników Andrzejewskiego, wiersze fikcyjnego poety Nagórskiego, życiorysy postaci występujących w książce, a część tekstu napisana jest w formie sztuki teatralnej . Prawdziwy misz masz literacki !
Słyszałam o tej książce,że jest legendą PRL-u , dlatego chciałam ją przeczytać. ,,Miazga" nie jest łatwa w odbiorze, to skomplikowana książka pod każdym względem. Moja ocena też jest dziwna , czy książka mi się podobała? I tak i nie, w zasadzie fabularnie to nie, ale ciekawiło mnie co jeszcze się w niej wydarzy ,a spodobała mi sie że względu na oryginalność formy artystycznej.

Jaka dziwna jest ta książka, rozpoczyna się przygotowaniami do ślubu i wesela pary aktorskiej Moniki i Konrada. DO ślubu nie doszło, ale przyjęcie weselne odbyło się, na zasadzie,a co się ma zmarnować.To przyjęcie to współczesna , a raczej PRL owska wersja ,,Wesela". Jerzy Andrzejewski stworzył fikcyjnych bohaterów, których wzorował na postaciach rzeczywistych i tak np...

Koszmar...

Koszmar...

Gdybym chciał poczytać sobie listę nic niemówiących mi nazwisk, sięgnąłbym po książkę telefoniczną.

Gdybym chciał poczytać sobie listę nic niemówiących mi nazwisk, sięgnąłbym po książkę telefoniczną.