Ślepe ryby

Drugi tom zaczyna się w tym samym momencie, w jakim zakończył się pierwszy tom.
Kaczmarek trafił do więzienia. Szubert zdecydował, po której stronie stoi. Postanowił zdobyć awans za wszelką cenę. Basia chce ratować detektywa.
Natomiast w wojsku sprawy się bardzo komplikują. Nie dość zdrajcy, którego nie mogą złapać, to jeszcze wygląda na to, że klątwa zbiera swoje żniwa. Do tego dowiadujemy się, kim jest naprawdę czarnoksiężnik. Jest związane z tym makabryczna historia.
Jak potoczą się losy naszych bohaterów?

Przede wszystkim chcę bardzo podziękować za krótkie streszczenie poprzedniego tomu. Bardzo mało autorów się na to zdobywa, a jednak jest to świetne. Szczególnie jak wcześniejszy tom przeczytało się dawno. Jest to świetny zabieg. Oby więcej autorów wzięło z niego przykład. Sam ten zabieg powoduje u mnie wyższą ocenę.
Tym razem detektyw odchodzi na boczny tor. W tym tomie głównym bohaterem jest Basia oraz Szubert. Nasi bohaterowie rozwijają się, na scenie pojawiają się też nowe postacie. Jest to ciekawy zabieg, głównego bohatera z poprzedniego tomu zrobił pobocznego. I choć dalej jest on ważną osobą, to jednak główne postacie są już inne.
I choć zagadka, z jaką zmagał się Kaczmarek, została rozwiązana w poprzednim tomie, to tu pojawiły się nowe pytania. A te czekają na rozwiązanie.
Autor umiejętnie połączył kryminał z elementami fantastycznymi. Książka jest nie banalna, nieszablonowa. A autor umiejętnie podrzuca nam zwroty akcji oraz dawkę prawdy. A dowiadujemy się nie tylko o losach Kaczmarka, poznajemy ciut historię Basi, a raczej jej daru, idziemy tropem pradawnej magii i klątwy. Oj dzieje się w tym tomie, dzieje. Dużym też ułatwieniem jest to, że w tym tomie nie tylko dużo się dzieje, ale jest też wszystko zmieszczone w cieńszej książce. Czyta się więc dzięki temu o wiele szybciej, ciekawiej. A akcja dzięki temu też wciąga. Jak w poprzednim tomie miałam problemy z początkiem, ta tu już bardzo szybko złapałam rytm. A ciekawa historia tylko napędzała tempo czytania. Dobrze bawiłam się przy niej i myślę, że nie jedna osoba znajdzie w tym cyklu coś dla siebie. Dobrze, że mam następny tom, ciekawa jestem, co będzie dalej.

Drugi tom zaczyna się w tym samym momencie, w jakim zakończył się pierwszy tom.
Kaczmarek trafił do więzienia. Szubert zdecydował, po której stronie stoi. Postanowił zdobyć awans za wszelką cenę. Basia chce ratować detektywa.
Natomiast w wojsku sprawy się bardzo komplikują. Nie dość zdrajcy, którego nie mogą złapać, to jeszcze wygląda na to, że klątwa zbiera swoje żniwa....

"Ślepe Ryby" pobiły poprzedniczkę na głowę. Poruszany zostaje wątek bohaterki, której przyglądałem się od "Muszej Góy", mianowicie niepozornej Basi. Jej przeszłość skrywa niebywałą tajemnicę, w której dziewczyna sama nie ma pojęcia, chociaż jej nietyppwy dar ujawnił się już w poprzedniej części cyklu.

Wachowiak jak zwykle mnie nie zawiódł i mam nadzieję, że jeszcze się pojawi (i nie zginie tak, jak większość lubianych przeze mnie bohaterów).

Plusem jest to, że książka nie jest tak opasłą kobyłą jak poprzedniczka. Akcja jest bardziej zwarta. Opisy nie męczą już tak, jak poprzednio, zdecydowanie świetna lektura dla tych, którzy żądają od książek czegoś więcej. Lubię powieści, nad którymi trzeba myśleć, a powieść Głębockiego właśnie taka jest. Nieprzewidywalna i niezwykła, zupełnie jak bohaterowie.

"Ślepe Ryby" pobiły poprzedniczkę na głowę. Poruszany zostaje wątek bohaterki, której przyglądałem się od "Muszej Góy", mianowicie niepozornej Basi. Jej przeszłość skrywa niebywałą tajemnicę, w której dziewczyna sama nie ma pojęcia, chociaż jej nietyppwy dar ujawnił się już w poprzedniej części cyklu.

Wachowiak jak zwykle mnie nie zawiódł i mam nadzieję, że jeszcze się...

Ślepe ryby jest podobnie pełna zagadek (jak Musza góra),intryg i tajemnic. Głębocki sprytnie w obu częściach łączy wiedzę historyczną i fikcję (fantasty.Dzięki temu świat przedstawiony w jego książkach zaciekawia, ba nawet zaurocza do tego stopnia, że po przeczytaniu dwóch książek rośnie apetyt na kontynuację, która mam nadzieję niebawem nastąpi.

Ślepe ryby jest podobnie pełna zagadek (jak Musza góra),intryg i tajemnic. Głębocki sprytnie w obu częściach łączy wiedzę historyczną i fikcję (fantasty.Dzięki temu świat przedstawiony w jego książkach zaciekawia, ba nawet zaurocza do tego stopnia, że po przeczytaniu dwóch książek rośnie apetyt na kontynuację, która mam nadzieję niebawem nastąpi.

http://portafortunas.pl/recenzja-slepe-ryby-bohdan-glebocki/

http://portafortunas.pl/recenzja-slepe-ryby-bohdan-glebocki/