Drugi Legion

Ależ się tu podziały "rzeczy" :). Świetny ten drugi tom, a zakończenie nie pozwala zbyt długo czekać na tom 3 :)

Ależ się tu podziały "rzeczy" :). Świetny ten drugi tom, a zakończenie nie pozwala zbyt długo czekać na tom 3 :)

Lepsze od poprzedniczki. Z lekkim humorem.

Lepsze od poprzedniczki. Z lekkim humorem.

7.5

7.5

Świetna kontynuacja. Rozwija wątki z pierwszego tomu. Ciekawy, bliskowschodni klimat i postać Armina, który słowem ubarwia świat przedstawiony.

Świetna kontynuacja. Rozwija wątki z pierwszego tomu. Ciekawy, bliskowschodni klimat i postać Armina, który słowem ubarwia świat przedstawiony.

Świetna rozrywka. Drugi tom bardzo dobrze rozwija świat, dodaje ciekawe nowe postacie i daje dużo radości ze śledzenia fabuły. Klimat dosłownie pochłania a losy bohaterów angażują i ciężko się oderwać od lektury.

Świetna rozrywka. Drugi tom bardzo dobrze rozwija świat, dodaje ciekawe nowe postacie i daje dużo radości ze śledzenia fabuły. Klimat dosłownie pochłania a losy bohaterów angażują i ciężko się oderwać od lektury.

Drugi tom serii Tajemnicy Askiru w moim odczuciu wypada znacznie lepiej niż tom 1. Kończąc go myślałam tylko o tym, że potrzebuję kolejnych tomów i to zaraz.

Drugi tom zaczyna się mniej więcej w miejscu, gdzie skończył się pierwszy, dzięki czemu nie uciekają nam żadne fragmenty historii. Jesteśmy w zajeździe, burza śnieżna ustaje a bohaterowie szykują się do wyruszenia w drogę w celu odnalezienia Askiru. W trakcie drogi mamy okazję dużo lepiej poznać niektórych bohaterów i ogromnie się cieszę, że tych, których polubiłam najbardziej. Moje serce niemal w całości w tym tomie powierzam jednej parze - Zokora i Varosch. Autor przybliża nam kulturę mrocznych elfów, pokazuje ich inny punkt widzenia, ich zwyczaje i kulturę. Dzięki temu członkowie grupy uczą się rozumieć lepiej Zokorę, a ona uczy się rozumieć ludzi i ich zwyczaje. Varosch, który zostaje jej kochankiem wnosi wiele ciepła do drużyny. Jest doświadczonym i sprawnym wojownikiem o silnych wartościach i poczuciu sprawiedliwości. Jego uczucia do Zokory są przepełnione ciepłem, oddaniem i szczerością, które zmiękczają również serce mrocznej elfki. W moich oczach odzyskuje również Havald, do którego miałam wiele zarzutów po pierwszym tomie. Jego uczucia do Leandry stają się mniej cielesne. Początkowe pożądanie, które kieruje bohaterem zostaje zepchnięte na dalszy plan przez czułość i potrzebę bliskości. Również jego podejście do życia, do członków drużyny się zmienia. Pojawia się w nim troska o bezpieczeństwo kompanów. Havald dał się poznać jako cynik, któremu nie zależy na nikim i niczym poza świętym spokojem. W tym tomie widzimy jak powoli wszystko się zmienia. Jak rośnie jego zaangażowanie w sprawę, jak staje się liderem swojej drużyny, jak zaczyna doceniać każdego z jej członków, stara się ich chronić i angażować w sprawy, które pozornie go nie dotyczą. Zamiast uciekać przed swoim losem i swoją przeszłością, stopniowo staje im na przeciw akceptując to, jaką osobą był i jaką się staje. Daje się poznać jako opiekun, ale przede wszystkim jako wojownik, o którym pisano legendy. Ten rozwój bohaterów jest chyba moim ulubionym elementem tej historii. Ze względu na to, że bohaterowie rozdzielają się w połowie tomu czekam na podobny rozwój postaci Leandry, Janosa i Sieglinde.

Sama fabuła również ciekawie się rozwija. Również tutaj autor powoli "naprawia" elementy, do których miałam małe zastrzeżenia w pierwszym tomie. Powoli poszerza się nasza wiedza o świecie i panujących w nim regułach. I poznawanie tego świata sprawia mi ogrom radości i ekscytacji. Autor pobieżnie opowiada nam o całym świecie a skupia się na konkretnym kraju. Nie dostajemy wszystkich informacji na raz, nie ma tu żmudnych opisów świata i zasad. Wszystko ma swoje miejsce i swój czas, dzięki czemu poznajemy Besarajn - jedno z kluczowych królestw tego świata, powoli i dogłębnie. Angażujemy się w jego politykę i kulturę.
To, co najbardziej odrzucało w pierwszym tomie, czyli mocna seksualizacja kobiet, "normalność" i usprawiedliwianie gwałtów, tutaj trochę osłabła, dzięki czemu przyjemniej zanurzyć się w historii. Jak pisałam wyżej Havald już nie skupia się wyłącznie na walorach fizycznych Leandry, Zokora również nie jest postrzegana jedynie w kategoriach erotycznych mieszających się z dzikością i agresją. Bohaterowie pod tym kątem bardzo się rozwinęli, a kwestie pożądania i seksualności schodzą na dalszy plan. Dalej się pojawiają, jednak nie w takiej skali, nie w taki sposób. Zmieniło się to do tego stopnia, że niemal zapomniałam o tym, jak słabe to było w pierwszej części.

Podsumowując drugi tom wypadł dużo lepiej niż pierwszy, był bardziej angażujący, pozwolił mi lepiej poznać bohaterów i zwyczajnie polubić ich. Fabuła mocno mnie wciągnęła, chciałam wiedzieć co dalej się wydarzy, nieraz mnie zaskoczył kierunek jaki obrała historia. Autor "naprawił" to, co miałam do zarzucenia w pierwszym tomie.
Na pewno szybko sięgnę po kolejne tomy <3

Drugi tom serii Tajemnicy Askiru w moim odczuciu wypada znacznie lepiej niż tom 1. Kończąc go myślałam tylko o tym, że potrzebuję kolejnych tomów i to zaraz.

Drugi tom zaczyna się mniej więcej w miejscu, gdzie skończył się pierwszy, dzięki czemu nie uciekają nam żadne fragmenty historii. Jesteśmy w zajeździe, burza śnieżna ustaje a bohaterowie szykują się do wyruszenia w...

To, co przekonuje mnie do Tajemnicy Askiru to zrównoważenie między fantastycznym światem i jego przejawami a realizmem zachowań i motywacji postaci. Drugi tom jest bardzo przygodowy, akcja zmienia się szybko , ale to nie przytłacza sensu zdarzeń i ich wymowy." Drugi legion" naprawdę dobrze się czyta

To, co przekonuje mnie do Tajemnicy Askiru to zrównoważenie między fantastycznym światem i jego przejawami a realizmem zachowań i motywacji postaci. Drugi tom jest bardzo przygodowy, akcja zmienia się szybko , ale to nie przytłacza sensu zdarzeń i ich wymowy." Drugi legion" naprawdę dobrze się czyta

Powtórzę tu wstęp opinii o I tomie, bo jest tak samo aktualny: W ostatnim czasie czytam, wręcz w gorączce, cykl fantasy „Tajemnica Askiru”. Po raz pierwszy od czasów liceum dosłownie pochłaniam tom za tomem, nie pamiętam kiedy ostatnio przeczytałem w jednym dniu jakieś 250 stron albo i 300. Nie liczyłem. Jak dla mnie jest to jeden z najlepszych cykli, a przy tym dosyć mało znany.

Po pierwszym tomie akcja przenosi się do stolicy emiratu Besarajnu, wielkiego miasta Gasalabadu wzorowanego na Bagdadzie z jego złotego okresu. Znani nam już bohaterowie na czele z Havaldem, Leandrą i Zokorą trafiają w sam środek całego zestawu skomplikowanych intryg oraz gry o wielką, globalną stawkę. Już na samym początku dowiadujemy się co nieco, o twierdzy Gromów z poprzedniego tomu oraz poznajemy tajemniczego jegomości z Askiru, który chyba nie jest (a może nie tylko?) tym za kogo się podaje.

Już na początku wyprawy drużyna bohaterów zostaje zdradzona i podzielona, a Havald musi prawie samotnie odnaleźć się w kompletnie nieznanym, nowym i przerażającym swym ogromem mieście, gdzie nawet mały złodziejaszek może pozbawić go życia. A sam Soltar będzie wzywał do pomocy swego najwierniejszego sługę. Przy tym wszystkim musi odnaleźć przyjaciół i jakoś przetrwać a przy okazji znowu spadają na niego problemy wielkich tego świata. Na szczęcie pomaga mu poznany w biedzie przyjaciel/sługa Armin, który dopiero będzie zdradzał kim jest naprawdę.

Drugi tom jest równie dobry jak pierwszy, rozwijając i dodając kolejne wątki, ubogacając kreowany świat. Akcja nie dzieje się już w jednym zajeździe, lecz jak przystało na sequel to w aż dwóch! oraz wielkim mieście. Poza nekromantami, dworakami i złodziejami bohaterowie będą także walczyć z handlarzami niewolników, którzy nie wiedzą komu zaleźli za skórę.

Na koniec uwaga dla czytelników - weźcie od razu tom III, jest on kontynuacją wątków z drugiego tomu i w sumie mogłoby wyjść razem, choć pewnie z powodów objętości byłoby to trudne.

Powtórzę tu wstęp opinii o I tomie, bo jest tak samo aktualny: W ostatnim czasie czytam, wręcz w gorączce, cykl fantasy „Tajemnica Askiru”. Po raz pierwszy od czasów liceum dosłownie pochłaniam tom za tomem, nie pamiętam kiedy ostatnio przeczytałem w jednym dniu jakieś 250 stron albo i 300. Nie liczyłem. Jak dla mnie jest to jeden z najlepszych cykli, a przy tym dosyć mało...

Ach jak się cieszę, że Wydawnictwo Initium pokazuje to, co lata temu stworzył Richard Schwartz w 2012r! U mnie to reread, ale jaki satysfakcjonujący! Czas na tom drugi. „Drugi Legion”. Który, z ręką na sercu, w prywatnej klasyfikacji, przeskoczył tom pierwszy.

W gospodzie „Pod Głowomotem” pojawia się tajemniczy wędrowiec. Ileż to on wie, jak pięknie rozprawia. A że rozprawia o dawnym mocarstwie, tajemniczym portalu i brutalnym władcy Thalaku, Leandra i Havald słuchają zawzięcie. To ten impuls, by wziąć towarzyszy pod pachę, gospodę porzucić i wyruszyć na poszukiwanie miejsca, które przeniesie ich aż do sławetnego Askiru. Jakie więc zdziwienie ich spotyka, kiedy to zamiast tam, lądują w pustynnym Besarajnie? Jak łatwo się domyślić - nowe miejsce, szersze uniwersum = nowe przeszkody i większe niebezpieczeństwo. I to jest właśnie moment, kiedy wydaje mi się, że seria dostała ostatecznego kopa i zaczyna rozwijać się na dobre. A robi to wprost wybornie.

„Drugi Legion” to zdecydowanie więcej humoru, ale też więcej zagłębiania się w relacje bohaterów. Powstają pierwsze, solidnie wiążące nici, stoimy bliżej Havalda (uwielbiam chłopa!),dzięki czemu widzimy w nim więcej ludzkiej twarzy, w miejscu wiecznych tajemnic, do jakich nas przyzwyczaił . I nadal króluje tu prostota myśli i obyczaju, ale sama historia jest wielowymiarowa, łącząc w sobie magiczne detale z klasyczną, lubianą intrygą. A może ten zachwyt wynika ze stylu autora? W końcu żongluje cechami bohaterów doskonale i klei ich z gliny sarkazmu, intelektu i wielkiej odwagi. Nie boi się mieszania ras i kultur, a tworząc wszelkie istoty fantastyczne, robi to w unikatowy sposób. Bardzo po swojemu. Jego elfy nie przypominają tych znanych nam z obecnego romantasy. Raz, że definiują je regiony pochodzenia, a dwa - mają w sobie dzikość jak ze starej, dobrej fantastyki. Takiej na jakiej się wychowywałam. Wiecie, jak magia ma naparzać, to naparza, bez ceregieli i konwenansów. Bajka! 🫶🏻


Leandra tworzy z Havaldem duet pełen niezłomności. Ale też fascynującej pasji i iskier, które się między nimi nieustannie sypią. Ale o ludzie, musimy powiedzieć tu o Zokkorze! Przecież to jest… to jest kreacja idealna. W pierwszym tomie była silna i dzika, a jej prostolinijność rozbrajająca. Tutaj uczy się ludzkich cech, co wychodzi jej… dość osobliwie. Ale mimo tego, że jest postacią drugoplanową, czasem z impetem kradnie show. I to dobrze, bo to realny dowód, że Schwartz dopracował każdą ze swoich postaci i w ogólnym rozrachunku - nie da się ich nie lubić.
Ciekawość, z jaką zostajemy pozostawieni po pierwszym tomie, zostaje zaspokojona. Oczywiście, wszystko nadal pędzi w nieznane, w końcu do siódmego tomu musimy mieć co robić. Ale Autor omotał sobie wokół palca czytelnika tak, że czy to zatęchła gospoda, czy mroźna kraina, czy orientalne pustynie, znajdziemy tam magiczną odskocznię od szarości życia. I za to ja tak kocham high fantasy. Nie ma tu barier, nieograniczony jest jej świat, bywa zabawny, bywa tragiczny, czasem jest politycznie niepoprawny, ale robi dobrze na serducho. A w „Drugim Legionie” zostało to wykorzystane w pełni. Ekscytacja - to słowo najlepiej opisze emocje, jakie będą Wam przy tej serii towarzyszyć. Czytajcie! 🤘🏻🔥

Ach jak się cieszę, że Wydawnictwo Initium pokazuje to, co lata temu stworzył Richard Schwartz w 2012r! U mnie to reread, ale jaki satysfakcjonujący! Czas na tom drugi. „Drugi Legion”. Który, z ręką na sercu, w prywatnej klasyfikacji, przeskoczył tom pierwszy.

W gospodzie „Pod Głowomotem” pojawia się tajemniczy wędrowiec. Ileż to on wie, jak pięknie rozprawia. A że...

"Drugi legion" to niezwykle wciągający drugi tom serii "Tajemnica Askiru" autorstwa Richarda Schwartza. Od samego początku tej epickiej opowieści, będącej kontynuacją pierwszego tomu, byłam zachwycona. Pierwsza część cyklu uwięziła bohaterów w karczmie pod wpływem magii, jednak autor zdołał stworzyć niesamowitą akcję i fantastycznie skrojoną fabułę, co czyniło tę powieść jednym z najlepszych przykładów gatunku fantasy. W "Drugim legionie" Schwartz kontynuuje porywającą historię, przenosząc czytelnika w nowe, fascynujące miejsca. Havald i Leandra, główni bohaterowie, wyruszają w drogę ku Askiru, lecz magiczny portal zaskakuje ich, przenosząc do pustynnego Besarajnu. Ta podróż po piaskach pustyni stanowi odmianę dla zasypanej śniegiem karczmy, ale autor nie ułatwia życia swoim postaciom, co utrzymuje napięcie fabularne na wysokim poziomie.

Klimat powieści z serii "Tajemnica Askiru" nie przestaje zachwycać. Richard Schwartz doskonale buduje całe uniwersum, tworząc literacki majstersztyk. "Drugi legion" to kolejny dowód na jego zdolność do fascynującej kreacji fantastycznego świata, który wciąga czytelnika bez reszty. Orientalny klimat Besarajnu, w jaki autor nas wprowadza, jest niezwykle fascynujący, a dbałość o detale sprawia, że czytelnik może w pełni zanurzyć się w tej niezwykłej opowieści. Szczególnie warto podkreślić niezwykłą dbałość o detale, fascynujące opisy oraz świetne dialogi, które sprawiają, że powieść nabiera życia. Nieprzerwany strumień fantastycznych przygód utrzymuje czytelnika w napięciu, sprawiając, że książka trzyma w ręku od pierwszej do ostatniej strony. "Drugi legion" to nie tylko kontynuacja ekscytującej serii "Tajemnica Askiru", lecz monumentalna opowieść o walce z Imperium Thalaku, poszukiwaniu sprzymierzeńców i pełnej tajemnic podróży do magicznego Askiru. To epicka saga, która obfituje w dylematy moralne, rzucając bohaterów w wir decyzji, które kształtują losy całego świata.

Autor, Richard Schwartz, wykreował postaci z prawdziwą precyzją, oddając im całe serce, co wręcz emanuje z kart powieści. Czytelnikom łatwo jest się z nimi zżyć, towarzysząc im podczas niebezpiecznej wyprawy. Bohaterowie, z Havaldem i Leandrą na czele, stają w obliczu trudności, które dodają "Drugiemu legionowi" wymiaru tragizmu. Utrata wzroku, niebezpieczne niedźwiedzie czy zabójcze pająki sprawiają, że powieść staje się niezwykle angażująca, przenosząc czytelnika do świata, gdzie każde wyzwanie niesie ze sobą emocjonalne napięcie. Opowieść nie tylko skupia się na dynamicznych scenach walki, ale również zagłębia się w psychologię postaci, ukazując ich wewnętrzne konflikty i moralne dylematy. Walka z Imperium Thalaku staje się jedynie tłem dla bardziej złożonych relacji między bohaterami oraz ich osobistych wyzwań.

"Drugi legion" to podróż przez fantastyczny świat, ale również wyprawa w głąb ludzkiej duszy. Schwartz doskonale balansuje między epickimi scenami akcji a subtelniejszymi momentami introspekcji, tworząc opowieść pełną głębi i wielowymiarowości. Ta seria nie tylko zapewnia czytelnikowi rozrywkę, ale także skłania do refleksji nad ludzkimi losami i wyborami. "Drugi legion" to po prostu kolejny dowód na wyjątkowy talent Richarda Schwartza. Po lekturze tej książki nie mogłam się doczekać kolejnego tomu tej ekscytującej serii. Polecam każdemu miłośnikowi high fantasy, bo ta opowieść to prawdziwa uczta dla wyobraźni i pasjonująca podróż po świecie magii, przygód i niebezpieczeństwa.

"Drugi legion" to niezwykle wciągający drugi tom serii "Tajemnica Askiru" autorstwa Richarda Schwartza. Od samego początku tej epickiej opowieści, będącej kontynuacją pierwszego tomu, byłam zachwycona. Pierwsza część cyklu uwięziła bohaterów w karczmie pod wpływem magii, jednak autor zdołał stworzyć niesamowitą akcję i fantastycznie skrojoną fabułę, co czyniło tę powieść...