Głębokie Południe. Cztery pory roku na głuchej prowincji

Według mnie słaba pozycja. Wysokie ego pisarza widziane na każdym kroku. Książka jest nieuporządkowana i drażni to przy czytaniu. Bardzo dużo wtrąceń z literatury amerykańskiej (szczególnie Faulknera uwielbianego przez autora),za długich, żeby pełniły ciekawą rolę uwydatnienia sensu poruszanego tematu.
Być może spróbuję innych pozycji Pana Theroux, ale na pewno nie tych dotyczących Stanów Zjednoczonych.

Według mnie słaba pozycja. Wysokie ego pisarza widziane na każdym kroku. Książka jest nieuporządkowana i drażni to przy czytaniu. Bardzo dużo wtrąceń z literatury amerykańskiej (szczególnie Faulknera uwielbianego przez autora),za długich, żeby pełniły ciekawą rolę uwydatnienia sensu poruszanego tematu.
Być może spróbuję innych pozycji Pana Theroux, ale na pewno nie tych...

Książka opisuje niezwykle ciekawy temat - inną twarz Stanów Zjednoczonych, tą biedną i bezrobotną. I tą inna twarz oglądamy od wielu stron - z punktu widzenia fanów broni, autorki prozaicznej, pastorów, działaczy charytatywnych, przypadkowych ludzi w restauracjach oraz nieodzownego pana Patela. Tu autorowi trzeba przyznać - przyłożył się. To o treści.

Co do formy - tu jest gorzej, podczas lektury miałem czasem wrażenie, że autor miał problem z wyłuskaniem z tych wszystkich opowieści, które usłyszał pewnego rdzenia, jakiejś pointy. Stąd w książce obecne są dłużyzny i fragmentacja, kiedy opowieści następujące zaraz po sobie w książce nie przystają do siebie.

Ale całościowo - książkę warto zmęczyć, żeby poznać inne oblicze Stanów Zjednoczonych. Wiele osób dziwiło się kiedy Trump wygrał wybory. Kto go wybrał, pytali. Otóż, myślę, że ludzie opisani w tej książce.

Książka opisuje niezwykle ciekawy temat - inną twarz Stanów Zjednoczonych, tą biedną i bezrobotną. I tą inna twarz oglądamy od wielu stron - z punktu widzenia fanów broni, autorki prozaicznej, pastorów, działaczy charytatywnych, przypadkowych ludzi w restauracjach oraz nieodzownego pana Patela. Tu autorowi trzeba przyznać - przyłożył się. To o treści.

Co do formy - tu jest...

Książka warta uwagi, codzienme życie i problemy ludzi przeplatane mało xnanymi faktami historycznymi i historią literatury.

Książka warta uwagi, codzienme życie i problemy ludzi przeplatane mało xnanymi faktami historycznymi i historią literatury.

Książka, której lektura jest obarczona sporym ryzykiem dla czytającego, chociaż rozwinięcie tytułu "...cztery pory roku na głuchej prowincji" jest zapowiedzią, że obraz Ameryki będzie trochę inny niż ten, obecny w głupawych serialach, czy superprodukcjach firmowanych przez Hollywood. Ryzyko związane oczywiście z obaleniem mitu, jakoby w USA przed każdym rysowała się możliwość awansu społecznego, co symbolizuje oczywiście zdanie "od pucybuta do milionera". Owszem, w filmie jest to możliwe, ale w południowych stanach mogą z tym być problemy. Niby każdy to widzi, ale jakaś federalna wrażliwość, czy pomoc płynąca z fundacji zasilanych przez osoby kalibru Billa Gatesa do tych najbardziej potrzebujących? Niestety.

"Działa w Afryce i w Indiach, pomagają krajom Trzeciego Świata. Czy oni w ogóle wiedzą, że nasi ludzie są w potrzebie?" - coś takiego podkreśliłem w trakcie lektury

Czytałem kilka (bardziej dziewięć, niż trzy) lata temu. Wrażenia po lekturze to mieszanka zaskoczenia i irytacji, ale dzisiaj, kiedy chyba w akcie desperacji, ci z Południa oddają władzę komuś takiemu jak Donald Trump, jakoś to wszystko składa się do kupy. Największym szokiem była dla mnie historie, kiedy z braku kasy, czyli głodu, mieszkańcy głównego światowego mocarstwa jedli na obiad - szczególnie wiosną - smażone... wiewiórki. Ale też sytuacje, kiedy ojciec wydaje swoją 12-letnią córkę za jakiegoś byczka, którego jedynym atutem jest spora ilość kasy. Mocny jest też opis jakiejś lokalnej imprezy w z cyklu Miss amerykańskiego powiatu, gdzie rodzice jedenastoletnich dziewczynek robią "karłowe królowe piękności, wulgarnie kręcące kuperkami karliczki, które rzucają powłóczyste spojrzenie spod ciężkich powiek i wyglądają jak zaprawione w bojach ulicznice"...i wszystko to dzieje się przy aplauzie rodziców i dosyć licznej widowni. Zdaniem autora, gdyby ktoś puścił do sieci kilka zdjęć z takiej imprezy od razu wylądowałby w areszcie, a jego dom przeszukany w celu znalezienia lubieżnych wizerunków nieletnich dziewcząt.

I takich opisów, kiedy czytelnik otwiera szeroko buzie jest w tej książce sporo.
Czyli, jeżeli osoba lubi być zaskoczona, to książka jest na "tak". Jeżeli jednak czytelnik ma preferencje estetyczne inżyniera Mamonia, czyli "podobają się tylko te melodie które już słyszał', to lekturę książki może sobie darować.
Dużo będzie nowego.

Książka, której lektura jest obarczona sporym ryzykiem dla czytającego, chociaż rozwinięcie tytułu "...cztery pory roku na głuchej prowincji" jest zapowiedzią, że obraz Ameryki będzie trochę inny niż ten, obecny w głupawych serialach, czy superprodukcjach firmowanych przez Hollywood. Ryzyko związane oczywiście z obaleniem mitu, jakoby w USA przed każdym rysowała się...

Ciekawa perspektywa: książka napisana przez jankesa, a przy okazji dziennikarza obytego w świecie, który przemierza Południe USA, często czując się tak, jak gdyby zwiedzał obcy kraj. Raczej nie jest to budujący obraz.

Ciekawa perspektywa: książka napisana przez jankesa, a przy okazji dziennikarza obytego w świecie, który przemierza Południe USA, często czując się tak, jak gdyby zwiedzał obcy kraj. Raczej nie jest to budujący obraz.

Paul Theroux - amerykański powieściopisarz i podróżnik, po latach wędrówek po świecie, postanowił wybrać się na Głębokie Południe Ameryki, aby odkryć je dla siebie i swoich czytelników.Odbył w sumie cztery wyprawy, po jednej na każdą porę roku, trafiając przeważnie w te same miejsca.
Spoglądał na Południe oczami podróżnika, obcego, wciąż porównując je do innych miejsc na ziemi, które wcześniej odwiedził.

I cóż tam znalazł? Co go zaskoczyło i zdziwiło?

Przede wszystkim rasizm -wciąż i wciąż obecny, a wręcz chciałoby się powiedzieć, że wiecznie żywy.Rasizm już nie tak brutalny i agresywny, jak jeszcze niedawno, ale wciąż mocno odczuwalny. Segregacja rasowa, oficjalnie zniesiona w latach 60-tych ubiegłego wieku, w wielu aspektach również przetrwała.

Bieda -i tak tak dojmująca i upokarzająca, że nikt z obcych nie może dać wiary, że jest to możliwe w tak bogatym państwie.

Kult broni - jest kwintesencją wolności i niezależności Południowców.

Kościół na każdym rogu -jako centrum duchowe, wspólnotowe, kulturalne i towarzyskie małych społeczności.

Tornada, regularnie pustoszące te tereny.

To są główne problemy, na których skupia się Theroux i do których wciąż powraca. Przeprowadza wiele rozmów z urzędnikami różnych instytucji, mieszkańcami różnych miasteczek lub wsi, a także z przygodnie poznanymi ludźmi.
W tych rozmowach i relacjach wyczuwa się dużą wrażliwość,ciepło, szacunek i zrozumienie. Autor nie krytykuje swoich rozmówców, zawsze stara się ich zrozumieć.

Dodatkowym, dużym atutem tego reportażu są częste nawiązania do literatury, a także dwa mini-eseje wtrącone jako interludium, na temat Faulknera oraz prozy amerykańskiego Południa.

Drobne zarzuty: reportaż jest zbyt długi, rozciągnięty, zbyt często powtarzane są te same kwestie. Ponadto Autor nie przedstawił wszystkich istotnych problemów amerykańskiego Południa, ale kto wie, może ich nie dostrzegł?

Polecam, jako niezły wgląd na Głębokie Południe. Gwarantuję, że ten widok niejednego zszokuje, zadziwi i zaskoczy.

Paul Theroux - amerykański powieściopisarz i podróżnik, po latach wędrówek po świecie, postanowił wybrać się na Głębokie Południe Ameryki, aby odkryć je dla siebie i swoich czytelników.Odbył w sumie cztery wyprawy, po jednej na każdą porę roku, trafiając przeważnie w te same miejsca.
Spoglądał na Południe oczami podróżnika, obcego, wciąż porównując je do innych miejsc na...

Przegadana

Przegadana

Momentami wciągająca, ale w połowie już miałem dość.

Momentami wciągająca, ale w połowie już miałem dość.

Ughhhh

Ughhhh

Kawał (dosłownie) bardzo dobrej literatury.
Książkę czytałam podczas długiej podróży i nawet nie wiem kiedy mi ten czas minął.
Chcąć poświęcić każdemu napotkanemu rozmówcy chociaż parę linijek tekstu, pewna powtarzalność jest wręcz nieunikniona, co zdaża się autorowi.
Na pewno na moją półkę trafią kolejne pozycje Theroux'a, jego styl pisarski bardzo przypadł mi do gustu.

Kawał (dosłownie) bardzo dobrej literatury.
Książkę czytałam podczas długiej podróży i nawet nie wiem kiedy mi ten czas minął.
Chcąć poświęcić każdemu napotkanemu rozmówcy chociaż parę linijek tekstu, pewna powtarzalność jest wręcz nieunikniona, co zdaża się autorowi.
Na pewno na moją półkę trafią kolejne pozycje Theroux'a, jego styl pisarski bardzo przypadł mi do gustu.