Wojna i pokój. Tom I i II

Kolejny niezwykły klasyk, na który warto spojrzeć okiem współczesnego odbiorcy. Świat konwenansów i umów (Wyraźna pozycja ojca: niepodważalność jego słowa, oschłość uczuć, rozdzielność świata kobiet i mężczyzn - kompetencji i praw ... i na tym tle na szczęście inna, znacznie cieplejsza rodzina Nataszy i Mikołaja). Świat w obliczu zmian - ważny momet historyczny - konieczność walki, obecność śmierci na polu bitwy, kruchość ludzkiego istnienia... Niezwykły motyw miłości związany z impulsem namiętności, niewłaściwymi decyzjami, żalem i cierpieniem ... a przede wszystkim wiara, że wystarczy być dobrym człowiekiem i trzymać się swoich wartości ... żyć dalej ... pomimo przeciwności ... z ogromną nadzieją ... tak jak Natasza i Pierre.

Kolejny niezwykły klasyk, na który warto spojrzeć okiem współczesnego odbiorcy. Świat konwenansów i umów (Wyraźna pozycja ojca: niepodważalność jego słowa, oschłość uczuć, rozdzielność świata kobiet i mężczyzn - kompetencji i praw ... i na tym tle na szczęście inna, znacznie cieplejsza rodzina Nataszy i Mikołaja). Świat w obliczu zmian - ważny momet historyczny -...

Do przeczytania "Wojny i pokoju" zachęciła mnie babcia, a jeszcze bardziej zachęcił mnie fakt, że pochłonęła dwa pierwsze tomy w ekspresowym tempie, czytając na ogół o wiele wolniej ode mnie. Myślałam zatem, że dla mnie będzie to przyjemność na kilka dni. Niestety, babcia nie uprzedziła mnie, że wszelakie opisy wojny, polityki itd. po prostu pomijała, a czytała tylko to, co ją interesowało. Ja natomiast podjęłam się przeczytania wszystkiego od deski do deski. I zajęło mi to trochę więcej czasu.

Gdy czytałam pierwszy tom, już snułam w głowie wizję, jaką opinię wystawię tej książce na Lubimy Czytać. Miała to być pierwsza powieść, która dostałaby tutaj naprawdę niską notę. Bo nigdy jeszcze nie zdarzyło mi się zasnąć, czytając jakąś książkę. A przy "Wojnie i pokoju" - tak. Dosłownie, gdy siadałam do czytania tej książki, oczy same mi się kleiły.

Jednak po przebrnięciu przez niezliczoną ilość nazwisk, nowych postaci, opisu zbrojeń, pola bitew, gdy dotarłam do "akcji właściwej" moje zdanie zaczęło się zmieniać. Polubiłam kilku bohaterów. Zaczęłam ich odróżniać. I tak naprawdę, wciągnęłam się mocno. Ostatnie kilka rozdziałów drugiego tomu wprost pożerałam.

Przez pierwszy tom opinia jest zaniżona, drugiemu wystawiłabym wyższą ocenę, ale czytałam je w takiej wersji, połączone razem, dlatego też oceniam je wspólnie.

Do przeczytania "Wojny i pokoju" zachęciła mnie babcia, a jeszcze bardziej zachęcił mnie fakt, że pochłonęła dwa pierwsze tomy w ekspresowym tempie, czytając na ogół o wiele wolniej ode mnie. Myślałam zatem, że dla mnie będzie to przyjemność na kilka dni. Niestety, babcia nie uprzedziła mnie, że wszelakie opisy wojny, polityki itd. po prostu pomijała, a czytała tylko to, co...

Czy klasyk pozostaje zawsze klasykiem ? Pozostaje, tylko z biegiem lat inaczej się go odbiera. Czytany ponad 30 lat temu wydawał się taki majestatyczny . Dziś z majestatu zostało niewiele ale jakaż nostalgia i prawdziwa przyjemnośc . Język - to poezja dla czytelnika . Takich autorów jak i niestety , tłumaczy , juz nie ma a żal . Kanon .

Czy klasyk pozostaje zawsze klasykiem ? Pozostaje, tylko z biegiem lat inaczej się go odbiera. Czytany ponad 30 lat temu wydawał się taki majestatyczny . Dziś z majestatu zostało niewiele ale jakaż nostalgia i prawdziwa przyjemnośc . Język - to poezja dla czytelnika . Takich autorów jak i niestety , tłumaczy , juz nie ma a żal . Kanon .

Arcydzieło. Każdy powinien przeczytać. Takie piękne Heleny są wśród nas...

Arcydzieło. Każdy powinien przeczytać. Takie piękne Heleny są wśród nas...

Bardzo polecam czterotomowe wydanie „Wojna i pokój” bez edytorskich uproszczeń i skrótów oryginału. To monumentalne dzieło w pełnej wersji pozwala w pełni docenić rozmach narracji, głębię psychologiczną bohaterów oraz filozoficzne refleksje autora.

Należy jednak uczciwie zaznaczyć, że Lew Tołstoj nie wypowiadał się o Polakach dobrze w ogóle, niezależnie od tego, po której stronie konfliktu występowali. W powieści pojawiają się uogólnienia i stereotypy, a autor wkłada nawet w usta Napoleona Bonapartego opinię, że Polacy są leniwi. Jest to wyraźnie element rosyjskiej, antyzachodniej i antypolskiej perspektywy epoki.

Mimo to nie umniejsza to wielkości samego dzieła. Te fragmenty warto czytać krytycznie i w kontekście historycznym, oddzielając poglądy autora od wyjątkowej wartości literackiej powieści. „Wojna i pokój” pozostaje arcydziełem, które — mimo kontrowersyjnych ocen narodowych — wciąż zasługuje na miano jednej z najważniejszych powieści w historii literatury.

Bardzo polecam czterotomowe wydanie „Wojna i pokój” bez edytorskich uproszczeń i skrótów oryginału. To monumentalne dzieło w pełnej wersji pozwala w pełni docenić rozmach narracji, głębię psychologiczną bohaterów oraz filozoficzne refleksje autora.

Należy jednak uczciwie zaznaczyć, że Lew Tołstoj nie wypowiadał się o Polakach dobrze w ogóle, niezależnie od tego, po której...

Bardzo polecam czterotomowe wydanie „Wojna i pokój” bez edytorskich uproszczeń i skrótów oryginału. To monumentalne dzieło w pełnej wersji pozwala w pełni docenić rozmach narracji, głębię psychologiczną bohaterów oraz filozoficzne refleksje autora.

Należy jednak uczciwie zaznaczyć, że Lew Tołstoj nie wypowiadał się o Polakach dobrze w ogóle, niezależnie od tego, po której stronie konfliktu występowali. W powieści pojawiają się uogólnienia i stereotypy, a autor wkłada nawet w usta Napoleona Bonapartego opinię, że Polacy są leniwi. Jest to wyraźnie element rosyjskiej, antyzachodniej i antypolskiej perspektywy epoki.

Mimo to nie umniejsza to wielkości samego dzieła. Te fragmenty warto czytać krytycznie i w kontekście historycznym, oddzielając poglądy autora od wyjątkowej wartości literackiej powieści. „Wojna i pokój” pozostaje arcydziełem, które — mimo kontrowersyjnych ocen narodowych — wciąż zasługuje na miano jednej z najważniejszych powieści w historii literatury.

Bardzo polecam czterotomowe wydanie „Wojna i pokój” bez edytorskich uproszczeń i skrótów oryginału. To monumentalne dzieło w pełnej wersji pozwala w pełni docenić rozmach narracji, głębię psychologiczną bohaterów oraz filozoficzne refleksje autora.

Należy jednak uczciwie zaznaczyć, że Lew Tołstoj nie wypowiadał się o Polakach dobrze w ogóle, niezależnie od tego, po której...

Bardzo polecam czterotomowe wydanie „Wojna i pokój” bez edytorskich uproszczeń i skrótów oryginału. To monumentalne dzieło w pełnej wersji pozwala w pełni docenić rozmach narracji, głębię psychologiczną bohaterów oraz filozoficzne refleksje autora.

Należy jednak uczciwie zaznaczyć, że Lew Tołstoj nie wypowiadał się o Polakach dobrze w ogóle, niezależnie od tego, po której stronie konfliktu występowali. W powieści pojawiają się uogólnienia i stereotypy, a autor wkłada nawet w usta Napoleona Bonapartego opinię, że Polacy są leniwi. Jest to wyraźnie element rosyjskiej, antyzachodniej i antypolskiej perspektywy epoki.

Mimo to nie umniejsza to wielkości samego dzieła. Te fragmenty warto czytać krytycznie i w kontekście historycznym, oddzielając poglądy autora od wyjątkowej wartości literackiej powieści. „Wojna i pokój” pozostaje arcydziełem, które — mimo kontrowersyjnych ocen narodowych — wciąż zasługuje na miano jednej z najważniejszych powieści w historii literatury.

Bardzo polecam czterotomowe wydanie „Wojna i pokój” bez edytorskich uproszczeń i skrótów oryginału. To monumentalne dzieło w pełnej wersji pozwala w pełni docenić rozmach narracji, głębię psychologiczną bohaterów oraz filozoficzne refleksje autora.

Należy jednak uczciwie zaznaczyć, że Lew Tołstoj nie wypowiadał się o Polakach dobrze w ogóle, niezależnie od tego, po której...

Bardzo polecam czterotomowe wydanie „Wojna i pokój” bez edytorskich uproszczeń i skrótów oryginału. To monumentalne dzieło w pełnej wersji pozwala w pełni docenić rozmach narracji, głębię psychologiczną bohaterów oraz filozoficzne refleksje autora.

Należy jednak uczciwie zaznaczyć, że Lew Tołstoj nie wypowiadał się o Polakach dobrze w ogóle, niezależnie od tego, po której stronie konfliktu występowali. W powieści pojawiają się uogólnienia i stereotypy, a autor wkłada nawet w usta Napoleona Bonapartego opinię, że Polacy są leniwi. Jest to wyraźnie element rosyjskiej, antyzachodniej i antypolskiej perspektywy epoki.

Mimo to nie umniejsza to wielkości samego dzieła. Te fragmenty warto czytać krytycznie i w kontekście historycznym, oddzielając poglądy autora od wyjątkowej wartości literackiej powieści. „Wojna i pokój” pozostaje arcydziełem, które — mimo kontrowersyjnych ocen narodowych — wciąż zasługuje na miano jednej z najważniejszych powieści w historii literatury.

Bardzo polecam czterotomowe wydanie „Wojna i pokój” bez edytorskich uproszczeń i skrótów oryginału. To monumentalne dzieło w pełnej wersji pozwala w pełni docenić rozmach narracji, głębię psychologiczną bohaterów oraz filozoficzne refleksje autora.

Należy jednak uczciwie zaznaczyć, że Lew Tołstoj nie wypowiadał się o Polakach dobrze w ogóle, niezależnie od tego, po której...

10/10

10/10

Monumentalne dzieło aczkolwiek są pewne elementy, które osobiście mnie w tej książce drażnią - mowa o opisach rozterek miłosnych panien z wyższych sfer, które raz zobaczywszy jakiegoś chwata (często padające określenie) gotowe są rzucić się dla niego w ogień :) opisy te, celowo bądź nie, przepełnione są naiwnością i skrajną głupotą bohaterek co niekiedy czyta się żenująco. Podobnie opis żołnierzy wpadających w ekstazę, zakochujący sie na widok cara ojczulka Aleksandra. Śmierdzi propagandą ;) Dużo nawiązań do Polski, co czyta się ciekawie, bo to rosyjska perspektywa. Generalnie dla lubiących okres wojen napoleońskich - warto.

Monumentalne dzieło aczkolwiek są pewne elementy, które osobiście mnie w tej książce drażnią - mowa o opisach rozterek miłosnych panien z wyższych sfer, które raz zobaczywszy jakiegoś chwata (często padające określenie) gotowe są rzucić się dla niego w ogień :) opisy te, celowo bądź nie, przepełnione są naiwnością i skrajną głupotą bohaterek co niekiedy czyta się żenująco....