Zofia Nałkowska
Polska pisarka, publicystka i dramatopisarka, posłanka do Krajowej Rady Narodowej oraz na Sejm Ustawodawczy i Sejm PRL I kadencji, członek Polskiego Komitetu Obrońców Pokoju w 1949 roku.
Ukończyła pensję w Warszawie. Studiowała historię, geografię, ekonomię i językoznawstwo na tajnym Uniwersytecie Latającym. Działaczka organizacji kobiecych. Od 1933 członkini Polskiej Akademii Literatury, działaczka PEN Clubu i ZZLP, Towarzystwa Opieki nad Więźniami Patronat, współzałożycielka i członkini grupy literackiej Przedmieście (1933–1937). W latach 1939–1944 współdziałała z podziemiem kulturalnym. W latach 1945–1947 posłanka do Krajowej Rady Narodowej, w latach 1947–1952 posłanka do Sejmu Ustawodawczego (bezpartyjna),działaczka Głównej Komisji Badania Zbrodni Niemieckich w Polsce Oddział Łódzki, redaktorka tygodnika Kuźnica.
Zadebiutowała w 1898 na łamach Przeglądu Tygodniowego jako poetka. W 1906 ogłosiła powieść Kobiety.
Nałkowska debiutowała jako poetka, mając 14 lat w Przeglądzie Tygodniowym z 1898 wierszem Pamiętam. Wiersze swoje zamieszczała w warszawskich czasopismach, m.in. w modernistycznej Chimerze. Szybko jednak porzuciła poezję dla prozy. Jej debiut prozatorski przypada na rok 1904, kiedy to ukazuje się jej powieść Lodowe pola (pierwsza z trylogii Kobiety) drukowana w Prawdzie. Od połowy pierwszej dekady XX wieku publikowała swoje powieści – Kobiety, Książę. Ich tematyka była silnie związana z nurtem młodopolskim – było to najczęściej teoretyzowanie na tematy niemające bliższych związków z rzeczywistym życiem. Z czasem jednak autorka zaczęła coraz większą wagę przywiązywać do strony psychologicznej człowieka, do ludzkich uczuć w różnych sytuacjach życiowych. Momentem zwrotnym w twórczości pisarki był czas I wojny światowej.
Szczególne dążenie do poznania psychiki ludzkiej ujawniła Nałkowska w Charakterach – cyklu szkiców, które kontynuowane były przez wiele lat – pierwsze ukazały się w 1922, kolejne – w 1948.
Autorka została nagrodzona wieloma wyróżnieniami. Za swoje najsłynniejsze dzieło okresu międzywojennego – Granicę (główny bohater: Zenon Ziembiewicz) – otrzymała w 1935 Państwową Nagrodę Literacką. Powtórnie przyznano jej tę nagrodę w 1953. Otrzymała też Złoty Wawrzyn Akademicki Polskiej Akademii Literatury.
Została pochowana w Alei Zasłużonych na cmentarzu Wojskowym na Powązkach.
Decyzją Międzynarodowej Unii Astronomicznej jeden z kraterów na Wenus został nazwany Nałkowska, a w Lublinie (na Wrotkowie) upamiętniono jej nazwisko w nazwie spółdzielni mieszkaniowej (Spółdzielnia Mieszkaniowa im. Wacława i Zofii Nałkowskich),w nazwie osiedla mieszkaniowego (Osiedle Nałkowskich) i ulicy (ul. Nałkowskich). W nazwie innej ulicy w tej samej dzielnicy upamiętniono jej ważne dzieło Medaliony (ul. Medalionów). W różnych miastach i wsiach Polski znajdują się ulice nazwane jej imieniem i nazwiskiem.
W Wołominie pod Warszawą znajduje się Muzeum im. Zofii i Wacława Nałkowskich.
Zobacz stronę autora
Szukamy ofert...
OPINIE i DYSKUSJE o książce Medaliony
Widząc życie uchodzące z drugiego człowieka, cieszyli się, byli dumni. Wzrokiem szukali już kolejnej ofiary.
Widząc życie uchodzące z drugiego człowieka, cieszyli się, byli dumni. Wzrokiem szukali już kolejnej ofiary.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to„Medaliony” Zofii Nałkowskiej to niezwykle poruszająca książka. Człowiek niby wie i słyszał o tym, co działo się podczas wojny, ale sposób, w jaki te wydarzenia są tu przedstawione, bardzo dobitnie uświadamia skalę okrucieństwa i tragedii. Krótkie, konkretne relacje robią ogromne wrażenie i zostają w głowie na długo. To jedna z tych książek, które naprawdę zmuszają do refleksji nad historią i naturą człowieka. Daję 10/10 i uważam, że każdy powinien ją przeczytać.
„Medaliony” Zofii Nałkowskiej to niezwykle poruszająca książka. Człowiek niby wie i słyszał o tym, co działo się podczas wojny, ale sposób, w jaki te wydarzenia są tu przedstawione, bardzo dobitnie uświadamia skalę okrucieństwa i tragedii. Krótkie, konkretne relacje robią ogromne wrażenie i zostają w głowie na długo. To jedna z tych książek, które naprawdę zmuszają do...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTym razem coś poważnego w każdym tego słowa znaczeniu. Oczywiście temat w większym czy mniejszym stopniu jest nam doskonale znany. Jednak autorka w sposób jak najbardziej dokumentalistyczny starała się przekazać rozmowy i wywiady ze świadkami aparatu nastawionego na maksymalizację zysków i cierpienia podbitych ludów.
Tym razem coś poważnego w każdym tego słowa znaczeniu. Oczywiście temat w większym czy mniejszym stopniu jest nam doskonale znany. Jednak autorka w sposób jak najbardziej dokumentalistyczny starała się przekazać rozmowy i wywiady ze świadkami aparatu nastawionego na maksymalizację zysków i cierpienia podbitych ludów.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toMedaliony to klasyka literatury obozowej, która wrzyna się w umysł i nie pozwala zapomnieć do czego zdolni są ludzie. Opowiadania nie emanują brutalnością, pokazują mechanizmy zagłady w sposób niemal obojętny, co sprawia, że są one jeszcze bardziej przerażające.
Oby to się nigdy więcej nie powtórzyło...
Medaliony to klasyka literatury obozowej, która wrzyna się w umysł i nie pozwala zapomnieć do czego zdolni są ludzie. Opowiadania nie emanują brutalnością, pokazują mechanizmy zagłady w sposób niemal obojętny, co sprawia, że są one jeszcze bardziej przerażające.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toOby to się nigdy więcej nie powtórzyło...
Recenzja: ,, Medaliony "Zofii Nalukowskiej to kolejna książka, która zapamiętam do końca życia. Była moim fundamentem w pracy maturalnej. Choć wywarła na mnie bardzo duże wrażenie. Medaliony opisują życie po II wojnie światowej. Autorka w tej książce unaocznia nam prawdziwa tragedię człowieka. Rany cielesne mogą się zagoic choć pozostaną blizny, ale psychiczne pozostają na całe życie. Zezwierzęcenie człowieka, egoizm, znieczulica ,instynkt przetrwania często prowadzi do największych ran, które nie dają się wyleczyć. Książka choć bardzo krótka zawiera w sobie esencję bólu, cierpienia i przemian ludzi chcących przetrwać okropne czasy i tortury. Nie polecam jej ludziom bardzo wrażliwym. Sama czytałam ją ,, na raty". Jednak nie żałuję. Warto o tym pamiętać.
Recenzja: ,, Medaliony "Zofii Nalukowskiej to kolejna książka, która zapamiętam do końca życia. Była moim fundamentem w pracy maturalnej. Choć wywarła na mnie bardzo duże wrażenie. Medaliony opisują życie po II wojnie światowej. Autorka w tej książce unaocznia nam prawdziwa tragedię człowieka. Rany cielesne mogą się zagoic choć pozostaną blizny, ale psychiczne pozostają na...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toWiele lat temu przeczytałam jako lekturę, a teraz naszła mnie ochota na audiobooka. Pamiętałam tylko, że wtedy książka zrobiła na mnie ogromne wrażenie i nieco mną wstrząsnęła bo nie czytałam wtedy literatury obozowej. Teraz po wielu latach , po wielu książkach o takiej tematyce wrażenie się powtórzyło....
Wiele lat temu przeczytałam jako lekturę, a teraz naszła mnie ochota na audiobooka. Pamiętałam tylko, że wtedy książka zrobiła na mnie ogromne wrażenie i nieco mną wstrząsnęła bo nie czytałam wtedy literatury obozowej. Teraz po wielu latach , po wielu książkach o takiej tematyce wrażenie się powtórzyło....
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to"Medaliony" nie przemówią do młodzieży szkolnej, przemówią do człowieka dorosłego. Przemówią swoją formą, gdy wywiad ze świadkami okrucieństw nie został upiększony dodatkowymi opisami, sugestiami czy refleksjami. Proste zdania prostych ludzi o bardzo pokręconych czasach. Ból, zniewaga, strach ... ale było też w tej lekturze światełko nadziei, gdzie ? kiedy ? spytacie. A otóż kochani w pierwszej powieści, gdy ludzki tłuszcz przetapiano na mydło, była tam krótka wzmianka o tym, jak to wśród trupów, które trzeba było rozebrać do naga i umyć trafiali się i młodzi Niemcy, których dzień wcześniej powieszono na placu... jak widać a o tym rzadko wspomniano w oficjalnych dokumentach byli i żołnierze odważni, którzy sprzeciwiali się wykonywania ludobójczych rozkazów władzy.
"Medaliony" nie przemówią do młodzieży szkolnej, przemówią do człowieka dorosłego. Przemówią swoją formą, gdy wywiad ze świadkami okrucieństw nie został upiększony dodatkowymi opisami, sugestiami czy refleksjami. Proste zdania prostych ludzi o bardzo pokręconych czasach. Ból, zniewaga, strach ... ale było też w tej lekturze światełko nadziei, gdzie ? kiedy ? spytacie. A...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toOd zawsze "Medaliony" w mojej świadomości istniały jako zbiór opowiadań. Uważam, że takie nazywanie tej publikacji jest wysoce mylące. Przeczytałem coś, co swoją treścią i wydźwiękiem ma wszelkie znamiona sprawozdania. Jest bardzo dosadnym świadectwem zbrodni. Autorka niczego nie komentuje. Brak jakichkolwiek sugestii i analiz. Nie ma tu także miejsca dla narratora. Brutalność w przekazie ustępuje jedynie brutalności opisywanych czynów.
Jedynym odstępstwem jest ostatnie "opowiadanie". Pani Zofia osobiście zabiera w nim głos. Obcowała ze swymi rozmówcami. Mogła niemal dotknąć tych wszystkich rzeczy. Jej wnioski są dla mnie bezcenne. Wyczuwam w nich szczerość niezmąconą żadną polityką.
Jestem osobą żyjącą w świecie informacji. Mam dostęp do prasy, radia i telewizji. O każdej porze dnia i nocy internet stoi przede mną otworem. Temat zbrodni hitlerowskich jest mi bardzo dobrze znany. Wiedziałem, czego mam się po książce spodziewać. Mogę jedynie przypuszczać, jak "Medaliony" oddziaływały na ludzi kilkadziesiąt lat temu. Wiedza nie była tak rozpowszechniona. Rany jeszcze świeże. Ofiary tych wszystkich zbrodni wciąż żyły wśród nas.
Pani Nałkowska - reporterka - wcieliła się w rolę, której jej nie zazdroszczę. "Ludzie ludziom zgotowali ten los".
Od zawsze "Medaliony" w mojej świadomości istniały jako zbiór opowiadań. Uważam, że takie nazywanie tej publikacji jest wysoce mylące. Przeczytałem coś, co swoją treścią i wydźwiękiem ma wszelkie znamiona sprawozdania. Jest bardzo dosadnym świadectwem zbrodni. Autorka niczego nie komentuje. Brak jakichkolwiek sugestii i analiz. Nie ma tu także miejsca dla narratora....
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toAudiobook.
Ta pozycja przeraża swoją autentycznością bo autorka napisała tą lekturę czerpiąc ze świadectw pokrzywdzonych którym udało się wyjść z życiem z obozu zagłady.
Są w naszym życiu takie zasłyszane historie które wywołują ciarki i wbijają się w naszą pamięć zostając z nami na zawsze.
Mocna książka, bezkompromisowa i warta każdej poświęconej jej sekundy bo taka literatura zostawia po sobie blizny, zdecydowanie polecam 👍
Audiobook.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTa pozycja przeraża swoją autentycznością bo autorka napisała tą lekturę czerpiąc ze świadectw pokrzywdzonych którym udało się wyjść z życiem z obozu zagłady.
Są w naszym życiu takie zasłyszane historie które wywołują ciarki i wbijają się w naszą pamięć zostając z nami na zawsze.
Mocna książka, bezkompromisowa i warta każdej poświęconej jej sekundy bo taka...
Książka, która nie potrzebuje recenzji. Nie ma słów, które dobrze opisałyby emocje towarzyszące jej czytaniu. Warto wrócić do niej co jakiś czas, aby stanąć mocno nogami w ziemi.
Książka, która nie potrzebuje recenzji. Nie ma słów, które dobrze opisałyby emocje towarzyszące jej czytaniu. Warto wrócić do niej co jakiś czas, aby stanąć mocno nogami w ziemi.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to